บทที่ 361 คุณนายฟัดด์ คุณคงคิดถึงผมมาก

เมื่อได้ยินเช่นนี้ดวงตาใส และเอ่อคลอของเวอเรียน ก็จ้องตรงไปที่ฮีลตัน เธอสะอึกสะอื้น ดวงตาของเธอแดงเหมือนสุนัขตัวน้อยที่ถูกทิ้ง

"เห็นได้ชัดว่า... เห็นได้ชัดว่าคุณไม่ต้องการฉันอีกแล้ว... คุณพูดว่าคุณต้องการหย่า... คุณบอกว่าคุณจะไม่เหลืออะไรถ้าคุณอยู่กับฉัน... ฮีลตัน ฟัดด์... ในที่สุดฉันก็เห็นธาตุแท้ของคุณ... คุณมันเป็นนักธุรกิจที่มีความคิดหวังผลกำไรก่อนทุกอย่าง... คุณมันคนโคตรโกหก! คุณไม่ได้รักฉันเลย... ฮือ... "

ริมฝีปากของเธอถูกเขาทำให้เงียบลง

น้ำตาเค็มของเวอเรียนผสมอยู่ระหว่างปากของพวกเขา

ฮีลตันแตะหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วพูดว่า "อย่าพูดคำแบบนั้นอีก"

เวอเรียนร้องไห้หนักยิ่งขึ้น เธอสะอึกสะอื้นพูดว่า “แต่ คุณ... คุณแค่... คุณไม่ได้รักฉัน... ”

ถ้าเขารักเธอ เขาจะหย่ากับเธอได้อย่างไร? ถ้าเขารักเธอ ทำไมเขาไม่ไปตามหาเธอที่ฟลอเรนซ์?

"หลังจากที่คุณไปฟลอเรนซ์ ผมวางแผนที่จะไปตามหาคุณที่นั่น แต่ผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางไปสนามบิน"

เวอเรียนหยุดร้องไห้ชั่วครู่ ในขณะที่เธอเริ่มกังวลทันที “แล้ว คุณโอเคไหม? คุณหายจากอาการบาดเจ็บแล้วหรือยัง?”

ฮีลตันจับมือเล็ก ๆ ของเธอในขณะที่เลื่อนมันไปทั่วร่างกายของเขา เสียงของเขาแหบเล็กน้อย “อย่าขยับ คุณไม่กลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ?”

เวอเรียนร้องไห้จนเธอเวียนหัว เธอไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของเขาอยู่พักหนึ่ง เมื่อเธอเห็นความสนุกสนานในดวงตาของเขาเท่านั้น เธอก็รู้ถึงเรื่องสนุกสนานของเขา

คนสารเลว! นี่เป็นเวลาที่สำหรับเรื่องนั้นงั้นหรือ? เขายังมีอารมณ์ที่จะพูดถึงเรื่องนั้น!

"ผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และซาเวียร์ก็ปรากฏตัวอีกครั้ง เขาแกล้งแสดงทำเป็นผม และฟ้องหย่ากับคุณ"

"งั้น... งั้น คุณไม่ใช่คนที่หย่ากับฉันงั้นเหรอ? คือซาเวียร์งั้นเหรอ? ไอ้โรคจิตคนนั้นงั้นเหรอ?!"

เวอเรียนไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะในตอนนี้ เธอรู้สึกเหมือนเป็นคนโง่

ฮีลตันจ้องมองไปที่เธอ และพยักหน้าอย่างจริงจังเพื่อตอบ

เวอเรียนกอดคอของฮีลตัน แต่น้ำตาของเธอก็ไหลอีกครั้ง และหยดลงบนคอของฮีลตัน

“ฮีลตัน ฉันคิดว่าคุณไม่ต้องการฉันแล้วจริง ๆ... คุณรู้ไหมว่าคำพูดของซาเวียร์ชั่วร้ายแค่ไหน? เขาแกล้งทำตัวเป็นคุณได้ยังไง... ฉันขอโทษ ... ต้องโทษฉันที่ไม่สามารถแยกความแตกต่างระหว่างคุณกับเขาได้... ฉันเสียใจเกินไปที่ฉัน... "

ฮีลตันดึงมือเล็ก ๆ ของเธอออก ในขณะที่ดวงตาสีดำของเขาจ้องมองไปที่เธออย่างจริงจัง "ผมตอบทุกอย่างที่คุณอยากรู้แล้ว ตอนนี้คุณควรตอบคำถามของผมบ้างหรือไม่?"

ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเวอเรียนหรี่ลงในขณะที่เธอดูงุนงงเล็กน้อย เธอไม่ได้หมดกังวลจากความเศร้า และความสุขของเธอ "ฮ่ะ?"

“ผมได้ยินมาว่าคุณท้อง?”

"... "

"ผมได้ยินมาว่าคุณกำลังจะทำแท้งลูกของเราเพื่อช่วยแม่ของผู้ชายคนอื่น?"

"... ฮีลตันฟังฉัน ฉันเพิ่งรู้เกี่ยวกับการตั้งครรภ์ของฉัน ฉันไม่ได้คาดคิดว่าจู่ ๆ ฉันจะตั้งครรภ์ แม้ว่าเด็กคนนี้จะมาโดยไม่คาดคิด แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะทำแท้ง"

เมื่อได้ยินคำยืนยันนี้ ฮีลตันก็ถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความโล่งอก

“แต่... แม่ของยานเดล ก็เป็นแม่ของฉันเช่นกัน”

ฮีลตันขมวดคิ้ว “เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?”

เวอเรียนหัวเราะทั้งน้ำตาบนใบหน้าของเธอเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ "ฮีลตัน เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเลย นอกจากนี้ฉันก็ไม่ใช่ลูกสาวของคุณลุง เรื่องนี้ฉันคิดว่าฉันควรจะขอบคุณ คุณพ่อที่ให้ฉันไปฟลอเรนซ์ ถ้าฉันไม่ได้ไปฟลอเรนซ์ ฉันอาจจะไม่ได้พบกับยานเดล หากไม่ได้พบเขา เราอาจจะไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราไปตลอดกาล "

ฮีลตันเช็ดน้ำตาของเธอด้วยนิ้วมือของเขา ในขณะที่ดวงตาสีดำของเขามองไปที่เธออย่างลึกล้ำ "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

“อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ใช่ลูกสาวของคุณลุง ส่วนทำไมรายงานผลการตรวจดีเอ็นเอของคุณลุงถึงผิด ฉันก็ไม่รู้ ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น... แต่ ฉันเป็นลูกสาวของตระกูลโซอันจริง ๆ ยานเดลทำการตรวจดีเอ็นเอมาแล้ว 2 ครั้ง และผลการตรวจก็ถูกต้องทั้งหมด ดังนั้น ฉันจึงเป็นน้องสาวของเขา"

เวอเรียนบอกฮีลตันเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องของเธอในฟลอเรนซ์ เมื่อมองไปที่รอยคล้ำและใบหน้าที่ซูบผอมของเธอ ฮีลตันก็จับเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาในขณะที่พวกเขานอนลงบนเตียง ฮีลตันพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "โอเค คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ผมจะส่งคนไปตรวจสอบพวกมัน"

เวอเรียนโน้มตัวในอ้อมแขนของเขา จับมือใหญ่ของเขาด้วยมือเล็กของเธอ “คุณนอนกับฉันก็ได้นะ”

“ผมยังไม่ได้อาบน้ำมาสองวันแล้วนะ คุณนายฟัดด์”