บทที่ 371 จูบราตรีสวัสดิ์ผมหน่อยได้ไหม

“ยานเดล โซอัน!”

“นายน้อย!”

ซีลีนและเยล ตะโกนขึ้นพร้อมกัน

ในขณะที่เตะฌอนออกไป เยลก็กดมือของฌอนด้วยฝ่าเท้าในรองเท้าหนังของเขา ทำให้เกิดเสียงดังแคร๊ก

ในขณะที่คอของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง ฌอนร้องอย่างเจ็บปวด "อ่า!!"

ซีลีนถามอย่างกระวนกระวายว่า "ยานเดลคุณเป็นอะไรไหม?"

ชายหนุ่มจับมือเล็ก ๆ ของเธอเลื่อนผ่านตัวเขา และกดเธอเข้ากับหน้าอกของเขา โดยที่คางของเขาวางอยู่บนศีรษะของเธอ เขาพูดว่า "ผมไม่เป็นไร"

ในขณะที่กอดคน ๆ นั้นในอ้อมแขนแน่นใน หัวใจที่เต้นแรงของเขาก็เต้นช้าลง

เมื่อเขารู้ว่าเธอกำลังถูกฌอนลวนลาม เขาก็รีบไปที่ผับอย่างเร่งรีบ สมองของเขายุ่งเหยิงจนเขาไม่มีสมาธิ

ซีลีนเป็นจุดอ่อนที่สุดของเขา โลกของเขาจะพังทลายหากมีใครกวนใจเขาโดยใช้ซีลีน

ยานเดลค่อย ๆ ปล่อยลมหายใจที่เขากลั้นไว้ ในที่สุดอาการตื่นกลัวของเขาก่อนหน้านี้ก็ผ่อนคลายลงในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้

เขาแม้กระทั่งไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากเข็มที่อยู่ด้านหลังของเขา เขารู้สึกโล่งใจอย่างมาก และพอใจที่ซีลีนปลอดภัยในอ้อมแขนแน่นของเขา

"ยานเดล คุณอยู่แบบนี้ไม่ได้ คุณต้องไปโรงพยาบาล ยานเดล?"

ซีลีนต้องการที่จะออกจากอ้อมแขนของเขา แต่อ้อมกอดของชายหนุ่มเหมือนป้อมปราการเหนียวแน่นที่เธอไม่สามารถเอาตัวเองออกมาได้ ใบหน้าของเธอถูกกดไว้อย่างแน่นหนาในอ้อมแขนของเขา ทำให้เธอหายใจลำบาก

ฌอนที่ถูกกำราบลงกับพื้น ยังคงพยายามดิ้นรนแม้เขาจะล้มเหลว เยลขมวดคิ้วเตือนเขาว่า “คุณอยู่นิ่ง ๆ ดีกว่า!”

เมื่อมองไปที่ยานเดล เยลก็ถามว่า "นายน้อย เราจะจัดการกับชายคนนี้อย่างไรดี?"

“ส่งเขาไปที่สถานีตำรวจ”

ทันทีที่เขาได้ยินคำว่า 'สถานีตำรวจ' อารมณ์ของฌอนก็ปั่นป่วนขึ้น เขารีบร้องขอความเมตตา "พี่ชาย! ได้โปรด อย่าส่งผมไปที่สถานีตำรวจ! พวกเขาจะต้องส่งผมไปที่ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดอย่างแน่นอน! บางคนตายในสถานที่แบบนั้น! พี่ชาย ผมขอร้อง... ผมจะไม่แตะต้องซีลีนอีก ได้โปรด... อย่าส่งผมไปที่สถานีตำรวจ!"

นัยน์ตาสีดำของยานเดลดูโหดเหี้ยม และเย็นชา น้ำเสียงที่เยือกเย็นของเขาฟังดูไร้อารมณ์ “เมื่อแกคิดที่จะแตะต้องซีลีน แกก็ตกนรกไปแล้ว การส่งแกไปที่สถานีตำรวจหมายความว่าฉันยังนับว่าแกเป็นคนของครอบครัวโซอัน และตัดสินใจที่จะไว้ชีวิตไร้ค่าของแก”

เยลจับฌอนที่นอนอยู่บนพื้นในท่าทางซีดเซียวขึ้น “ไป! ถ้าแกไม่เดิน! ฉันจะต่อยแก!”

