บทที่ 338 คุณคือแฟนหนุ่มของฉัน

วิลสันจับมือของเซรีนในขณะที่พวกเขาออกจากโรงแรมเฮมมิสเฟียร์ เซรีนอยากจะพูด แต่เธอก็ไม่พูดตลอดการเดิน เธอเอาแต่ก้มหน้าในขณะที่จ้องมองไปที่มือใหญ่ของวิลสันที่จับมือเธอไว้

ตอนนี้พวกเขา…เป็นคู่รักกันแล้วจริง ๆ งั้นหรือ?

อย่างไรก็ตามเขา…ดูเหมือนเขาไม่เคยพูดถึงมันอย่างชัดเจน

เมื่อก่อนหน้านี้ที่เธออยู่กับเชนเนอร์ เธอคบกับเขาอย่างโง่เขลา อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอถูกเขาทิ้ง เขาบอกเธอว่าเขาไม่เคยพูดว่าเธอเคยเป็นแฟนของเขา

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าวิลสันไม่ใช่คนแบบนั้น แต่เซรีนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับความไม่แน่นอน

“เฮ้…”

ในขณะที่เซรีนกำลังจะพูด โทรศัพท์ของวิลสันก็ดังขึ้น

เมื่อชายหนุ่มเหลือบไปมองที่โทรศัพท์ของเขา เซรีนก็สังเกตเห็นว่ามันเป็นข้อความของเชอร์ลี่ย์บน WeChat

เซรีนกัดริมฝีปากของเธอ และพูดพร้อมกับขมวดคิ้วว่า “คุณเพิ่มเพื่อนเชอร์ลี่ย์จริง ๆ งั้นหรือ?”

คำถามนั้นฟังดูคมคาย

คิ้วของวิลสันกระตุกเล็กน้อยในขณะที่เขาพูดว่า “คุณไม่ใช่คนที่ให้บัญชี WeChat ของผมกับเชอร์ลี่ย์เหรอ? เนื่องจากคุณเป็นคนให้ และถ้าผมปฏิเสธเธอ นั่นจะไม่เป็นการไม่เคารพคุณงั้นเหรอ?”

เซรีนพูดไม่ออก

เขามีความกล้าที่จะตอกทุกอย่างไว้ที่เธอ! ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!

มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเซรีนรู้สึกไม่ต้องการ และไม่เต็มใจเพียงใดเมื่อเธอให้บัญชี Wechat ของวิลสัน แก่เชอร์ลี่ย์

สิ่งเดียวคือ เชอร์ลี่ย์เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย และเพื่อนร่วมห้องของเธอในเวลาเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาแบ่งค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ และเชอร์ลี่ย์ก็จ่ายค่าเช่าส่วนใหญ่ หากเกิดความเครียดระหว่างความสัมพันธ์ของพวกเธอทั้งคู่ และหากเชอร์ลี่ย์ต้องย้ายออกไป เธอจะไม่สามารถหาเพื่อนร่วมห้องได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนี้ ค่าเช่าจะเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเธอ

เซรีนมุ้ยปากในขณะที่เธอพึมพำเบา ๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้นเมื่อมีคนอื่นเพิ่มเพื่อนคุณ คุณรู้สึกว่าจำเป็นต้องยอมรับพวกเขางั้นหรือ? ผู้ชายทุกคนไม่สามารถปฏิเสธผู้หญิงสวย ๆ ได้งั้นหรือ?”

คำพูดของเธอฟังดูขมขื่นขึ้นเรื่อย ๆ

อย่างไรก็ตาม ยิ่งเซรีนขมขื่นมากเท่าไร วิลสันก็ยิ่งรู้สึกสบายใจมากขึ้นในใจของเขา

"หึงเหรอ?"

เซรีนดึงมือเธอออกในขณะที่เธอฮึดฮัด “ไม่เลย!”

เธอเดินไปข้างหน้าอย่างเกรี้ยวกราด

วิลสันยิ้มกว้างในขณะที่เขาไม่ได้ดูข้อความใด ๆ จากเชอร์ลี่ย์เลย ดังนั้นเขาจึงลบบทสนทนาทั้งหมดกับเธอ ล็อกโทรศัพท์ และใส่มันกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา

เมื่อเขาตามหญิงสาวทัน วิลสันก็กอดเซรีนไว้ในอ้อมแขนของเขาทันที ในขณะที่เขาจ้องไปที่จมูกสีแดงฉานของเธอ เขาเลิกคิ้วของเขาเล็กน้อยพร้อมกับพูดว่า “คุณกำลังวิ่งหนีอะไรในสภาพอากาศหนาวเย็นแบบนี้? เป็นเด็กดี และอยู่ในอ้อมแขนของผมนะ”

แม้ว่าเซรีนจะบอกเขาว่าเธอไม่ได้หนาว แต่การกระทำของเธอก็เป็นอีกอย่างหนึ่ง เธอมุดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของวิลสันในขณะที่ลดสายตาของเธอลง ผ่านดวงตาที่เอ่อคลอของเธอมีแสงแห่งความยินดีอย่างเขินอาย

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดลึกลงไปมากขึ้น จู่ ๆ เซรีนก็เกิดข้อสันนิษฐานที่น่ากลัว เธอถามว่า “คุณคงไม่ได้อยู่กับฉันเพียงเพราะอยากใกล้ชิดกับเชอร์ลี่ย์ใช่ไหม?”

วิลสันพูดไม่ออก

วิลสันยกมือขึ้น และดีดหน้าผากของเซรีน

“โอ๊ย… อุ๊ย!”

วิลสันจ้องที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธออย่างเย็นชา และพูดว่า “คุณคิดมากไปเพื่ออะไร?”

เซรีนมุ้ยริมฝีปากของเธอ และพูดด้วยท่าทางที่ไม่ใส่ใจว่า “ไม่ใช่ว่ามันจะไม่เคยเกิดขึ้นกับฉันมาก่อน ตอนที่ฉันอยู่มหาวิทยาลัย มีนักศึกษาชายมากมายที่ส่งจดหมายรักมาให้ฉัน”

เมื่อวิลสันได้ยินเช่นนั้น สีหน้าทั้งหมดของเขาก็หรี่ลง

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีถัดมา เซรีนเงยหน้าขึ้น และยิ้มให้เขาในขณะที่เธอพูดต่อว่า “แต่พวกเขาทั้งหมดตั้งใจให้เชอร์ลี่ย์ เนื่องจากเชอร์ลี่ย์กับฉันอยู่ห้องเดียวในหอพักของเรา พวกเขาก็มักจะประจบฉัน บางครั้งพวกเขาจะเอาอาหารเช้ามาให้ฉันด้วยเพื่อที่จะได้รับข้อมูลเกี่ยวกับเชอร์ลี่ย์จากฉัน”

ในขณะที่เธอพูด เซรีนลดศีรษะของเธอลงเล็กน้อยในขณะที่เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง“ เดิมทีฉันคิดว่าฉันค่อนข้างดึงดูดพวกเขาเป็นอย่างมาก มีเสน่ห์กับนักเรียนชายจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม ปรากฎว่า ฉันถูกใช้เป็นเพียงบันไดหินเท่านั้น”

วิลสันจ้องไปที่ลำคอสีขาวราวกับหิมะของเธอ เขาอยากก้มหัวลงจูบเธอจริง ๆ