บทที่ 363 ผู้ชายที่แต่งงานแล้ว ชอบที่จะอวดความสุขของพวกเขา

เช้าวันรุ่งขึ้นฮีลตัน และเวอเรียนกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลกันท์ด้วยกัน

ในคฤหาสน์ตระกูลกันท์ ยานเดล และซีลีนกำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่

มิตรภาพของฮีลตัน และยานเดลก่อตัวขึ้นหลังจากการต่อสู้กัน ในบรรดาผู้ชาย โดยเฉพาะผู้ชายที่โดดเด่นอย่างพวกเขา ต่างก็ชื่นชมกันและกันเป็นส่วนใหญ่ ตอนนี้พวกเขาเกี่ยวข้องกันมากขึ้น ด้วยเหตุนี้ ความเกลียดชังระหว่างพวกเขาจึงได้รับการแก้ไขโดยเร็ว

ยานเดลอ้าปากของเขาและพูดว่า "คุณทานอาหารเช้ากันหรือยัง? คุณอยากนั่งลงแล้วทานอาหารสักหน่อยไหม?"

เวอเรียนส่ายหัวของเธอและยิ้ม พูดว่า "ฮีลตันกับฉันไปแถวเมืองเล็ก ๆ ชานเมืองของเมือง เซาท์ ซิตี้ ในระหว่างที่มาที่นี่ เราไปที่ร้านอาหารเล็ก ๆ เพื่อทานอาหารเช้าด้วย เรากินขนมขึ้นชื่อของเมือง เซาท์ ซิตี้ มาเยอะแล้ว"

เมื่อยานเดลกำลังเกือบจะกินเสร็จแล้ว ฮีลตันก็เปิดปากของเขา “ถ้าประธานโซอันว่างเราก็คุยกันหน่อย”

"แน่นอน เราจะไปคุยกันที่ห้องทำงานของผม"

ฮีลตันก้มศีรษะลงบอกเวอเรียนว่า "คุณรอผมอยู่ที่นี่ อย่าเดินเพ่นพ่าน"

เวอเรียนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง "อืม ฉันจะไปคุยกับลีแอนนี่"

เมื่อฮีลตันขึ้นไปชั้นบนกับยานเดล ซีลีนก็เลื่อนมือของเธอไปวางบนไหล่ของเวอเรียนก่อนจะถามว่า "นี่สามีของคุณเหรอ?"

เวอเรียนเขินเล็กน้อย "ใช่"

“ไม่น่าแปลกใจที่คุณคิดถึงเขามาก เขาหล่อมาก และใจดีกับคุณมาก เมื่อวานตอนที่เขามา เขาโกรธมาก ดวงตาของเขาดูราวกับว่าเขาอยากจะกลืนกินยานเดล”

"ทำไมกัน?"

"เพราะสามีของคุณคิดว่ายานเดลเป็นคู่แข่งทางความรักของเขาที่บังอาจซ่อนภรรยาของเขาไว้ แน่นอนเขาโมโหสุด ๆ"

หัวใจของเวอเรียนรู้สึกซาบซึ้ง

โดยปกติ ฮีลตันเป็นคนใจเย็น ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะเห็นอารมณ์ดุเดือดเลือดพล่านของเขา "น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้เห็นเขากังวลเกี่ยวกับฉัน ปกติเขามักจะเย็นชามาก"

"นั่นง่ายมาก มีกล้องวงจรปิดอยู่ด้านนอกลานบ้าน เมื่อวานนี้ ยานเดลพบกับสามีของคุณในโรงน้ำชากึ่งเปิดโล่งที่สนามหญ้า มีกล้องอยู่ตรงนั้นด้วย เดี๋ยวฉันเอาภาพให้คุณดู"

“มีกล้องจริง ๆ เหรอ?”

"แน่นอน ไปกันเถอะ"

...

ในห้องทำงาน ยานเดล และฮีลตันยืนอยู่ข้างหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน มองไปที่ทิวทัศน์อันไกลโพ้นนอกหน้าต่าง

"รีอาน่ากำลังตั้งครรภ์ และไม่สามารถบริจาคสเต็มเซลล์เม็ดเลือดให้มาดามกันท์ได้ ผมหวังว่าประธานโซอันจะเข้าใจ"

ยานเดลหัวเราะเบา ๆ ด้วยเสียงทุ้มของเขา “ถ้าผมไม่ล่ะ?”

ฮีลตันพูดด้วยน้ำเสียงสงบในขณะที่กระพริบตาที่เฉยชาของเขา “ถ้าประธานโซอันไม่สามารถเข้าใจได้ นั่นก็เป็นเรื่องของคุณ รีอาน่าเป็นภรรยาของผม และเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวฟัดด์ ถ้าเธอต้องการบริจาคสเต็มเซลล์เม็ดเลือดของเธอให้คนอื่น เธอต้องได้รับการอนุมัติจากผมเสียก่อน"

ยานเดลครุ่นคิดพร้อมกับหรี่ตาของเขาลง "ถ้าตอนนี้เรนนี่ไม่ท้อง คุณจะให้เธอบริจาคมันไหม?"

"ด้วยใจจริง ผมไม่ต้องการ" เมื่อหันไปมองยานเดล ฮีลตันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นของเขา

ยานเดลเพียงแค่เม้มริมฝีปากของเขาอย่างไม่แปลกใจ “แต่การบริจาคสเต็มเซลล์เม็ดเลือดไม่ได้ก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้บริจาคมากนัก นอกจากนั้นการช่วยชีวิตคนยังเป็นประโยชน์มากกว่าการสร้างเจดีย์ 7 ชั้น มาดามกันท์ยังเป็นแม่ของเรนนี่อีกด้วย”

"จากมุมมองทางวิทยาศาสตร์ การบริจาคสเต็มเซลล์เม็ดเลือดไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้บริจาคมากนัก แต่ผมไม่ต้องการให้รีอาน่ารับความเสี่ยงใด ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องสุขภาพของเธอ ผมจะไม่ใช้ตรรกะทางวิทยาศาสตร์ หรือเหตุผลอะไรก็ตามที่กับเวอเรียน ผมหวังว่าเธอจะอยู่กับผมได้จนกว่าเราจะอายุ 80 ปีหรืออาจจะ 90 หรือ 100 ด้วยซ้ำ ดังนั้นผมไม่อยากเห็นเธออ่อนแอ หรือมีสุขภาพไม่ดี สำหรับการสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ผมไม่สนใจ”

ฮีลตันเคยบอกว่าเขาเห็นแก่ตัวมาก หากโลกกำลังจะถูกทำลายในวันหนึ่ง เขาจะไม่ช่วยมัน ในทางกลับกัน เขาจะพาเวอเรียนหนีไปยังที่ที่ปลอดภัยที่สุดเพื่อซ่อนตัวเท่านั้น

เขาไม่สนใจชีวิตของคนอื่น ตราบใดที่เวอเรียนยังแข็งแรงและมีชีวิตอยู่ก็เพียงพอแล้ว

ยานเดลจ้องไปที่ดวงตาสีดำของเขา หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดเขาก็เปิดปากของเขา “น้องสาวของผมได้พบคุณอาจเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดที่จะเกิดขึ้นกับเธอหลังจากที่เธอถูกพาตัวไป”

...

ในห้องวงจรปิด เวอเรียนแตะใบหน้าที่ร้อนผ่าวเล็กน้อยของเธอหลังจากดูวิดีโอการต่อสู้ระหว่างฮีลตัน และยานเดลเมื่อวานนี้