เยลคุมฌอนออกจากห้องส่วนตัว และมันก็เงียบลงอีกครั้ง

ยานเดลอุ้มซีลีนในขณะที่นั่งอยู่บนพื้นที่รก และสกปรก เสียงของปาร์ตี้ข้างนอกช่วยแยกพวกเขาจากคนอื่น ๆ และยานเดลก็มีความสุขกับช่วงเวลาอันเงียบสงบหลังจากเหตุการณ์วุ่นวาย

รู้สึกได้ถึงความวิตกกังวลอย่างมากของเขา ซีลีนก็ไม่สามารถเรียกชื่อของเขาหรือผลักเขาออกไปได้อีก กลับกัน ทันใดนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาของเธอในขณะที่เธออยู่ในอ้อมแขนของเขา

“ทำไมมาช้าจัง?” เธอบ่นในขณะที่สะอื้นเสียงดัง

ยานเดลก้มศีรษะลงจูบใบหูที่เย็นของเธอ และพูดขอโทษด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ต่ำของเขา "ขอโทษที่ผมมาช้า ผมจะไม่ทำอีกในครั้งต่อไป"

เมื่อได้ยินคำขอโทษที่จริงใจ และอ่อนโยนของเขา น้ำตาของซีลีนก็อดไม่ได้ที่จะไหลออกไปอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อเธอถูกฌอนรังแก เธอไม่ร้องไห้ และปฏิบัติกับเขาอย่างใจเย็น

เธอยังไม่ร้องไห้เมื่อเธอต่อสู้กับเขา ในความจริงเธอกัดมือของฌอนอย่างไร้ความปรานีราวกับหมาบ้าที่ไม่มีใครกล้ายุ่ง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนโดยยานเดลในขณะนี้ดวงตาของเธอก็อาบน้ำตา

บางทีเธออาจจะเริ่มรู้สึกถึงความคับแค้นใจ หรือความกลัวที่เริ่มคืบคลานเข้ามาหลังจากตระหนักถึงสิ่งที่เธอเพิ่งประสบมา บางทีอาจไม่ใช่เหตุผลเหล่านี้เลย แต่เป็นเพราะเธอรู้สึกเศร้าใจมากที่ยานเดลที่เป็นคนดีขนาดนี้ ไม่ได้เกิดมาคู่กันกับเธอ

น้ำตาไหลลงบนหน้าอกของยานเดล และทำให้เสื้อของเขาเปียก

ยานเดลหลับตา ถอนหายใจ แล้วพูดว่า "ลีแอนนี่ ได้โปรดหยุดร้องไห้เถอะ จะไม่มีครั้งต่อไป ไม่มีใครรังแกคุณได้"

นั่นรวมถึงตัวเขาเองด้วย

หลังจากนั้นไม่นาน ซีลีนก็สะอึกสะอื้น และถามว่า "ถ้าเมื่อกี้ฌอนถือปืนอยู่ คุณจะยังช่วยขวางมันให้ฉันไหม?"

“ผมจะทำ” เขาตอบอย่างหนักแน่นโดยไม่ลังเล

หัวใจของซีลีนสั่น "ได้โปรดอย่าใจดีกับฉันมาก ฉันทนไม่ได้ที่จะ... "

เธอทนไม่ได้ที่อยากจะยอมรับ และอยู่ร่วมกับเขาโดยไม่คำนึงถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้น

"ฉันกลัวมากว่าจอห์นนี่จะตำหนิฉัน ฉันยังกลัวว่าพ่อแม่จะไม่ต้องการฉันเช่นกัน... "

แม้ว่าพ่อแม่ของเธอจะไล่เธอออกจากบ้านไปแล้ว แต่เธอก็ยังหวังว่าพวกเขาจะให้อภัยเธอ

ยานเดลก้มใบหน้าของเขาลง และจูบขมับของเธอด้วยริมฝีปากบางของเขา “ถ้าคุณเลือกทิ้งผมเพราะคนอื่น ผมจะทำตามความปรารถนาของคุณ ซีลีน ผมจะไม่โกรธถ้าคุณเลือกที่จะยกธงขาว เพราะผมได้เตรียมใจที่จะต่อสู้กับการต่อสู้ครั้งนี้เพียงลำพัง.. ให้ผมเฝ้าดูคุณต่อไป... ก็พอแล้ว”

เขาจะปกป้องเธอตลอดไป

ซีลีนจับปกเสื้อโค้ทของเขาแน่นด้วยมือทั้งสองข้างจนข้อนิ้วของเธอซีด

ยานเดลเป็นคนดีในขณะที่ซีลีนเป็นคนชั่ว

ซีลีนต้องการหลายสิ่งหลายอย่างให้ตัวเอง เธอไม่เพียงต้องการยานเดลเป็นของเธอเองทั้งหมด เธอยังต้องการให้เขามอบความรักของครอบครัวให้เธอ ที่เขาไม่สามารถมอบให้กับเธอได้อีกด้วย

…

ระหว่างทางไปโรงพยาบาล ยานเดลเห็นภาพหลอน และภาพซ้อนพร่ามัวจากดวงตาของเขา