บทที่ 343 ผู้ชายเชื่อใจไม่ได้

ในห้องคนไข้

หลังจาก วางสายแล้ว ยูนาก็เข้ามาในห้องพร้อมกับถือน้ำซุปอยู่ในมือ มีบอดี้การ์ดตามหลังเธอมา "ในที่สุดฉันก็ได้เจอคุณ! คุณรู้ไหมว่าฉันรอคุณมานานแค่ไหน? ฮีลตันไม่ปล่อยให้ฉันเข้าใกล้คุณเลย ฉันทำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่หลังจากที่ฉันรู้ว่าเขามีหลายบุคลิก! แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่และเวอเรียนก็อยู่ไกลถึงฟลอเรนซ์ ไม่มีใครมาขู่เราได้อีก!"

ซาเวียร์นั่งอยู่บนเตียงและถือโทรศัพท์อยู่ในมือ เขาดูเย็นชาและห่างเหิน "ผมอยากอยู่คนเดียวสักพัก"

ยูนาเป็นคนหยิ่งยโส เธอทนไม่ได้ที่มีใครมาออกคำสั่งเธอ "นี่ คุณต่างหากที่โทรหาฉัน ฟังนะ ฉันให้คนทำน้ำซุปมาให้คุณ นี่คุณกำลังทำอะไร ซาเวียร์? อย่าบอกนะว่าคุณเปลี่ยนใจเรื่องหย่ากับเวอเรียนแล้ว?"

ซาเวียร์มองเธออย่างเย็นชา แล้วเขาก็พูดออกมาสองคำด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

"ออกไป"

"นี่คุณ! คุณลืมไปแล้วเหรอว่าฉันช่วยชีวิตคุณไว้เมื่อคราวก่อน? ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน คิดเหรอว่าคุณจะยังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้? ฮีลตันอาจจะกักขังคุณไว้ตลอดชีวิตเลยนะ!"

"อย่ายุ่งเรื่องของผม ออกไปเดี๋ยวนี้"

หนึ่งในบอดี้การ์ดของยูนา เบ็น ฟีนิกซ์ ก้าวออกมา "ระวังคำพูดที่พูดกับคุณหนูของพวกเราด้วย! คุณคงตายไปแล้วถ้าเธอไม่ได้ช่วยคุณไว้!"

ซาเวียร์ไม่รู้จักเขาเลยสักนิด

ยูนากัดฟัน เธอกลั้นลมหายใจเอาไว้แล้วพูด "ช่างมันเถอะ ฉันไม่อยากทะเลาะกับคนเจ็บ แต่ฉันจะบอกคุณไว้เลย คุณเป็นของฉัน และเป็นของฉันเดียว ไปกันเถอะ เบ็น"

เบ็นมองซาเวียร์อย่างเฉยเมย ก่อนที่เขาจะตามยูนาออกไป โทรศัพท์ของซาเวียร์ดังขึ้นมาอีกครั้ง เวอเรียนโทรมา

เขารับสาย "ถ้าจะพูดเรื่องให้เรากลับไปอยู่ด้วยกัน..."

เขายังพูดไม่ทันจบเธอก็ขัดจังหวะเขา ฟังเหมือนเธอกำลังยิ้มและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน "ฮีลตัน ฉันจะหย่ากับคุณถ้าคุณต้องการ ตอนนี้คุณมีความสุขรึยัง?" เสียงเธอฟังเหมือนกำลังเมาอยู่

ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเธอกำลังเมา และเมามากด้วย

แม้ว่าคำตอบนั้นจะเป็นอย่างที่เขาคิดไว้ แต่เขาก็รู้สึกปวดใจ

เขาขมวดคิ้วเมื่อเขาเอามือวางทาบอก

นั่นฮีลตันเหรอ?

ที่ร้านเหล้าข้างทางในเมืองฟลอเรนซ์

เวอเรียนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เธอสั่งเครื่องดื่มที่แรงที่สุดมาดื่ม เธออยากจมอยู่กับความทุกข์ไปพร้อมเหล้า

ข้างนอกท้องฟ้ามืด แสงไฟบนถนนส่องผ่านหน้าต่าง และส่องแสงเหมือนประกายของดวงดาว มันช่างสวยงาม แต่เธอไม่มีอารมณ์ที่จะสนุกกับมัน

เธอยกแก้วขึ้นมาคน ความหวานของค็อกเทลทำให้เกิดผลที่ไม่คาดคิด เธอคนแก้วที่ผสมเครื่องดื่มหลายอย่าง เธอวางศีรษะลงบนโต๊ะแล้วมองเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เธอหัวเราะอย่างขมขื่น แล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอีก

"ทุกคนจากไปกันหมด...ฮีลตันจากไป...เจลลี่ บีน ก็จากไป... มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน?"

ตั้งแต่พ่อของเธอเสียชีวิต เธอคิดว่าแค่สูญเสียคนที่มีสายเลือดเดียวกันไป เมื่อเธอกลับมาจากฝรั่งเศสเมื่อสามปีหลังจากนั้น พระเจ้าก็ทำให้เธอประหลาดใจอย่างคาดไม่ถึง

เจลลี่ บีน ที่น่ารักกลายมาเป็นลูกสาวของเธอ เมื่อตอนที่เธอเป็นแม่อุ้มบุญ เธอคิดว่าเธอโชคดีที่ได้ตกหลุมรักกับพ่อของลูก พวกเขาคงจะเป็นครอบครัวที่มีความสุข และทุกคนต้องอิจฉาพวกเขา

เธอสูญเสียความสุขเหล่านั้นภายในพริบตาเดียวได้ยังไง?

ฮีลตันใจแข็งกับเรื่องหย่าทีเดียว เธอไม่ได้ยืนอยู่ข้างเขาและตระกูลฟัดด์อีกแล้ว หรือแม้แต่ ฟัดด์ กรุ๊ป

รถลินคอล์นสีดำจอดอยู่ตรงมุมมืดที่ถนนในเมืองฟลอเรนซ์

"คุณชายรองครับ ผู้หญิงที่คุณชายเจอบนเครื่องบิน เป็นคุณหนูของเราจริงหรอครับ? บางที คุณชายอาจจะเข้าใจผิดก็ได้นะครับ"

ยานเดล โซอัน นั่งพิงหลังบนเบาะหนังในรถ เขาหลับตา แล้วนึกถึงหญิงสาวที่นั่งข้างเขาบนเครื่องบินเมื่อสองสามวันก่อน เขาตอบช้า ๆ "ไม่หรอก เธอแค่เหมือนคุณแม่ตอนคุณแม่ยังสาวน่ะ"

"เราควรเข้าไปหาเธอเลยไหมครับ? เธอคงจำพวกเราไม่ได้ แล้วเธอจะไม่ทันตั้งตัวหรือเปล่าถ้าเราตรงเข้าไปหาเธอเลย?"

ยานเดลลืมตาขึ้น "แค่ทำเหมือนว่าเป็นเรื่องบังเอิญก็แล้วกัน"