บทที่ 336 เขาเซ็นใบหย่าแล้ว

เสียงดอกไม้ไฟดังไปทั่วบริเวณโดยรอบของคฤหาสน์แชลโลว เบย์ ในวันแรกของวันตรุษจีน

ฮีลตันยืนอยู่ข้างหน้าต่างในขณะที่จับหน้าต่างของเขาแน่น เขามองไปที่ เจลลี่ บีน ที่ยังคงหลับสนิท

คุชเพิ่งตื่นตอนที่เขาได้รับโทรศัพท์ เขาพูดว่า “สวัสดีปีใหม่ครับ เจ้านาย”

คุชตอบด้วยน้ำเสียงสงบ “บอกให้ทนายความเตรียมสำเนาสัญญาหย่าสองฉบับ เขียนข้อกำหนดและรายละเอียดมากที่สุดเท่าที่จะทำได้”

คุชตกใจเมื่อเขาพูดว่า “ฮ่ะ? เจ้านาย อย่าทำผลีผลามเกินไป แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้บอกที่อยู่ของมาดาม แต่ท่านประธานก็ไม่ยอมให้พวกคุณหย่าแบบนั้น นอกจากนี้ มาดามยังรอให้คุณพาเธอกลับบ้าน…”

“ไปเตรียมการ…”

เสียงของฮีลตันฟังดูสงบ ไม่มีวี่แววความเศร้าในน้ำเสียงของเขา

ในขณะที่คุชจ้องมองโทรศัพท์ของเขาหลังจากสายสิ้นสุดลง เขาก็อึ้งไปสองสามวินาที ก่อนจะพึมพำกับตัวเองว่า “การให้ทนายความจัดการเรื่องการหย่าในวันแรกของปีใหม่ดูเหมือนจะเป็นลางร้าย…”

อย่างไรก็ตาม ยิ่งคิดมากขึ้นเท่าไหร่ เขารู้สึกว่าสถานการณ์ทั้งหมดดูเหมือนจะไม่เป็นใจ

จากนั้น คุชก็ตบหัวของเขาในที่สุดเขาก็เข้าใจเจตนาของฮีลตัน

เจ้านายจะใช้ ‘ใบหย่าปลอม’ เพื่อหลอกล่อมาดามออกมาจากที่ซ่อนงั้นหรือ?

…

ณ บ้านของครอบครัวฟัดด์เวลา 8.00 น.

ฮีลตันพา เจลลี่ บีน กลับบ้าน

เจลลี่ บีน กำลังดื่มนมอุ่น ๆ หนึ่งแก้วพลางขยี้ตาที่ง่วงนอนของเธอ เธอพูดด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ ว่า “คุณปู่ วันนี้พ่อปลุกหนูตั้งแต่เช้า ฮึ่ม หนูเหนื่อยมาก และหนูยังอยากนอนอยู่”

นายใหญ่ฟัดด์ลูบหัวของ เจลลี่ บีน ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักว่า “งั้นขึ้นไปชั้นบน แล้วนอนเถอะถ้าหนูต้องการ มาดามลีอาห์พา เจลลี่ บีน ขึ้นไปนอนชั้นบน”

"ค่ะ นายท่าน"

หลังจากมาดามลีอาห์อุ้มเจลลี่ บีนขึ้นไปชั้นบน สีหน้าของนายใหญ่ฟัดด์ก็ดูจริงจังขึ้น เขาวางมือทั้งสองข้างไว้ข้างหลังของเขาในขณะที่พูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติว่า “แกไม่ได้พูดเหรอว่าแกจะไม่กลับมาที่บ้านหลังนี้อีกแล้ว? ทำไมแกถึงกลับมาหลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่วัน? ฉันไม่ได้ถามหาแก”

ฮีลตันโยนซองจดหมายลงบนโต๊ะต่อหน้าเขา เขาพูดว่า “ผมมีจุดประสงค์สองประการในการกลับมา หนึ่ง ผมต้องส่ง เจลลี่ บีน กลับบ้าน และสอง ผมต้องการมอบสิ่งนี้ให้คุณ โปรดมอบสิ่งนี้ให้กับเวอเรียน ผมได้เซ็นชื่อไปแล้ว”

นายใหญ่ฟัดด์ตัวสั่นในขณะที่เขามองไปที่ซองจดหมาย เขาถามพร้อมกับขมวดคิ้วว่า “นี่มันอะไรกัน?”

