บทที่ 386 แหวนแต่งงานนี้ บอกให้รู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว!

เวอเรียนยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ไม่ใช่เพราะเธอได้ยินชื่อของเจอโรม แต่ทุกคนในห้องต่างก็พากันหันมามองเธอ

เธอรู้สึกอับอายขึ้นมาทันที

เจอโรมมองมาที่เวอเรียน

"เวอเรียน?"

เขายืนขึ้นและเดินเข้ามาหาเธอ เขาดึงเก้าอี้ออกมาให้เธอนั่งอย่างเป็นสุภาพบุรุษ "ไม่ได้เจอกันนาน เธอสวยขึ้นนะ"

ในใจของเวอเรียนรู้สึกปั่นป่วน เธอฝืนยิ้มอย่างสุภาพแล้วทักทายเขา "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

"โอ้ ดูเหมือนว่าเจอโรมจะยังคิดถึงเวอเรียนอยู่นะเนี่ย!"

เวอเรียนหน้าแดง เธอไม่ได้รู้สึกลำบากใจ แต่เธอรู้สึกอาย

เจอโรมก็รู้สึกไม่ต่างกัน เขาชินแล้วที่เพื่อนแซวเขา แต่ความหมายของพวกเขาก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ เขาเปลี่ยนที่นั่งกับอีกคนแล้วไปนั่งกับเวอเรียน

ในห้องเต็มไปด้วยผู้คนและส่งเสียงดัง เจอโรมจึงไม่รีบร้อนที่จะคุยกับเวอเรียน

ในห้องมีเพื่อนผู้ชายหลายคน แต่ส่วนใหญ่ก็ยังมาไม่ถึง ผู้ชายส่วนใหญ่จะสูบบุหรี่ ไม่นานในห้องก็เต็มไปด้วยควันบุหรี่ เวอเรียนเกลียดกลิ่นบุหรี่ แล้วเธอก็ท้องด้วย จึงต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ

เธอยกมือขึ้นแล้วพูดเบา ๆ "ฉันขอตัวไปห้องน้ำ ขอโทษด้วยนะ"

ขณะที่เวอเรียนกำลังจะออกไปเข้าห้องน้ำ ก็มีบางคนพูดขึ้นมา "ตามเธอไปสิ เจอโรม นายเรียกเธอว่าเวอเรียน แต่ไม่ใช่มิสมอนท์ ทำไมไม่พูดให้ตรงกว่านี้ล่ะ?"

"ใช่ ถ้ามีใครในห้องของเราเริ่มคบกัน เราคงได้ไปงานแต่งของพวกเขาเร็ว ๆ นี้แน่!"

"ใช่แล้ว เพื่อนเก่าจับคู่กันนี่แหละดีที่สุด!"

เจอโรมหัวเราะ เขารู้สึกเขินเมื่อทุกคนแซวเขา เขาลุกขึ้นแล้วบอกพวกเขา "ฉันจะออกไปดูเธอหน่อย"

ชุดของเวอเรียนนั้นบาง แม้ว่าข้างนอกอากาศจะอุ่นขึ้น แต่ข้างนอกก็ไม่มีเครื่องทำความร้อน เธอจึงรู้สึกค่อนข้างหนาว

เธอลูบแขนและกอดอก เธอพึมพำกับตัวเอง "นี่ถ้าฉันฟังฮีลตัน ฉันก็คงจะใส่เสื้อกันหนาวไปแล้ว"

เวอเรียนมีเพื่อนสนิทในห้องแค่ไม่กี่คน เฮเลนก็เป็นหนึ่งในนั้น เธอส่งข้อความวีแชทถามเพื่อนว่าอยู่ไหน เพราะเธอรู้สึกเหมือนคนโง่ที่ต้องรออยู่ในห้องคนเดียว

เธอสาบานว่าจะไม่มางานรวมรุ่นอีกแล้ว

งานเลี้ยงรุ่นก็เหมือนกับการแข่งขันกัน เพื่อนในห้องต่างก็ทำงานกันนานแล้ว คนที่ทำตำแหน่งงานที่ดี ก็จะโอ้อวดความสำเร็จของพวกเขาให้ทุกคนฟัง คนที่ร่ำรวยก็จะอวดสิ่งของยี่ห้อดังที่พวกเขาใช้ สถานการณ์นี้ช่างเป็นความทรงจำอันเลวร้ายของเธอจริง ๆ

มันคงเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เธอจะมางานรวมรุ่น อย่างไรก็ตาม เธอก็เป็นคนที่ไม่ชอบเข้าสังคมอยู่ดี

"เวอเรียน"

เจอโรมตามเธอมาข้างนอก

เวอเรียนหันหลังมามองเขาแล้วถาม "นายออกมาทำอะไรข้างนอก?"

เขาหัวเราะแล้วถาม "แล้วเธอไม่หนาวเหรอ? ข้างนอกลมมันแรงนะ"

เจอโรมถอดเสื้อกันหนาวออกแล้วคลุมไหล่ให้เธอ เวอเรียนปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอก ฉันไม่หนาว แต่ก็ขอบคุณนะ"

แต่เขาก็ยังคงคลุมเสื้อกันหนาวให้เธออยู่ดี

เวอเรียนไม่รู้จะพูดอะไร

"เธอหน้าซีดแล้วนะ ยังจะบอกว่าไม่หนาวอีก"

เธอตอบเขา "บางทีฉันคงจะทารองพื้นมากไปหน่อย"

เขามองเธอแล้วพูด "ในห้องมีคนเยอะเกินไป ออกมาอยู่ข้างนอกก็ดีเหมือนกัน ฉันเดินเป็นเพื่อนเธอได้นะ หวังว่าเธอคงจะไม่สนใจเรื่องที่พวกนั้นพูดตรงเกินไป"

"ไม่เป็นไรหรอก"

"ฉันไม่มีโอกาสได้ติดต่อกับเธอเลย ฉันถามเพื่อนในห้องของเราหลายคน แต่ก็ไม่มีใครติดต่อเธอได้เหมือนกัน และฉันก็ไปเรียนต่อที่อเมริกาหลังจากเรียนจบด้วย ก็เลยไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนคนอื่นเลย แต่ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว ไว้เราติดต่อกันอีกคราวหน้านะ"

เวอเรียนพยักหน้าแล้วยิ้ม "ได้สิ"

"แล้ว...สองปีมานี้เธอเป็นยังไงบ้าง" เขาถามอย่างลังเล

บางอย่างมันก็พูดยากเหมือนกัน

เขาอยากจะถามเธอมาตลอดว่า…"สองปีที่ผ่านมานี้ เธอมีแฟนแล้วหรือยัง?"