บทที่ 337 ช่างเป็นการทักทายที่น่าอายจริง ๆ

ตอนแรกเซรีนตั้งใจจะขึ้นรถบัสไปที่โรงแรมเฮมมิสเฟียร์ แต่เธอกังวลว่าเธออาจจะต้องรอรถบัสนาน และเกี๊ยวอาจจะเย็น ดังนั้น เธอจึงนั่งแท็กซี่ไปที่โรงแรมแทน

เมื่อมาถึงประตูห้องของวิลสัน เธอยืนอยู่ข้างนอก และหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งนาทีเต็มก่อนที่จะรวบรวมความกล้าที่จะเคาะประตูของเขา

ตอนที่เธออยู่กับเชนเนอร์ในตอนนั้น เธอไม่รู้สึกอายเลยแม้แต่น้อย แต่ทำไมตอนนี้เธอถึงกังวล?

มันก็แค่ความสัมพันธ์ ที่ใครจะไม่ผ่านเรื่องนั้นไปแล้ว

เมื่อวิลสันเปิดประตู ผมของเขายังเปียกอยู่ เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

“อรุณสวัสดิ์ตอนเช้า”

เมื่อประตูเปิดออก เซรีนก็ยิ้มอย่างประหม่าในขณะที่ทักทายเขา

ช่างเป็นการทักทายที่น่าอาย และแย่จริง ๆ

วิลสันกำลังถือผ้าขนหนูสีขาวไว้ในมือของเขาในขณะที่เป่าผมของเขาให้แห้ง เขาพูดขณะเดินเข้าไปข้างใน “เมื่อคืนนี้คุณนอนกี่โมง?”

เขาเหลือบมองเวลา มันเป็นเวลา 9.30 น.

เนื่องจากเธอไม่งัวเงียที่จะลุกจากเตียงเมื่อเธอนอนดึกขนาดนั้น นี้หมายความว่าเขาสามารถทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นได้ในช่วงสองสามวันนี้งั้นหรือ?

เซรีนพึมพำ “ฉันนอนแต่หัววัน โดยทั่วไปหลังจากที่ฉันส่งข้อความถึงคุณเสร็จแล้ว ฉันก็นอนหลับทันทีหลังจากนั้น ฉัน…ฉันตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดอกไม้ไฟเมื่อเช้านี้”

เธอรู้สึกผิดเล็กน้อยหลังจากเธอพูดเสร็จ ในขณะที่เธอไม่กล้ามองไปในตาวิลสัน

ไม่มีใครรู้ว่าเธอตื่นเต้นมาก เธอนอนตีสี่ขณะที่กำโทรศัพท์ของเธอ เธอตื่นขึ้นมาตอนหกโมงเช้า และสิ่งแรกที่ทำคือเชคโทรศัพท์ของเธอเพื่อดูว่าเธอได้รับข้อความใด ๆ จากเขาหรือไม่

เธอยังทารองพื้นเพิ่มเติมใต้ตาเพื่อปกปิดรอยคล้ำเมื่อเธอแต่งหน้าเมื่อเช้านี้

ปกติเธอจะนอนเหมือนคนตาย ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะมีปัญหาเช่นรอยคล้ำรอบดวงตา

เป็นความผิดของวิลสันที่ทำให้เธอนอนไม่หลับ

วิลสันไม่ได้พูดอะไร และไม่ต้องการเปิดเผยเรื่องโกหกของเธอ

เซรีนหยิบกล่องอาหารกลางวันออกมาจากถุงพลาสติกแล้วพูดว่า “คุณคงยังไม่ได้กินอาหารเช้าใช่มั้ย? แม่ของฉันทำเกี้ยวเยอะมากเมื่อเช้านี้ และเธอบอกว่าเธอต้องทิ้งมันไป ดังนั้นฉันจึงรู้สึกว่ามันน่าเสียดายที่จะปล่อยให้พวกมันสูญเปล่า พวกนี้สอดไส้ด้วยเนื้อบด แป้งชั้นนอก และไส้ล้วนเป็นโฮมเมด สดใหม่ ฉันรับรองได้เลย รสชาติมันจะไม่แย่ไปกว่าที่คุณกินในโรงแรมระดับเจ็ดดาว”

วิลสันจ้องมองเธออย่างลึกซึ้งด้วยดวงตาสีเข้มของเขา ดูเหมือนว่าเขากำลังตัดสินเธอ แต่ก็รู้สึกเหมือนว่าเขากำลังหยอกล้อเธอด้วย เขามองไปที่เกี๊ยวที่ทำอย่างประณีตผ่านกล่องอาหารกลางวันใบใส จากนั้นเขาก็เลิกคิ้วของเขาขึ้น และพูดว่า "งั้นคุณกำลังจะให้อาหารที่คุณกำลังจะทิ้งกับผมงั้นเหรอ?"

เซรีนกังวลว่าเขาอาจเข้าใจผิดเธอจึงอธิบายอย่างลนลานว่า “เปล่า ในกระทะมีเกี๊ยวประมาณยี่สิบชิ้น และพ่อแม่ของฉันยังไม่ได้แตะต้องพวกเขาเลยด้วยซ้ำ ฉันแค่ขโมยเกี๊ยวมาได้ไม่กี่ชิ้นก่อนจะออกมา ไม่เป็นไรถ้าคุณไม่อยากกิน ฉันก็ยังไม่ได้ทานอาหารเช้าเหมือนกัน”

เธอแสร้งทำเป็นว่าจะเอากล่องอาหารออกไป แต่ชายหนุ่มคว้ามันไปจากเธอด้วยมือใหญ่ของเขา เขาพูดอย่างหยอกล้อว่า “ผมอยากกินมันจริง ๆ แต่ตะเกียบอยู่ไหนล่ะ?”

เซรีนพูดไม่ออก

เซรีนกำลังจะร้องไห้จากความโง่เขลาของเธอ ก่อนหน้านี้เธอลืมเอาตะเกียบมาด้วย

“ฉันจะขอจากโรงแรม พวกเขาคงจะมี พวกเขาอาจจะส่งมาให้ได้…”

ขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น เธอก็ถูกวิลสันดึงลงมาบนเตียง ตอนนี้ทั้งคู่นั่งอยู่บนเตียงด้วยกัน

วิลสันกล่าวในขณะที่จ้องเข้าไปในดวงตาของเธอว่า “นี่ไม่ใช่โรงแรมหรูหราระดับไฮเอนด์ ตอนที่คุณขอตะเกียบ และพนักงานส่งมันมาที่นี่ เกี๊ยวก็คงจะเย็นแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นเราจะทำอย่างไรดี?”

“ป้อนผมหน่อย”

มุมปากของเซรีนกระตุกในขณะที่เธอถามตามสัญชาตญาณว่า “อย่างไร?”

วิลสันจับมือเธอข้างหนึ่งแล้วพูดว่า “แค่ใช้มือของคุณ”

เซรีนพูดไม่ออก