บทที่ 365 คุณเป็นใคร บังอาจมาแตะภรรยา และลูกของผม ได้อย่างไร

ไม่เพียงแต่จีนจะไม่จากไป แต่เธอยังเดินไปข้างเตียงของเธออีกด้วย

"มาดามกันท์ เธอจะทำให้ตัวเองบาดเจ็บถ้าเธอโกรธมากเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เธอกำลังป่วยอยู่ในตอนนี้ ควรจะรักษาอารมณ์ให้มีความสุขเข้าไว้นะ"

ใบหน้าแห่งชัยชนะของจีนช่างชั่วร้ายจริง ๆ ใบหน้าซีดเซียวของยานิสแดงก่ำเนื่องจากความโกรธ และเธอก็ไอออกมาพร้อมกับจับหน้าอกของเธอ

"ออกไป! จีน ออกไป!"

เวอเรียนไม่สามารถทนเห็นแม่แท้ ๆ ของเธอถูกเมียน้อยรังแก เธอเดินมา หยุดตรงหน้าจีนที่ข้างเตียง และจ้องไปที่จีนอย่างเย็นชา "ตอนนี้คุณควรจะไปให้พ้น ไม่งั้น ฉันจะแจ้งยามของโรงพยาบาล!"

ไม่คาดคิดจีนไม่กลัวเลย เธอดีดนิ้ว และมีบอดี้การ์ดสูง และกำยำสองคนเข้ามาจากนอกวอร์ด

ดวงตาของเวอเรียนอึ้งเล็กน้อย แต่ส่งเสียงอย่างเย็นชาว่า "คุณต้องการข่มขู่หรือลักพาตัวพวกเรางั้นหรือ?"

"ที่นี่ไม่มีที่ให้ผู้หญิงน่ารังเกียจอย่างเธอพูด! ออกไปให้พ้นทางฉัน!"

จีนผลักเวอเรียนอย่างรุนแรง จีนผลักแรงมากจนเวอเรียนชนเข้ากับโต๊ะใกล้ ๆ

"เรนนี่! จีน เธอต้องการอะไร? แค่สนใจฉันแทน! อย่าลงมือกับเรนนี่!"

จีนโค้งงอริมฝีปากสีแดงสดของเธอ "ไม่ว่ายังไง เรนนี่ก็ยังเป็นเด็ก เมื่อกี้เธอเผชิญหน้ากับฉันแบบนั้น ดังนั้น ฉันควรจะต้องสั่งสอนเธอในนามของเธอซะหน่อย!"

จีนคว้าข้อมือของเวอเรียน และกำลังจะทำอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นประตูวอร์ดก็เปิดออก

ในแวบแรกฮีลตันเห็นเวอเรียนกำลังกุมท้องด้วยความเจ็บปวด แววตาดุดันคล้ายต้องการสังหารคนส่องผ่านดวงตาของเขา

"ปล่อย!"

ฮีลตันก้าวไปข้างหน้าอย่างเกรี้ยวกราด เขายกขายาวของเขา และเตะจีนร่วงไปที่พื้นทันที “แกเป็นใคร? บังอาจมาแตะเมีย กับลูกฉันได้ยังไง?!”

จีนตะโกนด้วยความเจ็บปวด และโกรธเกรี้ยวใส่บอดี้การ์ดสองคนที่ตกตะลึง "ทำอะไรสักอย่างสิ!"

ฮีลตันจับเวอเรียน และถามด้วยเสียงต่ำว่า "คุณเป็นอย่างไรบ้าง? คุณชนเข้าตรงไหน?"

"ฉันไม่เป็นไร"

บอดี้การ์ดทั้งสองเห็นท่าทางของฮีลตันแล้วก็รู้ว่าเขาไม่ได้อ่อนแอ ด้วยความกลัวพวกเขาไม่กล้าที่จะก้าวออกไปข้างหน้า

เมื่อฮีลตันกำลังจะวางเวอเรียนลง เพื่อไปจัดการกับบอดี้การ์ดทั้งสอง ยานเดลก็พาพวกของเขามา

ยานเดลยกมือขึ้น และทำท่าทาง เยลสั่งให้พี่ชายข้างหลังเขาลากบอดี้การ์ดทั้งสองคนออกไป

จีนยังคงนอนอยู่บนพื้น ด้วยก้าวที่หนักหน่วงยานเดลเข้ามาใกล้เธอ ดวงตาของเขาเย็นชา และมืดมนราวกับเทพอาชูร่า จีนจ้องมองไปที่ตาโตเขา และถอยหลังในขณะที่เขาก้าวไปหาเธอ

ยานเดลมองลงไปที่เธออย่างเหยียดหยาม "ใครอนุญาตให้คุณรบกวนแม่กับน้องสาวของผม? คน ๆ นั้นบอกให้คุณมาหรือเปล่า?"

"ย ยานเดล... น นายต้องการอะไรจากฉัน? ฉันจะบอกนายนะ! ถ้านายบังอาจแตะต้องฉัน พ่อของนายจะไม่ปล่อยนายไปแน่!"

ยานเดลโค้งมุมปากของเขาอย่างเย็นชา และลูบกระดุมข้อมือของเขา เขามองเธออย่างรุนแรง "ผมตัดความสัมพันธ์ในฐานะพ่อกับลูกชายกับชายแก่คนนั้นไปนานแล้ว ถ้ามันไม่ได้มีปัญหามากถ้าผมจะเปลี่ยนนามสกุลของผมด้วยเช่นกัน ทันทีที่ผมคิดถึงความจริงที่ว่า ผมเกี่ยวข้องกับคนอย่างคุณ มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนอยากทำให้คุณหายไปจากโลก”

ทั้งตัวของจีนสั่นอย่างรุนแรง และฟันของเธอสั่น "แกต้องการอะไรกันแน่? ยานเดล โซอัน... ฉันเตือนแกนะ! ตอนนี้เราอยู่ที่โรงพยาบาล! ถ้าแกกล้าทำอะไรฉันทุกอย่างจะถูกเปิดเผย!"

"ฉันเคยเตือนเธอมานานแล้วว่าอย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าครอบครัวของฉันอีก เธอท้าทายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอความจำไม่ดีหรือฉันไม่ได้สอนบทเรียนนี้ให้เธอมากพองั้นหรือ?"

“เยล!”

เยลเข้ามาจากนอกวอร์ด “นายน้อย”

“พาเธอออกไป!”

“ครับ นายน้อย”

เมื่อจีนเห็นคนของยานเดลกำลังจะจับเธอ เธอก็ตะโกนทันทีว่า "ฉันเป็นผู้ใหญ่กว่าแก... แกกำลังดูหมิ่นฉันถ้าแกทำแบบนี้! ยานเดลแกจะต้องอายุสั้นจากการที่แกเป็นคนที่โหดเหี้ยม! ฉันจะสาปแช่งแม่ของแกให้เธอไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงวันถัดไป! "

ฟังคำพูดหยาบคายของเธอ ยานเดลหลับตาลง และระงับความโกรธในใจของเขา

“เรนนี่ คุณไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม?”

เวอเรียนส่ายหัว แต่ฮีลตันไม่โล่งใจ และรีบอุ้มเธอทันที “ผมจะพาคุณไปหาหมอ”

หลังจากฮีลตันอุ้มเวอเรียนออกจากวอร์ด เวอเรียนรู้ว่าไม่เหมาะสมที่เขาจะอุ้มเธอแบบนี้ในที่สาธารณะ