บทที่ 374 เพียงแค่หนึ่งคนจากไป พวกแกสองจะได้มีชีวิตอยู่ต่อ

ณ โรงงานในเขตชานเมืองด้านตะวันออก น้ำมันและแป้งถูกวางอยู่ไปทั่วพื้นที่ในขณะที่เวอเรียนเริ่มตื่นตระหนก

ด้วยอารมณ์บ้าคลั่งของจีนในตอนนี้ บางทีเธออาจจะอยากตายไปพร้อมกับคนอื่น ๆ...

ชายชุดดำที่มีใบหน้าเฉยชาเอาปืนจ่อที่หน้าผากของเวอเรียน

จีนนั่งอยู่ที่นั่น รอให้ฮีลตัลและยานเดลมาถึงที่ตายอย่างมั่นใจ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูโรงงานก็ถูกเตะให้เปิดออก

ในโรงงานที่มีแสงสลัว มีแสงเจิดจ้าส่องเข้ามา

เวอเรียนหรี่ตาของเธอ มองดูชายร่างสูงและแข็งแรงสองคนก้าวฝ่าแสงเข้ามา

ฮีลตันกับพี่ชายของเธอมาช่วยเธอ…

อย่างไรก็ตาม เวอเรียนไม่ตื่นเต้นดีใจ แต่เธอกลับรู้สึกกังวลอย่างมาก

จีนต้องเตรียมตัว และยึดพื้นที่โดยรอบไว้แล้ว รอคอยอย่างมั่นใจเพื่อให้พวกเขาเดินเข้ามาติดกับของเธอ

ปากกระบอกปืนโลหะที่วางอยู่บนหน้าผากของเธอนั้นเยือกเย็นและแข็งมาก เธอกลัวมัน แต่ยิ่งกว่านั้นเธอกลัวว่ายานเดล และฮีลตันจะตายอย่างเปล่าประโยชน์มากกว่า

“เรนนี่!”

ในขณะที่ฮีลตันก้าวเข้ามา จีนก็ถือมีดสั้น และชี้ไปที่ใบหน้าของเวอเรียน

เธอขู่เขาว่า “ถ้าแกกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง ฉันอาจจะทิ้งรอยไว้บนหน้าของมันด้วยมีดในมือของฉัน”

"แกกล้างั้นเหรอ?!"

ดวงตาของฮีลตันเต็มไปด้วยความโกรธ ความรู้สึกที่ถูกคุกคามด้วยจุดอ่อนของเขานั้นน่าอึดอัดอย่างมาก

จีนเยาะเย้ย และยั่วยุพวกเขา “งั้นแกก็ลองวัดดวงของแกดู”

ฮีลตันกัดฟันแน่น หมัดของเขากำแน่นจนได้ยินเสียงข้อนิ้วของเขาดังกร๊อบ และพวกมันเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด

จีนจงใจเลื่อนมีดสั้นไปที่ใบหน้าของเวอเรียนเบา ๆ เพื่อขู่ ฮีลตันกับยานเดล

“ใบหน้าเล็ก ๆ นี้ช่างงดงาม และอ่อนโยนเหลือเกิน ถ้าฉันทิ้งรอยแผลเป็นไว้ มันก็จะดูไม่ดี แต่...มันทำให้ฉันนึกถึงอีสารเลวยานิสนั่นทุกครั้งที่ฉันมองมัน!”

จีนโกรธจัด และมีดก็กรีดลึกเข้าไปที่หน้าของเวอเรียน!

“อ๊าก!” เวอเรียนส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด และหลับตาปี๋!

มีดสั้นทิ้งรอยลึกเป็นแนวยาวบนใบหน้าของเธอ!

ทั่วตัวของฮีลตันเต็มไปด้วย ความดุร้ายและความโกรธ เส้นเลือดที่ขมับของเขาปูดออกมา ในขณะที่เขารู้สึกว่าตัวเองสูญเสียการควบคุม และต้องการที่จะพุ่งเข้าไป ยานเดลก็คว้าตัวเขาไว้ทันที "ใจเย็น ๆ!"

ดวงตาของฮีลตันเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธ และเขากัดฟันอย่างหนักจ้องไปที่เธอ "จีน! หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย!"

มือและเท้าของผู้หญิงของเขาถูกมัดราวกับว่าเธอเป็นหุ่นเชิด ปืนจ่ออยู่ที่หน้าผากของเธอ และใบหน้าของเธอก็ถูกมีดสั้นคมบาดลึก เลือดไหลออกมาและหยดลงบนคอเสื้อของเวอเรียน เมื่อเห็นคอเสื้อที่เปียกของเธอ ฮีลตีนก็เหงื่อแตก

เขาอยากจะทุบร่างของจีนให้เป็นชิ้น ๆ แต่ในตอนนี้ เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวใด ๆ ได้ เขาถูกเธอควบคุมอย่างเดียว!

เวอเรียนรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก น้ำตาของเธอไหลออกมา หัวใจของฮีลตันสั่นอย่างรุนแรง ดูเหมือนราวกับว่ามีดไม่ได้ทำร้ายใบหน้าของเวอเรียน แต่เหมือนมันแทงเข้าหัวใจของเขาอย่างรุนแรงมากกว่า

จีนลูบมีดไปที่ใบหน้าที่บาดเจ็บของเวอเรียน และมองดูสีหน้าที่โกรธแค้นของฮีลตันอย่างเยาะเย้ย “ทำไม? แกรู้สึกสงสารเธองั้นหรือ? ใบหน้าของเธอจะเสียหายถ้าฉันกรีดอีกสักสองครั้ง… จึ๊ ช่างเป็นใบหน้าที่สวยงามจริง ๆ ตอนนี้มันน่าเกลียดมากมีเลือดเต็มไปหมด”

ยานเดลพูดอย่างเย็นชาว่า “จีน ถ้าเธอต้องการแก้แค้น เธอสามารถเอาคืนกับฉันได้ ฉันเป็นคนวางแผนต่อต้านตระกูลโซอัน มันไม่เกี่ยวอะไรกับเรนนี่! ปล่อยเธอไป แล้วเอาฉันไปเป็นตัวประกัน! ฉันจะพาเธอออกจากเซาท์ ซิตี้!”

"ยานเดล โซอัน แกนี้สมกับเป็นนักธุรกิจจริง ๆ แกคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่งั้นเรอะ! แกจะยอมเป็นตัวประกันของฉันงั้นเหรอ? ฮึ่ม โยนเงิน 50 ล้านเหรียญออกมา!"

ยานเดลโยนกล่องสีเงินที่เขานำมาด้วยออกมา

จีนตะโกนสั่งคนที่เธอจ้างมาข้าง ๆ เธอว่า “ไปเปิด และเชคดูสิ!”

คน ๆ นั้นเปิดกล่อง และยืนยันว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอขอ