บทที่ 362 ผมนอนไม่หลับเมื่อคุณไม่อยู่

เป็นคืนที่ทั้งดีใจและเศร้าใจมาก มีอารมณ์วุ่นวายมากเกินไปในตัวของเธอ ในขณะนี้เวอเรียนนอนอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นและคุ้นเคย แต่ไม่สามารถหลับได้

เนื่องจากการปรากฏตัวของฮีลตัน เธอจึงมีความกล้ามากพอที่จะมองไปที่ความมืดนอกหน้าต่างที่อาจมีบางสิ่งกำลังลอยอยู่

ในทางกลับกัน ฮีลตันไม่ได้พักผ่อนมากนักเป็นเวลาเกือบ 48 ชั่วโมงเพราะเขารีบมาที่เมืองเซาท์ ซิตี้ ปัจจุบันเขากอดร่างอันหอมกรุ่นและนุ่มนวลของเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา ทำให้เขารู้สึกค่อนข้างอ่อนเพลีย

เขาโอบแขนรอบตัวเธอ สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผมของเธอ และจูบขมับของเธอ เขาพูดด้วยเสียงแหบเบา ๆ ว่า "นอนเร็วเข้า"

ดวงตาของเวอเรียนเบิกกว้างในขณะที่มือเล็ก ๆ ของเธอจับแขนของฮีลตันที่อยู่รอบตัวเธอ ดวงตาของเธอกลอกไปมา “ฮีลตัน ที่นี่มีผีที่หิวโหยจริงหรือเปล่า?”

ในขณะที่ฮีลตันหลับตานั้น ฮีลตันยิ้มเบา ๆ เขากอดเธอเข้าใกล้อ้อมแขนของเขา และอดไม่ได้ที่จะจูบเธอที่ดั้งจมูก และริมฝีปากของเธอ "ผมไม่รู้ว่ามีหรือเปล่า แต่ตอนนี้ผมรู้ว่ามีตัวนึงอยู่รอบตัวคุณ"

"... "

เมื่อเวอเรียนเข้าใจเขา ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก็แดงระเรื่อ เธอตีไหล่ของเขา

"โอเค ฉันจะเลิกยุ่งวุ่นวาย เชื่อฟัง และนอนเร็ว ๆ"

ฮีลตันขยับแขนยาวของเขาไปปิดโคมไฟ และกอดเธอใต้ผ้าห่มอันอบอุ่น

เวอเรียนเบียดเข้ากับแขนของเขา จ้องมองไปที่ใบหน้าที่หล่อเหลาที่กำลังหลับใหลของเขา เธอถอนหายใจ "ฮีลตัน ฉันคิดว่าเราคงแยกจากกันแล้วจริง ๆ โชคดีที่คุณมาที่เมืองเซาท์ ซิตี้ เพื่อตามหาฉัน"

"มันจะไม่กลายเป็นแบบนั้น อย่าคิดอะไรโง่ ๆ"

คางของฮีลตันวางอยู่บนศีรษะของเธอเบา ๆ เมื่อมองไปที่ต้นเหตุของเรื่องนี้ เวอเรียนก็ถามอีกครั้ง "ถ้าเราเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดจริง ๆ คุณจะยังมาตามหาฉันอีกไหม?"

“ก่อนที่ผมจะมาตามหาคุณ ผมไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

"โอ้ ใช่แล้ว แม้ว่าเราจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่คุณก็ยังตามฉันมา"

ฮีลตันส่งเสียง 'อืม' และแตะที่หลังศีรษะของเธอด้วยมือใหญ่ของเขา

เวอเรียนมีคำถามมากมายในคืนนี้ ขนตาของเธอยาวมาก และเมื่อใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอโน้มเข้าหาคอของเขาก็ทำให้คอของเขาคัน เขาขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ แต่เขาไม่อยากที่จะผลักเธอออกไป

“ฮีลตัน คุณคิดว่าไง? ถ้ามาดามกันท์หาคนที่เหมาะจะบริจาคสเต็มเซลล์เม็ดเลือดไม่ได้... ”

