บทที่ 366 สัญญาชั่วชีวิต

ยานเดลส่งบอดี้การ์ดหลายคนไปเฝ้านอกห้องของมาดามกันท์

มาดามกันท์มักจะเป็นคนสบาย ๆ มาโดยตลอด และรู้สึกว่านี้ไม่เหมาะสมสำหรับผู้ป่วยคนอื่น "ยานเดลลูกส่งบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ที่ประตูดีกว่า จีนไม่ได้อยู่ในมือลูกงั้นเหรอ? นอกจากเธอแล้ว ไม่มีใครกล้าเข้ามาสร้างความเดือดร้อน มีบอดี้การ์ดเยอะแยะยืนอยู่ที่ประตูเหมือนผู้คุม คนในโรงพยาบาลที่ไม่รู้เรื่องจะคิดว่าแม่เป็นนักโทษนะ”

"แม่ โปรดอดทนกับผมอีกสองสามวันนะ ตอนนี้จีนอยู่ในมือของผม คนที่อยู่ข้างเธอจะมาพาเธอกลับไปอย่างแน่นอน พวกเขาอาจจะทำอะไรก็ได้ ผมจะอยู่กับแม่คืนนี้"

มาดามกันท์มองไปที่ลูกชายของเธออย่างอ่อนโยน และลูบมือของเขาก่อนจะพูดว่า "ลูกงานยุ่งมาก แต่มักจะอยู่กับแม่ตลอดทั้งคืน มันไม่ดีต่อสุขภาพของลูกนะ ลูกไม่ควรอยู่ค้างคืน"

“หรือจะให้ผมพาป้าเย็นมาอยู่เป็นเพื่อนแม่แทนดีไหม?”

มาดามกันท์คิดเกี่ยวกับมัน และจู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจเธอพูดว่า "ที่จริง แม่อยากอยู่กับเรนนี่นานกว่านี้ แต่เธอไม่สามารถอยู่ได้ทั้งคืนเพราะตอนนี้เธอท้อง ทำไมไม่... ลูกช่วยดูให้หน่อยว่าฮีลตันตกลงที่จะอยู่ค้างคืนไหม? คืนนี้แม่มีเรื่องจะคุยกับเขา แค่ระหว่างเราสองคน”

"โอเค งั้นผมจะถามเขาให้ทีหลัง"

...

เมื่อฮีลตัน และเวอเรียนกลับมาที่วอร์ด ยานเดลพูดว่า "คืนนี้เราต้องมีคนอยู่กับแม่"

เวอเรียนพูดทันทีว่า "งั้น ฉันอาจจะอยู่ที่นี่ และคุยกับแม่"

ทันทีที่เธอพูดจบ ฮีลตันก็ปฏิเสธความคิดของเธอทันที “ไม่ คุณท้องอยู่ ผมรู้สึกไม่ปลอดภัยที่จะทิ้งคุณไว้ที่นี่คนเดียว”

ยานเดลพูดต่อ "ถ้าฮีลตันอยู่ค้างคืนนี้ล่ะ? ความจริงแล้วแม่ยายของคุณมีเรื่องอยากคุยกับคุณ"

"... "

เวอเรียนหันไปมองหน้าฮีลตันโดยไม่รู้ตัว ยานเดลสนิทกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เขาถึงขนาดเรียกเขาว่าฮีลตันด้วยซ้ำ

นี่เป็นความรักแบบพี่น้องในตำนานหรือเปล่า?

“มันอาจจะดีก็ได้ ถ้าปล่อยให้ฮีลตันอยู่ที่นี่กับแม่... ”

เวอเรียนพูดอย่างอ่อนแรง รู้สึกว่าฮีลตันจะไม่ต้องการ อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้ฮีลตัน และมาดามกันท์ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใด ๆ

แม้ว่าเธอจะเป็นแม่ยายของเขา แต่มาดามกันท์ กับเวอเรียนก็เพิ่งกลับมาเจอกันอีกครั้งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

ฮีลตันแตะที่หัวของเวอเรียนพร้อมพูดว่า "ไม่เป็นไร ผมจะอยู่"

"... "

เวอเรียนตกใจมากจนคางของเธอแทบจะหล่นลงไปที่พื้น เมื่อไหร่กันที่ฮีลตันเข้ากับคนได้ง่ายขนาดนี้?

...

ในตอนเย็น ยานเดลเข้าไปในรถก่อน ในขณะที่ฮีลตัน และเวอเรียนยืนคุยกันที่ทางเข้าโรงพยาบาล

เวอเรียนถามอีกครั้ง "คุณต้องการอยู่ที่นี่เพื่อดูแลมาดามกันท์จริง ๆ งั้นหรือ?”

“อย่าบอกนะว่าคืนนี้คุณนอนไม่หลับเพราะว่าผมไม่อยู่”

เวอเรียนยิ้มในขณะที่เม้มริมฝีปากของเธอ เธอยื่นมือของเธอออกไปกอดเอวของเขา "ฮีลตัน คุณไม่ได้กลายเป็นคนที่เข้ากับคนได้ง่ายขนาดนี้"

ฮีลตันลูบเอวของเธอพร้อมยิ้มบาง ๆ "ไปเถอะ ยานเดลรออยู่"

“ตอนนี้ฉันจะต้องไปแล้ว คืนนี้ฉันจะโทรหาคุณนะ"

"อืม"

...

เมื่อฮีลตันกลับมาที่วอร์ด มาดามกันท์กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างเตียง

เมื่อเห็นเขาเข้ามา เธอจึงวางหนังสือไว้ข้างๆ “ยานเดลกับเรนนี่กลับบ้านแล้วเหรอ?”

"ครับ พวกเขาไปแล้ว"

มาดามกันท์ถามว่า "ฉันขอให้คุณอยู่ดูแลฉัน นั้นเป็นเรื่องลำบากสำหรับคุณไหม?"