บทที่ 360 เจ้านายฟัดด์ มีความสามารถในการไล่ตามภรรยาของเขาคืนมา

หลังจากซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มสกพัก เวอเรียนก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเบา ๆ

เธอโยนผ้าห่มออก และฟังอย่างตั้งใจอยู่สองสามวินาที เมื่อเธอเห็นไฟรถส่องเข้ามาจากหน้าต่าง เธอจึงรีบออกไปข้างนอกโดยไม่ได้ใส่รองเท้าด้วยซ้ำ

ยานเดลต้องส่งคนมาที่นี่เพื่อมารับเธอแน่ ๆ...

ที่แห่งนี้น่ากลัวเกินไป…

อย่างทนแทบไม่ไหว เธอเปิดประตู โดยไม่ได้มองคนที่อยู่ในรถ เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ในที่สุด พวกคุณก็มา ฉัน…"

เวอเรียนเงยหน้าของเธอขึ้น และรู้สึกตกตะลึงทันที

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้น…เขาหน้าตาเหมือนฮีลตันขนาดนี้ได้ยังไง…

หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรง

เธออ้าปากของเธอ จากนั้นปิดมัน เธอตัวแข็งในขณะที่ยืนอยู่เดิมสักพักหนึ่ง เมื่อเธอกลับมาตั้งสติได้ สิ่งแรกที่เธอทำคือวิ่งกลับไปที่ห้องแล้วล็อกประตู!

อย่างไรก็ตาม ฮีลตันตอบสนองอย่างรวดเร็ว และขวางประตูด้วยขายาวของเขา “ถ้าคุณอยากจะทำให้สามีของคุณพิการงั้นก็ผลักให้แรงขึ้นอีก ผมโอเค ผมแค่กลัวว่าคุณจะทนไม่ได้ที่ต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวจากการเป็นแม่ม่ายไปตลอดชีวิตของคุณ”

เวอเรียนพูดไม่ออก

เวอเรียนไม่กล้าผลักให้แรงขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่ต้องการให้เขาเข้ามา

“คุณ คุณมาทำอะไรที่นี่?”

“แน่นอน ผมมาที่นี่เพื่อตามหาคุณนายฟัดด์”

เธอซ่อนตัวอยู่หลังประตูพิงเข้ากับมัน ฮีลตันฟังดูตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอ

เสียงของเวอเรียนสั่น ไม่ใช่เพราะเธอตกใจแต่เนื่องจากอาการคัดจมูกที่เธอรู้สึกไม่สามารถควบคุมได้ เธอสะอื้น “เราหย่ากันแล้ว ดังนั้นฉันไม่ใช่คุณนายฟัดด์อีกต่อไปแล้ว คุณมาหาผิดคนแล้ว”

“ผมรู้ดีที่สุดว่าเราหย่ากันแล้วหรือไม่ คุณเคยเห็นคำสั่งศาลฟ้องหย่าของเราหรือยัง?”

"คุณโกหก"

ด้วยความรู้สึกเสียใจ ในที่สุดน้ำตาของเธอก็ไหลอาบแก้มของเธอ

ความโกรธที่เดือดดาลของฮีลตันก็ค่อย ๆ ลดลงทันทีที่เธอเริ่มร้องไห้ เขาทำได้เพียงแค่ถอนหายใจด้วยการยอมจำนน “ผมไม่ใช่คนที่อยากจะหย่า”

เวอเรียนสำลักในขณะที่เธอพูดว่า “งั้นใครล่ะ? ผีงั้นเหรอ?"

เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าฮีลตันเป็นคนโน้มน้าวใจคนเก่ง?

จู่ ๆ ฮีลตันก็รู้สึกอยากแกล้งเธอ “งั้นเมื่อกี้คุณกลัวผีเหรอ?”

เวอเรียนพูดไม่ออก

เธอเช็ดน้ำตาออกของเธออย่างรุนแรง “คุณนั้นแหละที่กลัวผี! ไม่… ฮีลตัน ฟัดด์ ฉันไม่อยากเจอคุณ! ไปให้พ้น!"

น่าแปลก ชายหนุ่มสามารถเบี่ยงเบนความสนใจของเธอได้

ฮีลตันถามอย่างลังเลใจว่า “คุณจะไม่กลัวผีงั้นเหรอถ้าผมจากไป?”

เวอเรียนโกรธมาก “ฉัน ฉันไม่กลัวผี! ผีไม่มีจริงในโลกนี้!”

แม้ว่าเธอจะพูดอย่างนั้น แต่ดวงตาชื้นของเธอก็ปิดแน่น เธอกลัวว่าจะเห็นอะไรที่น่าเกลียด

ฮีลตันเริ่มพูดเบา ๆ “ผมได้ยินมาว่าที่ไหนสักแห่งใกล้ภูเขาเปีย... มีสุสานเยอะมาก เมื่อ 10 ปีก่อนสถานที่แห่งนี้เคยเป็นป่าช้า เพิ่งได้รับการพัฒนาให้เป็นจุดชมวิวเมื่อสองปีก่อน เนื่องจากมันเป็นป่าช้า ผมเดาว่าต้องมีวิญญาณ และภูตผีเร่ร่อนจำนวนมากอยู่แถวนี้ ข่าวลือเล่าว่าผีเร่ร่อนพวกนี้ชั่วร้ายอย่างมาก คุณรู้ไหมว่าพวกมันชอบอะไรมากที่สุด?”

เวอเรียนนิ่งเงียบ

เธอปิดหูของเธอและส่ายหัว เธอพูดอย่างหวาดกลัวว่า “ฉันไม่อยากรู้! หยุดพูดถึงเรื่องนี้ได้แล้ว!”

“มีข่าวลือว่าผีเร่ร่อนเหล่านั้นชอบจับสาว ๆ แบบคุณมาทำเป็นเมียของพวกมัน”

เวอเรียนตกตะลึง ตั้งแต่ยังเด็ก เธอมักจะกลัวการฟังเรื่องผีมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ฮีลตันก็ยังต้องการเล่าเรื่องผีให้เธอฟัง

คุชที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลเกือบจะหัวเราะออกมา

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจ้านายของเขาค่อนข้างมีทักษะในการไล่ตามภรรยาของเขา แม้กระทั่งเล่าเรื่องผีให้เธอฟัง เขาได้เรียนรู้สิ่งใหม่ในวันนั้น คนเราไม่ควรเชื่อคำพูดของผู้ชาย

“ถ้าคุณไม่อยากเจอผม งั้นผมไปล่ะ?”