ตอนที่ 38
บทที่ 38 ชายผู้น่ารังเกียจ!
October 22, 2026
รถสปาเกอร์ สีดำค่อย ๆ หยุดอยู่ที่หน้าสถานีตำรวจ
เวอเรียน เดินตาม ฮีลตันออกจากรถ และเดินตรงเข้าไปในสถานีตำรวจ
ถึงแม้ว่าจะเป็นเวลากลางดึก แต่ตำรวจก็เดินนำฮีลตันไปอย่างสุภาพ พวกเขาไม่กล้าสะเพร่า และพวกเขาให้ความเคารพในการต้อนรับเป็นอย่างดี
“ท่านประธานฟัดด์ เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงมาที่สถานีตำรวจในเวลากลางดึกแบบนี้? คุณต้องการมาทำอะไรที่นี่?
"ผมมาที่นี่เพื่อที่จะประกันตัว แนนซี่ แซนเดอร์"
เสียงเย็นชาของเขา ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจถึงกับสะดุ้ง
เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดในขณะที่เขากำลังตัวสั่น ปรากฎว่าคุณแซนเดอร์ เธอเป็นเพื่อนกับคุณหรอกหรือ “พวกผมไม่รู้จริง ๆ เร็ว ๆ เข้า! รีบไปนำตัวคุณแซนเดอร์ออกมา”
ห้าปีที่แล้วไม่นานหลังจากการแต่งงานของ บลิซลี ฟัดด์ และ แนนซี่ แซนเดอร์ บลิซลีเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตำแหน่งของแนนซี่ ในตระกูลฟัดด์ เป็นเรื่องที่น่าอับอายมากตั้งแต่นั้นมา นอกจากนั้นแนนซี่ยังคงทำตัวไม่ถูก เธอไม่ใช่บุคคลสาธารณะที่มีชื่อเสียงเหมือน ฮีลตัน เพราะเหตุนั้นเธอจึงไม่ค่อยได้ไปปรากฎตัวในที่สาธารณะมากนัก จึงไม่ค่อยมีใครรู้ว่า แนนซี่ แซนเดอร์ เธอคือพี่สะใภ้ของ ฮีลตัน
เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัว แนนซี่ ออกมา เธอได้เหลือบไปเห็น ฮีลตัน เธอรีบวิ่งไปหาเขาด้วยรองเท้าส้นสูงราวกับว่าเธอหวาดกลัวอย่างมาก เธอเหวี่ยงตัวเข้าไปในอ้อมแขนของฮีลตัน ในทันทีและกอดคอเขาไว้อย่างแน่น
“ฮีลตัน... เมื่อกี้ฉันรู้สึกกลัวมาก แต่โชคดีที่คุณมาถึงที่นี่แล้ว”
เวอเรียน เห็นชัดเจนว่ามือใหญ่ของ ฮีลตัน หยุดชั่ววินาทีจากนั้นมือของเขาก็วางลงบนหลังของแนนซี่ และตบลงราวกับว่าเขากำลังปลอบเธอ
เธอยืนอยู่ข้าง ๆ เหมือนคนนอก ดวงตาของเธอดูโดดเดี่ยว ขณะที่เธอหันหลังกลับ และเดินออกไปจากสถานีตำรวจ
เจ้าหน้าที่ตำรวจยิ้มอย่างเชื่อฟังและกล่าวว่า "คุณแซนเดอร์ ผมขอโทษจริง ๆ คุณไม่ได้บอกผมว่าคุณเป็นแฟนของ ท่านประธานฟัดด์ ... "
ก่อนที่เจ้าหน้าที่คนนั้นจะพูดจบ ฮีลตัน ก็ขมวดคิ้วและอธิบายว่า "เธอเป็นพี่สะใภ้ของผม ไม่ใช่แฟน"
เขารู้สึกอายและหัวเราะเบา ๆ "ฮ่า ๆ ผมไม่รู้จริง ๆ ผมหวังว่า ท่านประธานฟัดด์ และ คุณแซนเดอร์ คงจะใจกว้างพอที่จะให้อภัยผม" เมื่อพวกเขาเดินออกจากสถานีตำรวจ แนนซี่มองไปที่ ฮีลตัน ด้วยดวงตาสีหมอก "ฮีลตัน ทำไมคุณต้องบอกเรื่องความสัมพันธ์ของเราต่อหน้าคนนอกอย่างนั้น?" เขาบอกว่าฉันกับคุณเป็นแฟนกัน มันไม่ดีเหรอ?
"ผมไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิดในความสัมพันธ์ของเรา เพราะมันจะไม่ดีต่อตัวผม พี่ชายผมและคุณ"
"ห้าปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว...”
ฮีลตัน ขัดจังหวะเธออย่างเย็นชาและพูดว่า "ก่อนที่พี่ชายของผมจะเสียชีวิต เขาขอให้ผมดูแลคุณและ เซย์น ด้วยเหตุนี้ไม่ว่าเขาจะจากไปกี่ปีก็ตาม ผมก็จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเขา"
แนนซี่ แซนเดอร์ มองไปยังใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาด้วยความงุนงง “ฮีลตัน คุณไม่จำเป็นต้องพูดแบบนั้นบ่อย ๆ ก็ได้"
หากบริซลี่ ไม่ใช่พี่ชายของคุณ คุณกับฉันก็คงจะ...”
ก่อนที่คำพูดของเธอจะจบลง ฮีลตัน ก็รีบเดินไปหา เวอเรียน ที่อยู่ไม่ไกล
"เวอเรียน นั่นคุณกำลังทำอะไร?"
เวอเรียน ยืนอยู่ริมถนน ขณะที่เธอกำลังจะเรียกแท็กซี่
เมื่อสังเกตเห็นว่าน้ำเสียงของ ฮีลตัน ไร้ความปรานี และใบหน้าหล่อเหลาของเขาโกรธจัดเมื่อเขาเดินมาถึงตัวเธอ เธอตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นแนนซี่ ซึ่งยืนอยู่บริเวณทางเดินของสถานีตำรวจ
“ฉัน... ฉันกลัวว่า ฉันจะรบกวนคุณกับแนนซี่ ฉันเลยคิดว่าจะออกมาเรียกรถแท็กซี่เพื่อที่่จะกลับบ้านก่อน” ใบหน้าของฮีลตัน เริ่มมีอาการหนักขึ้น ทำไมเธอถึงชอบจับคู่เขากับแนนซี่?
แนนซี่เป็นภรรยาของพี่ชายของเขา เธอคิดว่าเขาจะมีความรู้สึกโรแมนติกเกินเลยต่อแนนซี่ ได้อย่างไรกัน?
เวอเรียนเห็นเขาเม้มริมฝีปากบางของเขา ดูช่างน่ากลัว เธอจึงเอียงใบหน้าเล็กน้อยเพื่อมองเขาใกล้ ๆ “นี่คุณทะเลาะกับแนนซี่เหรอ?” ใบหน้าของเขาดูแข็งกร้าวขึ้นมาทันที
ใบหน้าหล่อเหลาของเขาบูดบึ้ง ดวงตาของเขาดูเย็นชามากราวกับว่าเธอกำลังจะถูกแช่แข็ง เขาหันกลับมา และเดินไปที่รถ แล้วพูดขึ้นมาสี่คำอย่างเย็นชาว่า "เข้าไปในรถ!"
เวอเรียนยืนอยู่ในจุดของเธอ และทำหน้ามุ่ย
แค่เรื่องการเข้าไปในรถ ทั้งที่ตอนแรกเขาทะเลาะกับแนนซี่ ไม่ใช่กับเธอ ทำไมเขาถึงชักสีหน้าใส่เธอ? เธอไม่ใช่คนที่ทำให้เขาโกรธสักหน่อย
เวอเรียน นั่งลงที่เบาะหลังอย่างเชื่อฟังโดยให้แนนซี่นั่งที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า
เพลิงไฟที่เกิดขึ้นภายในใจของฮีลตัน เผาไหม้รุนแรงมากขึ้น