บทที่ 373 เวอเรียนหายไป!

เมื่อพวกเขาไปถึงสนามบิน และกำลังจะเข้าไปในห้องรับรอง จู่ ๆ เวอเรียนก็รู้สึกปวดฉี่

ฮีลตันรู้สึกกังวลใจจึงถามว่า “ทำไมคุณถึงเข้าแต่ห้องน้ำตลอดทั้งเช้า? คุณรู้สึกไม่สบายหรือเปล่า?”

เวอเรียนจับหน้าท้องของเธอ รู้สึกเคอะเขินนิด ๆ “คนท้องมักรู้สึกปวดฉี่อยู่เสมอ คุณเข้าไปกับคุชก่อน ฉันจะตามไปทันทีหลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ”

“ให้ผมไปกับคุณเถอะ”

“ไม่เป็นไร คุณเป็นผู้ชาย คนเขาจะหัวเราะเยาะคุณ ถ้าคุณตามฉันไปห้องน้ำ บางทีคุณอาจจะรอฉันที่นี่ก็ได้”

ฮีลตันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เขาขมวดคิ้ว “งั้นผมจะยืนรอคุณอยู่ตรงนี้ อย่าหลงนะ”

“อ่า ทำไมคุณถึงพูดเยิ่นเย้อขนาดนี้? ฉันไม่ใช่ เจลลี่ บีน ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันจะไม่หลงทางหรอก!”

ฮีลตันเฝ้าดูเวอเรียนเข้าไปในห้องน้ำหญิง

ผ่านไป 10 นาที เวอเรียนก็ยังไม่ออกมา

หลังจากดูนาฬิกาข้อมือของเขาหลายครั้ง ฮีลตันก็บอกคุชว่า "ฉันจะไปดู"

ฮีลตันเดินไปที่ประตูห้องน้ำหญิงแต่เข้าไปไม่ได้เพราะเขาเป็นผู้ชาย เขาโทรหาเวอเรียน แต่สายนั้นก็ดังขึ้นเป็นเวลานานโดยไม่มีใครรับสาย

"เกิดอะไรขึ้น?"

ดังนั้นเขาจึงเริ่มกังวล และเข้าไปในห้องน้ำหญิงทันที ทำให้เกิดความโกลาหล

“ขอโทษครับ ผมเข้ามาหาภรรยาของผม ขอโทษครับ”

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เรียกหาเธอหลายครั้งก็ไม่มีใครตอบกลับมา

ดวงตาของฮีลตันจมลง เขามีลางสังหรณ์ไม่ดี

หลังจากก้าวออกมาจากห้องน้ำ เขาก็พบตุ้มหูขนาดเล็กที่ยากจะมองเห็นจากพื้นในทิศทางตรงกันข้าม

ฮีลตันใจสั่น เขาจำที่ตุ้มหูนี้ได้! นี่มาจากตุ้มหูคู่ที่เวอเรียนใส่บ่อย ๆ

เขาจำได้ว่าเธอบอกว่าเธอเจาะหูมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว แต่ถ้าเธอไม่ใส่ตุ้มหูพลาสติกหรือต่างหู รูที่เจาะก็จะตัน ดังนั้นเธอจึงมักจะสวมตุ้มหูเงินแท้ เพื่อป้องกันไม่ให้รูที่เจาะตัน บางครั้งเธอไม่ถอดมันออกตอนเธอนอนด้วยซ้ำ

ฮีลตันขมวดคิ้วอย่างหนักในขณะที่ถือตุ้มหูอันเล็ก ๆ ไว้ ตอนนั้นเองที่ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เขาหันกลับมาและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นฮีลตันวิ่งมาหาเขาอย่างเร่งรีบ คุชก็ถามว่า "เจ้านาย เกิดอะไรขึ้น?"

“เรนนี่อาจถูกลักพาตัว ไปแจ้งตำรวจสนามบินเร็วเข้า เดี๋ยวฉันจะติดต่อยานเดล!”

"ได้ครับ"

…

ณ คฤหาสน์ตระกูลกันท์

ทั้งยานเดลและฮีลตันสันนิษฐานว่าจีนเป็นคนลักพาตัวเวอเรียน

มีจุดบอดกล้องวงจรปิดของสนามบินตรงมุมทางเข้าห้องน้ำ คนที่ทำเป็นมืออาชีพมาก จีนคงจ้างองค์กรพิเศษมาในราคาที่สูงมากแน่ ๆ

เมื่อยานเดลหยิบโทรศัพท์ขึ้น ฮีลตันก็คว้าแขนของเขาทันที และจ้องไปที่เขาอย่างรุนแรง "นายต้องการทำอะไร?"

ยานเดลปัดมือของเขาออก แล้วพูดว่า "ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้โทรหาตำรวจ"

ฮีลตันถอนหายใจอย่างโล่งอก

ถ้าไม่รู้เจตนาของผู้ลักพาตัว พวกเขาจะแค่ยั่วยุให้ผู้ลักพาตัวฆ่าตัวประกันหากพวกเขาแจ้งตำรวจ

ฮีลตันไม่กล้าเสี่ยงกับชีวิตของเวอเรียน

ยานเดลเรียกเยล "เป็นอย่างไรบ้าง?"