บทที่ 349 กลับไปคฤหาสน์ตระกูลโซอันและไหว้บรรพบุรุษ

ที่คฤหาสน์ แชลโลว์ เบย์ ในเมือง นอร์ท ซิตี้

ซาเวียร์อยู่ในห้องทำงาน เขาสวมชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม และนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เขาทำงานเป็นบางเวลา เขาไม่ใช่ ฮีลตัน ฟัดด์ เขาจึงไม่เข้าใจข้อมูลและรายละเอียดเกี่ยวกับการลงทุน เขาไม่เหมือน ฮีลตัน ฟัดด์ ที่จะเก่งในเรื่องนี้

เขายกมือขึ้นนวดศีรษะ และพยายามนวดดวงตาที่อ่อนล้า ขณะที่เขากำลังเอนตัวลงบนเก้าอี้หมุน ประตูก็เปิดออก

เขาลืมตาขึ้นและเห็นยูนาสวมชุดนอนผ้าไหมบางสายเดี่ยว กำลังเดินเหมือนแมวมาหาเขา

เขาไม่สนใจความรู้สึกรักใคร่และความหลงใหลที่เธอส่งสายตามาให้เขา เขาถามอย่างเย็นชา "ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?"

เธอเดินมาหาเขาและวางแขนลงบนไหล่ของเขา แล้วเป่าที่หูเขา "ยังไม่รู้อีกเหรอ? ว่าฉันต้องการอะไร? แน่นอนว่าฉันอยากทำอะไรบางอย่างบนเตียง"

ซาเวีย์เอามือปัดมือของเธอออกไปจากไหล่ของเขา "ผมไม่มีอารมณ์ทำแบบนั้น ออกไป"

ยูนาเป็นคนจองหอง เธอทนไม่ได้ที่เขาแสดงความเย็นชากับเธอ เธอพูดด้วยความโกรธ "ซาเวียร์ ตอบฉันมาตามตรง! คุณไม่มีความสามารถที่จะมีเซ็กส์รึไง?"

แต่ทำไมเขาถึงไม่ตอบสนอง ในเมื่อมีผู้หญิงสวยอย่างเธอมาอ่อยเขาในชุดนอนบาง ๆ แบบนี้ล่ะ?

เธอไม่เข้าใจการตอบสนองง่าย ๆ ของผู้ชายที่เขาควรจะแสดงออกมา

"ออกไป ผมยังมีงานต้องทำ"

"ฉันไม่ไป!"

เธอจับมือเขา และถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้วมือของเขา "คุณลืมถอดมันออกเหรอ? แหวนวงนี้คุณควรจะโยนทิ้งไปตั้งนานแล้ว!"

"เอาคืนมาให้ผม" เขายืนขึ้นแล้วจ้องเธอด้วยสายตาที่ดุร้ายและเย็นชา

ยูนาตกใจแต่เธอไม่กลัว "ตอนนี้คุณเป็นผู้ชายของฉัน ทำไมคุณยังใส่แหวนแต่งงานที่เวอเรียนให้ฮีลตันอยู่ ฉันจะโยนมันทิ้ง!"

เธอวิ่งไปที่หน้าต่างและขว้างแหวนออกไป

เขาพุ่งไปหาและผลักเธอออกไปด้านข้างด้วยความโมโห "ใครอนุญาตให้คุณขว้างของของผม!"

เขามองไม่เห็นแหวนที่ตกอยู่ในสนามหญ้าจากชั้นสอง เขาคงหามันไม่เจอแม้ว่าเขาพยายามจะหามัน

ยูนามองเขา “คุณคือซาเวียร์หรือฮีลตันกันแน่? คุณพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าคุณไม่สนใจเวอเรียนอีกแล้ว? ทำไมคุณถึงโกรธที่ฉันขว้างแหวนที่เวอเรียนให้ฮีลตันด้วยล่ะ?"

เขากำหมัดและมองเธอเหมือนเป็นลางไม่ดี เขาพูดอย่างชัดเจนเมื่อเขาสั่งเธอให้ออกไป "คุณออกไปตอนนี้จะดีกว่า"

"คุณ...ซาเวียร์..."

"อย่าต้องให้ผมพูดอีกเป็นครั้งที่สอง!"

"ฮึ่ม" ยูนาโกรธ

เมื่อเขาถูกกระตุ้นให้โกรธ เขาจะดูน่ากลัวที่สุด

เธอไม่กล้าทำให้เขาโกรธอีก เธอทำได้แค่มองเขา ก่อนจะออกไปจากห้องด้วยความไม่พอใจ

เมื่อยูนาเดินไปที่ประตู เขาเตือนเธอด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "ผมหมายถึงให้คุณออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้"

ยูนากำหมัดแน่น เธอหน้าแดงด้วยความโกรธ "ซาเวียร์ คุณมันเลวและแย่มาก!"

หลังจากยูนาออกไปจากคฤหาสน์แล้ว เขารู้สึกปวดหัวเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ เขาล้มลงบนเก้าอี้ในห้องทำงาน

เขานวดขมับแล้วมองไปที่โทรศัพท์ เหมือนมีอะไรมาดลใจ เขาเปิดวีแชทแล้วกดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ของเวอเรียน

แต่มีข้อความแจ้งเตือนขึ้นว่า เฉพาะเพื่อนของเธอเท่านั้น ที่จะสามารถเห็นสถานะอัพเดทของเธอ

เขาขมวดคิ้วและโยนโทรศัพท์ลงไปบนโต๊ะ

เขามองไปที่หน้าต่าง มีเสียงฟ้าร้องคำรามดังขึ้นมา ฝนคงจะตกเร็ว ๆ นี้

เขาอยากจะทำงานต่อแต่ก็ไม่มีอารมณ์แล้ว เขาจึงไปอาบน้ำและเข้านอน แต่ไม่ว่าเขาจะพลิกตัวยังไง เขาก็เห็นแต่เวอเรียน

เขาลุกขึ้นนั่งและพยายามทำให้ตัวเองสงบ แต่เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาไม่ได้รักเวอเรียนเลย ทำไมเขาถึงรู้สึกแปลก ๆ?