บทที่ 37 คุณเคยคิดจะตามหาเด็กคนนั้นบ้างหรือเปล่า?

ท่ามกลางสายตาของผู้เข้าร่วมงานปาร์ตี้กลุ่มใหญ่ที่รอชมละครเรื่องนี้ ฮีลตันก็เข้าเดินมาหา วาเนลล์ บังคับให้เธอก้าวถอยหลังเข้าใกล้สระว่ายน้ำ

วาเนลล์ กลัวมากจนการเดินของเธอไม่มั่นคง เสียงของเธอสั่น และเธอมองเขาด้วยความหวาดกลัว "ฮีลตัน ฟัดด์ ... คุณกำลังจะทำอะไร?!"

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำตัวบาง และมือของเขาก็ซุกอยู่ในกระเป๋า ด้วยกลิ่นอายที่น่ากลัวของเขาบังคับให้ วาเนลล์ ไปที่ขอบสระทีละก้าว จากนั้นเขาก็พูดอย่างเย็นชาว่า "เธอจะกระโดดลงไปเองหรือว่าให้ฉันจัดการ?"

หลังจากที่เขาพูดจบเหมือนมีคลื่นยักษ์ซัดซาดใส่วาเนลล์ เธอก้าวพลาด และตกลงไปในสระว่ายน้ำด้านหลังเธอทันที

"กรี๊ดดด..."

เธอร้องไห้!

"ฮีลตัน ฟัดด์! เวอเรียน มอนท์! ไอ้พวกสารเลว!"

ข้างสระว่ายน้ำมีกลุ่มทายาทที่ร่ำรวย และแต่งตัวสวยงามยืนอยู่มากมาย หลังจากที่ฮีลตัน มาถึงพวกเขาทั้งหมดก็เปลี่ยนข้าง พวกเขาชี้ไปที่วาเนลล์ ที่อยู่ในสระว่ายน้ำกระซิบ และเยาะเย้ยเธออย่างประชดประชัน เธอรู้สึกแย่ และน่าสมเพชมาก

ริมฝีปากบางของฮีลตันโค้งขึ้นเล็กน้อย และหันไปโอบไหล่ของ เวอเรียน ท่ามกลางสายตาที่ริษยาของทุกคน ฮีลตัน ประคองเธอและออกจากงานเลี้ยงพร้อมกัน

วาเนลล์ ที่เปียกโชกอยู่ในน้ำ จ้องมองพวกเขาจากไป มือของเธอกำแน่นและเหวี่ยงไปมาในน้ำ ความปรารถนาที่รุนแรงในการแก้แค้นฉายในดวงตาของเธอ "เวอเรียน มอนท์ แกต้องได้ชดใช้ให้ฉันอย่างแน่นอน!"

...

แม้ว่าจะเป็นช่วงต้นฤดูร้อน แต่ในตอนกลางคืน นอร์ทซิตี้ ค่อนข้างเย็น ขณะที่พวกเขาออกจากโรงแรมสายลมเย็นพัดมาทำให้ เวอเรียน ตัวสั่นด้วยความหนาว เธอโอบกอดตัวเองให้แน่นขึ้น

เธอขยับเสื้อคลุมและมองไปที่ด้านหลังของชายที่กำลังเดินนำอยู่ตรงหน้าเธอ เธอขบริมฝีปากของเธอและในที่สุดเธอก็พูดขึ้นว่า "ฮีลตัน... ขอบคุณที่มาช่วยฉันในคืนนี้"

เขาไม่ได้พูดอะไรและเดินไปที่ข้างรถ เวอเรียนคิดว่าเขาไม่ได้ยินดังนั้นเธอจึงรวบรวมความกล้าและพูดอีกครั้ง "ขอบคุณมาก ๆ สำหรับคืนนี้... "

ก่อนที่คำพูดของเธอจะจบลง ดวงตาสีดำของฮีลตันมองเธอด้วยอารมณ์ที่ยากจะบอกได้ว่ามันมีความสุขหรือไม่พอใจ "เธอทำท่าทางข่มขู่เหมือนเม่นกับฉัน เธอกล้าที่จะเถียงและตบคนอย่างฉัน แต่ทำไมถึงไปเป็นกระสอบทรายให้ วาเนลล์ ชีน เล่นงานได้ล่ะ?"

ใบหน้าของเวอเรียน แดงระเรื่อ “ฉัน ฉัน… กลายเป็นกระสอบทรายตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ที่เธอรู้สึกอับอายมากที่ตกลงไปในสระว่ายน้ำ เธอไม่ได้เป็นกระสอบทรายหรอกเหรอ?”

“ก่อนหน้านั้น ฉันเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของวาเนลล์ แต่คุณไม่เห็น นั่นเป็นสาเหตุที่เธอผลักฉันลงสระว่ายน้ำด้วยความอับอาย และความโกรธ แม้ว่าคุณจะไม่ได้มาช่วยฉัน ฉันก็จะไม่แพ้"

ฮีลตันจ้องมองท่าทางโกรธของเธออย่างสนใจ และหัวเราะขี้นอย่างไม่มีเหตุผล "โอ้ หมายความว่าเธอหาทางออกที่ต้องไม่คุกเข่าคำนับสามครั้งนั้นได้?"

"เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะก้มหัวคำนับ วาเนลล์!"

ใบหน้าเล็ก ๆ ที่โทรมของเธอ และรูปลักษณ์ที่เย่อหยิ่งของเธอทำให้เธอดูน่าขบขันเล็กน้อย ฮีลตัน มองไปที่เธอและเริ่มฟุ้งซ่าน

กว่า เวอเรียน จะรับรู้ว่ามีสายตาที่ร้อนแรงจ้องมองมาที่เธอ เขาก็หันมาและพูดกับเธอว่า "ขึ้นรถ"

หลังจากพวกเขาขึ้นรถแล้วเวอเรียนก็จามขณะที่เธอนั่งบนเบาะผู้โดยสารข้างคนขับ ฮีลตัน เปิดเครื่องทำความร้อนอย่างเงียบ ๆ

รถสปาร์คเกอร์ สีดำแล่นไปบนท้องถนนอย่างราบรื่น แสงไฟนีออนยามค่ำคืนในเมืองสะท้อนไปที่หน้าต่างรถ และแสงวาบผ่านใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาคนนั้น เวอเรียนแอบมองอย่างระมัดระวัง แล้วลังเลที่จะถาม “คุณเป็นคนบอกฉันไม่ใช่เหรอว่า... คืนนี้คุณมีนัดสำคัญคุยธุรกิจกับลูกค้าไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณถึงมาได้ล่ะ”

เขาเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "การเจรจาทางการค้าเสร็จก่อนกำหนดน่ะ"

“แล้ว... ทำไมคุณถึงมาที่งานเลี้ยงนี้เพื่อช่วยฉันล่ะ?”