ทันทีที่กล่าวถึงเรื่องนั้น ดวงตาสีดำของฮีลตันก็เปิดขึ้นทันที เขาตื่นตัวและจริงจังมาก ในขณะที่จ้องมองไปที่หญิงสาวตัวเล็กในอ้อมแขนของเขา เขาขัดจังหวะเธอทันทีและพูดว่า "ผมไม่อนุญาต ไม่ว่าคุณจะคิดยังไงก็ตาม ผมไม่อนุญาตให้คุณคิดเรื่องนี้อีก"

ฮีลตันจับใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอไว้ในมือใหญ่ของเขา ดวงตาสีเข้มของเขาจ้องมองไปที่เธออย่างจริงจัง

“ทำไมคุณกังวลมากขนาดนี้? ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะบริจาคสเต็มเซลล์เม็ดเลือดให้กับมาดามกันท์ ถ้าฉันไม่ท้อง ฉันอาจจะบริจาคมันให้เธอ แต่ตอนนี้ฉันมีลูกของเราอยู่ ลูกเป็นเรื่องแรกที่ฉันคิดถึง ฉันจะไม่หุนหันพลันแล่นหากมันทำให้ลูกตกอยู่ในอันตราย "

นอกจากนี้แม้ว่ามาดามกันท์จะไม่ได้ตั้งใจทอดทิ้งเธอในตอนนั้น มันเป็นความผิดพลาดเนื่องจากเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดหลาย ๆ อย่าง หลังจากนั้นหลายปี เธอก็เติบโตขึ้นและมีชีวิตแต่งงานที่สวยงาม และคู่รักอันเป็นที่รักของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องมีความรักของแม่อีกต่อไป มาดามกันท์เป็นคนใจดี แต่เวอเรียนยังไม่ได้รักเธอมากนัก

เมื่อเทียบกับลูกของเธอกับฮีลตัน ความสำคัญของมาดามกันท์ในหัวใจของเธอนั้นต่ำกว่ามาก

“การบริจาคสเต็มเซลล์เม็ดเลือดนั้นเป็นเรื่องใหญ่ แม้ว่าคุณจะไม่ได้ท้อง คุณก็ไม่สามารถตัดสินใจด้วยตัวเองได้ ถ้าคุณเจอเรื่องแบบนี้ในอนาคต คุณต้องปรึกษากับผมก่อน ครั้งนี้คุณหนีออกจากบ้านคนเดียว ยังไม่ได้ทำโทษเรื่องนั้น"

เวอเรียนรู้สึกเขินอาย "ฉันยังต้องถูกลงโทษอีกเหรอ? คุณต้องการให้ฉันเขียนบทความสำนึกผิดอีกครั้งหรือ?"

ฮีลตันตีหน้าผากของเธอทันที "การเขียนบทความสำนึกผิดเป็นการลงโทษสถานเบา คุณควรจะคิดว่าจะขอโทษอย่างไรดีมากกว่า"

เวอเรียนกระพริบตาด้วยความเจ็บปวด เวอเรียนเม้มริมฝีปากของเธอ เธอพูดว่า "คุณช่วยปล่อยฉันไป เพื่อเห็นแก่ที่ฉันท้องได้ไหม?"

"คุณท้องแล้ว ถ้าผมไม่ว่าคุณ คุณจะยิ่งรุนแรงมากขึ้นในอนาคต หนีไปโดยมีลูกอยู่ในท้อง... ผมคิดว่าคุณสามารถทำแบบนั้นได้"

"... "

ปากของเธอกระตุก เวอเรียนพึมพำ "ฉันไม่... แล้วคุณกำลังใช้น้ำเสียงแบบไหนกัน? ฉันหนีออกจากบ้านเองได้ แต่หนีออกมากับของคุณลูกไม่ได้เหรอ? ลูกยังไม่เกิดด้วยซ้ำ แต่คุณก็ให้ความสำคัญกับเขามากกว่าแล้ว เมื่อลูกเกิดมา ฉันจะกลายเป็นคนที่สำคัญน้อยที่สุดในหัวใจของคุณหรือเปล่า?"