ฮีลตันตอบด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ “ข้อตกลงการหย่า เช่นเดียวกับที่คุณต้องการ”

นายใหญ่ขมวดคิ้วลึกขึ้นในขณะที่เขาพูดว่า “แกอยากหย่ากับเวอเรียนงั้นรึ?”

ฮีลตันจ้องมองไปที่ชายชราด้วยสายตาที่เบื่อหน่ายในขณะที่พูดว่า “คุณไม่อยากให้ผมหย่ากับเธอเหรอ? ผมเซ็นชื่อให้คุณแล้ว คุณยังไม่พอใจอะไรอีก?”

นายใหญ่ฟัดด์กำไม้เท้าของเขาในขณะที่จ้องมองไปที่ฮีลตันโดยตรง ดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามประเมินแผนการของเขา อย่างไรก็ตาม แววตาของ ฮีลตันชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนถึงเจตนาที่แท้จริงของเขาในการหย่าร้างกับเวอเรียน

“แกอยากหย่ากับเวอเรียนจริง ๆ งั้นเหรอ? ก่อนหน้านี้แกไม่ได้พร้อมที่จะยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเธองั้นเหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนใจล่ะ? "

ถ้าเขาไม่เข้าใจฮีลตันดีพอ นายใหญ่ฟัดด์คงจะคิดว่าฮีลตันเป็นคนที่เย็นชา และขาดความรับผิดชอบในตอนนี้

เขานั่งอยู่ข้างโซฟาพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติว่า “คุณพูดเอง นั่นคืออดีต ผมจะรักผู้หญิงคนเดียวในชีวิตของผม และผมไม่ได้ผิดที่รักเธอ อย่างไรก็ตาม ผมไม่สามารถเสี่ยงชื่อเสียงทั้งหมดของครอบครัวของเรา และอนาคตของผมเพียงเพื่อเธอได้ ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้น”

นายใหญ่พูดไม่ออกอย่างที่เขาคิด ถ้าไอ้ลูกสารเลวฮีลตันกลายเป็นคนโหดเหี้ยม และเย็นชาขนาดนี้ไปได้จริง ๆ งั้นหรือ?

นายใหญ่เห็นว่ามันแปลกเมื่อเขาพูดว่า “แกไม่ได้ยืนกรานที่จะไม่พบฉันอีกเลยเมื่อสองวันก่อนเพื่อเธองั้นเหรอ? ทำไมตอนนี้... ไอ้ลูกสารเลว ตอนนี้แกไม่ได้วางแผนที่จะลอบกัดฉันใช่ไหม? จะใช้การหย่าเพื่อบังคับให้ผู้หญิงคนนั้นออกไปจากฉันใช่ไหม?”

“ทั้งหมดมันขึ้นอยู่กับคุณว่าคุณจะคิดอย่างไร นอกจากนี้ ผมได้เซ็นมันไปแล้ว”

“แก…แกไอ้ลูกสารเลว…”

นายใหญ่ไม่สามารถบอกได้ว่าฮีลตันกำลังจริงจังหรือไม่ในขณะนี้

หลังจากที่ฮีลตันทิ้งเขาไว้กับข้อตกลงการหย่า เขาก็ไม่ได้วางแผนที่จะอยู่ข้างหลังในขณะที่เขาพูดว่า “ผมมีอาหารเย็นที่จะเข้าร่วมในคืนนี้ คำเชิญเหล่านั้นมาจากคุณป้าของผม คุณสามารถให้แนนซี่พาเซย์นี และ เจลลี่ บีน ไปที่นั่นด้วยได้”

ฮีลตันแทบจะไม่ได้ไปเยี่ยมญาติของเขาทุกปีใหม่ แม้ว่าเขาจะหยุดพัก เขาก็ยังคงหาข้อแก้ตัวเพื่อหลีกเลี่ยงการไป