บทที่ 344 พี่ชายแท้ ๆ ที่คาดไม่ถึง

ที่โรงพยาบาลอันหรูหราในเมืองฟลอเรนซ์

เวอเรียนกำลังนอนหลับสบาย

"เราจะรู้ผลดีเอ็นเอเร็วที่สุดเมื่อไหร่?"

"ก่อนเที่ยงวันพรุ่งนี้ คุณชายรองไม่ต้องเป็นห่วง เราจะรีบแจ้งให้คุณทราบหลังจากผลตรวจออกมาแล้ว"

ระหว่างทางกลับบ้าน เยลเหลือบมองหญิงสาวผ่านกระจกหลัง เธอพิงศีรษะอยู่บนบ่าของยานเดล "คุณชายรองครับ ผู้หญิงคนนี้ดูเรียบร้อยและน่ารัก แต่เธอเมามากและเธอก็ไม่โต้ตอบ เมื่อมีผู้ชายสองคนอุ้มเธอมาที่รถ โชคดีที่พวกเราไม่ใช่คนเลว เห็นเธอเมาแล้วทำให้นึกถึงคุณซีลีน"

ยานเดลมองหญิงสาวที่นอนหลับสบาย ราวกับว่าเธอไม่มีความกังวลใด ๆ ในโลกนี้ แล้วเขาก็ถามขึ้นมา "นายจัดการหาข้อมูลที่อยู่ของลีแอนนี่รึยัง?"

"ดูเหมือนว่าคุณซีลีนก็อยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์เหมือนกัน ผมส่งคนไปตามหาเธอแล้ว ไม่ต้องห่วงครับ คุณชายรอง คุณจะได้พบเธอคืนวันพรุ่งนี้ครับ"

ยานเดลยิ้มอย่างพอใจ มีความอบอุ่นฉายอยู่ในแววตาของเขา

หญิงสาวในอ้อมแขนคลอเคลียเขาแล้วพึมพำ "ฉันหนาว...ฮีลตัน...กอดฉันหน่อย..."

เยลอมยิ้ม นอกจากคุณซีลีนแล้ว ไม่มีใครกล้าฉอเลาะกับคุณชายรองของเขา

บางทีผู้หญิงคนนี้อาจเป็นลูกสาวของตระกูลโซอันก็ได้!

ยานเดลเอาผ้าห่มคลุมให้เวอเรียน "ยังหนาวอยู่รึเปล่า?"

"เอิ๊ก...ดีขึ้นแล้ว...ฮีลตัน...คุณแป็นคนดีและอบอุ่นจัง..." เวอเรียนยิ้มโง่ ๆ

เธอยังเมาอยู่ และยังคงคิดว่าเขาคือฮีลตัน เธอไม่ควรคิดถึงผู้ชายคนนั้นในตอนนี้

"ใครคือฮีลตัน?"

เธอหลับตาอยู่ และยิ้มอย่างงี่เง่า แต่ดูเป็นยิ้มหวานมากกว่า "เขาคือสามีของฉัน...โอ้! ไม่สิ...เขาคืออดีตสามี...ฉัน...ฉัน...เพิ่งจะหย่ากับเขา"

"ในเมื่อคุณยังลืมเขาไม่ได้ ทำไมถึงหย่ากับเขาล่ะ?"

เธอนึกถึงความทรงจำอันแสนเศร้า และยังรู้สึกผิดหน่อย "เขาเป็นคนขอหย่ากับฉันเอง...ฉันก็ไม่ได้อยากหย่าหรอก...แต่ทำไมเขาถึงทิ้งฉันล่ะ? เขาสัญญาว่าจะปกป้องฉัน...เสมอ...ทำไมเขาปล่อยฉันไป?

ยานเดลขำ "เหมือนว่าเราสองคนจะเจอคนไม่รักษาสัญญาเหมือนกัน"

เขามองหญิงสาวที่เมาไม่ได้สติอีกครั้ง เขามีลางสังหรณ์ว่าเธอจะเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขา

"ไม่เป็นไรนะ ถ้าคุณเป็นคนของตระกูลโซอันจริง ๆ ผมจะลักพาตัวฮีลตันมาให้คุณ และให้คุณทำอะไรกับเขาก็ได้ที่คุณอยากทำ"

ในขณะนั้น เวอเรียนหลับไปแล้ว

ยานเดลเบนสายตาไปมองหิมะตกยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง จู่ ๆ เขาก็ถามขึ้นมาด้วยเสียงแหบพร่า "นานแค่ไหนแล้วตั้งแต่ลีแอนนี่ทิ้งฉันไป?"

เยลไม่แน่ใจว่าคำถามนั้นถามเขาโดยตรงหรือเปล่า?

เขาลังเลก่อนจะตอบ "ผมคิดว่าประมาณหนึ่งปีแล้วครับ"

"มันผ่านมา 378 วันแล้ว"

เยลถอนหายใจ ทำไมคุณซีลีนถึงได้ทิ้งคนที่ซื่อสัตย์ และมีเสน่ห์อย่างคุณชายรองของเขาไปได้นะ?

"คุณชายรองครับ หลังจากที่เราเจอคุณซีลีนแล้ว คุณต้องเด็ดเดี่ยวกับเธอไว้นะครับ เธอจะได้รู้ว่าคุณมีอำนาจแค่ไหน? เธออาจจะหนีไปอีกก็ได้ บางทีเราต้องทำให้เธอกลัวบ้าง"

ปกติยานเดลจะเป็นคนดุและเข้มงวดอยู่แล้ว แต่เขาจะกลายเป็นคนคนโง่ขึ้นมา ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับซีลีน

เยลเลน...

ยานเดลถูหน้าผากแล้วถอนหายใจ "แต่ฉันโกรธเธอไม่ลง"

ถึงแม้ว่าเธอจะหนีไปสามครั้งในสองสามปีที่ผ่านมานี้ และมันยิ่งเลวร้ายมากขึ้นในแต่ละปี แต่ยานเดลก็ยังต่อต้านเธอไม่ได้อยู่ดี

เยลพูดด้วยความเป็นห่วง "คุณชายรองครับ ขอพูดตามตรงนะครับ คุณตามใจคุณซีลีนจนเธอนิสัยเสีย ถ้าเป็นคนอื่นคงดุและลงโทษเธอไปแล้ว ถ้าพวกเขาต้องเจอสถานการณ์แบบนี้ ทำไมคุณซีลีนถึงยังไม่พอใจล่ะครับ? เธอหนีไปทุกครั้งที่มีโอกาส เธอไม่รู้เหรอครับว่าเธอมีชีวิตที่สะดวกสบายเมื่ออยู่กับคุณ? ถ้าผมพูดตรง ๆ ผมจะบอกว่าเธอทำตัวเป็นเด็ก..."