บทที่ 389 มาดามฟัดด์

บรรยากาศในรถรู้สึกแปลก

หาโอกาสยากที่ฮีลตันจะเปิดเผยกับคนแปลกหน้า

"คุณก็อายุไม่น้อยแล้วนะ มีผู้หญิงหลายคนที่ผมรู้จักที่คู่ควรกับคุณ เจอโรม ถ้าคุณสนใจ ผมแนะนำให้คุณได้นะ"

เจอโรมตกใจที่เขาให้ความสนใจ จึงยิ้มแล้วตอบเขา "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับ ท่านประธานฟัดด์ ตอนนี้ผมมุ่งมั่นอยู่กับงาน คงจะรออีกสักสองสามปี"

ฮีลตันยิ้มและไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้น

เจอโรมไม่คิดว่าฮีลตันจะคุยแบบเป็นกันเอง เขามีความสนใจเรื่องเศรษฐกิจและตลาดหลักทรัพย์ เขานึกได้ว่าฮีลตันอยู่ในข่าวเศรษฐกิจค่อนข้างบ่อย เขาคิดว่าฮีลตันจะเป็นคนดุร้ายและเย็นชา แต่หลังจากที่ใช้เวลาอยู่กับเขา ก็พบว่าฮีลตันก็เป็นมิตรเหมือนกัน

แต่เจอโรมก็ยังคงคุยกับเขาต่อ "ขอโทษนะครับที่ผมต้องถามตรง ๆ ท่านประธานฟัดด์ ดวงตาของคุณ..."

เวอเรียนกังวลว่าเขาอาจจะทำให้ฮีลตันไม่พอใจ เมื่อเธอได้ยินคำถามนั้น จึงรีบบอกเขา "ฮีลตันมีปัญหาเกี่ยวกับสายตา แต่เขากำลังทำการรักษาอยู่ เดี๋ยวเขาก็จะดีขึ้น"

เจอโรมเข้าใจความหมายของเธอ เขาจึงไม่ถามต่ออีก

รถมายบัคหยุดเมื่อพวกเขามาถึง เซาท์ การ์เด้น

เจอโรมขอบคุณพวกเขา "ท่านประธานฟัดด์ เวอเรียน ผมลงที่นี่แหละ ขอบคุณที่มาส่ง"

ฮีลตันพยักหน้า "ไม่มีปัญหา"

หลังจากเจอโรมลงจากรถแล้ว เวอเรียนถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอคิดว่าฮีลตันวางกับดักเธอ ก็เลยไม่กล้าพูดอะไร เธอกลัวว่าเขาจะโกรธถ้าเธอพูดอะไรผิดไป

เวอเรียนเหลือบมองฮีลตันเพื่อประเมินอารมณ์ของเขา เขายังดูสงบอยู่ เธอยังไม่พบความผิดปกติของเขา

เธอถามเขา "คุณโกรธรึเปล่า?"

"ผมจะโกรธทำไม?"

เวอเรียนไม่รู้ว่าเขาโกรธรึเปล่า เธอขมวดคิ้วแล้วพูด "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเจอโรมกับฉัน ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นมา...คุณให้ฉันลงนรกได้เลย"

"คุณพูดอะไรนะ?" เขาถามเสียงดังขึ้นมาทันที

เวอเรียนถอยหลังและกัดริมฝีปาก "ฉันหมายความว่า ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเขากับฉัน ฉันยังให้เขาดูแหวนแต่งงานบนนิ้วอยู่เลย"

ฮีลตันจับมือเรียวบางและลูบแหวนเพชรที่สวมอยู่บนนิ้วของเธอ เขาถอนหายใจแล้วพูด "แหวนเพชรวงนี้คงไม่ใหญ่พอที่คุณจะให้คนอื่นเห็น ก่อนที่เขาจะรู้ตัว"

เวอเรียนหัวเราะ "ทำไมคุณไม่ซื้อแหวนเพชรสิบกะรัต ขนาดเท่าไข่นกพิราบให้ฉันใส่เลยล่ะ? สิบกะรัตมันคงดูบ้าเกินไป...ถ้าฉันใส่ออกไปเดินข้างนอก คงได้โดนปล้นแน่"

"ที่ นอร์ท ซิตี้ นี้ปลอดภัยแล้ว ใครจะกล้าปล้นคุณ คุณนายฟัดด์มันเป็นไปไม่ได้หรอก"

"ชื่อมาดามฟัดด์ ไม่ได้สลักอยู่บนหน้าผากของฉันซะหน่อย คนอื่นเขาไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นใคร"

ฮีลตันขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เมื่อเขานึกถึงคำพูดที่เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา และฟังดูสบาย ๆ

พวกเขายังเก็บเรื่องแต่งงานไว้เป็นความลับ นอกจากคนในตระกูลของพวกเขาแล้ว ก็มีญาติและเพื่อนไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้ คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าเวอเรียนเป็นใคร

"จัดงานแต่งงานกันเถอะ รีอาน่า"

เธอรู้สึกตื่นเต้นมาก เมื่อได้ยินที่เขาพูด แต่ว่า...

"ฉันกำลังจะมีลูกคนที่สองแล้ว งานแต่งงานมันจำเป็นจริง ๆ เหรอ? ไม่จำเป็นหรอก ฉันไม่อยากมีปัญหา ถ้าเราจัดงานแต่ง ฉันไม่ต้องเผชิญหน้ากับญาติของคุณทุกคนเลยเหรอ?"

"ตระกูลของผมไม่มีญาติเยอะเท่าไหร่ คุณได้เจอพวกเขาหมดแล้ว"

"แต่มันก็ยังมีปัญหาอยู่ดี อีกอย่างตอนนี้คุณก็ยังมองไม่เห็นด้วย เอาไว้คุยเรื่องงานที่น่าเบื่อแบบนี้กันทีหลังดีกว่า"

ฮีลตันคำราม แต่ที่เธอพูดก็มีเหตุผล เธอกำลังตั้งครรภ์อยู่ เธอคงจะเหนื่อย ถ้าต้องได้ร่วมงานที่ยุ่งยากแบบนี้

เมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้าน เวอเรียนก็รีบอาบน้ำ และเข้าไปมุดอยู่ใต้ผ้าห่ม หลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จแล้ว เธอรีบเข้าไปกอดเอวของฮีลตัน

เธอกระพริบตาแล้วถามเขา "คุณรีบช่วยเจอโรมจัง กลัวว่าฉันจะยังมีความรู้สึกกับเขาอยู่เหรอ?"

"คุณมัดผมติดกับใบทะเบียนสมรสแล้ว คิดว่าผมจะห่วงเรื่องนั้นรึไง?"

เมื่อเขาพูดแบบนั้น เธอก็เอนตัวนอนลงในที่ของเธอ

เธอผลักที่อกของเขา "แต่หมอบอกว่าไม่ได้..."

เขาดึงมือเธอออกไปวางไว้ข้างตัวเธอ "อยู่ห่าง ๆ ผมไว้ก็แล้วกัน"

เธอพูดอะไรไม่ออก