บทที่ 393 ฟังผม อย่ากลัว

วิลสันล้มลงบนไหล่ของเซรีนทันทีที่เธอเปิดประตู!

“วิลสัน!”

ชายหนุ่มซีดเซียวและอ่อนแอ เขาสลบไปแล้ว!

เซรีนพยายามอธิบายให้พนักงานต้อนรับฟังเป็นภาษาอังกฤษอย่างกระวนกระวาย “เขาเป็นเพื่อนของฉัน! เขาไม่ใช่คนเลว!”

พนักงานต้อนรับขมวดคิ้ว แต่เธอยังคงหวาดกลัวอยู่ เธอพูดว่า "เขาเล็งปืนมาที่ฉัน!"

เซรีนอึ้งเมื่อเอ่ยถึงปืน แต่เธอก็รีบโกหกว่า “เขาเป็นสมาชิกหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายของโลก! นั่นเป็นเพราะว่าทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหันก่อนหน้านี้ และมีผู้ก่อการร้ายจำนวนมากอยู่ข้างนอกนั่น เขาอาจจะกังวลว่าคุณอาจจะดึงดูดความสนใจของผู้ก่อการร้ายบางคน!”

แม้ว่าพนักงานต้อนรับจะยังคงงุนงง แต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ข้างนอกนั้นเต็มไปด้วยความโกลาหล และมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะโทรหาตำรวจ ในขณะที่พวกเขาก็ยุ่งวุ่นวายเช่นกัน

เซรีนรีบปิดประตูทันที และอุ้มวิลสันเข้าไปในห้องในขณะที่เธอพยายามเรียกเวอเรียน “เวอเรียน ออกมาช่วยฉันหน่อย!”

เวอเรียนรีบวิ่งไปหาเธอทันที และทันทีที่เธอสังเกตเห็นวิลสันจมกองเลือด เธอก็ตกใจ เธอพูดว่า "เซรีน นี่มันแย่มาก เราต้องพาวิลสันไปโรงพยาบาล ไม่งั้นเขาจะเสียเลือดมาก!"

“แต่เราจะทำอย่างไร ถ้าเขาเป็นพวกกลุ่มก่อการร้ายล่ะ? หากเราส่งเขาไปโรงพยาบาล มันไม่เหมือนว่าเรากำลังส่งเขาไปตายงั้นเหรอ?”

มุมปากของเวอเรียนกระตุก เธอไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะเล่นตลก แต่คำพูดของเซรีนนั้นดูน่าขันมาก

“ไม่มีทาง… วิลสันเป็นผู้ก่อการร้ายเหรอ?”

วิลสันเป็นชายสง่างามในชุดเสื้อคลุมสีขาว ไม่น่าเป็นไปได้ที่เขาจะมีความเกี่ยวข้องกับกลุ่มก่อการร้าย

ผู้หญิงทั้งสองคนพยายามวางวิลสันไว้บนเตียง ชายหนุ่มหนักกว่าและตัวใหญ่กว่าพวกเธอมาก ในขณะที่วางเขาลงบนเตียง บาดแผลของเขาก็เปิดออก ชายหนุ่มหมดสติไปแล้ว แต่ความเจ็บปวดก็ได้ปลุกเขาขึ้นมาอีกครั้ง

เขายังคงได้ยินบทสนทนาระหว่างผู้หญิงสองคน จากนั้นเขาก็พึมพำว่า “ผมไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย…”

เซรีนรีบวิ่งไปหาเขาทันทีเมื่อเธอได้ยินเสียงของเขา เธอคุกเข่าลงข้างเตียงแล้วพูดว่า “งั้นเราจะพาคุณไปโรงพยาบาล! คุณเสียเลือดไปมาก…”

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่าวิลสันจะปฏิเสธเรื่องนั้น "ไม่"

เซรีนเริ่มกระวนกระวายในขณะที่เธอพูดว่า “แต่คุณถูกยิง ถ้าเราไม่พาคุณไปโรงพยาบาล คุณจะเสียเลือดมาก”

วิลสันคว้ามือนุ่ม ๆ ของเซรีนทันทีแล้วพูดว่า "ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ตาย"

อารมณ์ที่อดกลั้นไว้ของเซรีนระเบิดออก เธอพูดว่า "คุณไม่ได้บอกว่าคุณมาที่อิตาลีเพื่อทำการวิจัยทางการแพทย์งั้นเหรอ? คุณถูกยิงได้อย่างไร? คุณทำอะไร? ฉันเพิ่งตกลงเป็นแฟนของคุณ และตอนนี้คุณกำลังจะตายงั้นเหรอ? ฉันโชคร้ายขนาดนี้ได้อย่างไร?”

วิลสันหัวเราะเมื่อเขาได้ยินคำถามที่โยนมาใส่เขา เขาพูดว่า “ยัยเด็กแสบ ฉันไม่มีแรงที่จะตอบคำถามของคุณในตอนนี้”

เลือดของชายหนุ่มเปื้อนผ้าปูที่นอนสีขาว

ดวงตาของเซรีนแดงก่ำจากการร้องไห้ แม้ว่าเธอจะเคยเห็นศพมากมายในฐานะแพทย์ และได้เห็นบาดแผลที่น่าสยดสยองมากมาย แต่เธอก็ยังตกใจกับกองเลือด

เวอเรียนพูดว่า “เซรีน เราอยู่ที่นี่ไม่ได้ พนักงานต้อนรับคนนั้นอาจเรียกตำรวจ รีบพา ดร.จาร์เร็ต ออกไปจากที่นี่ เราจะได้รักษาบาดแผลของเขา!”

เซรีนเช็ดน้ำตาของเธอ และเห็นด้วยกับเวอเรียน

…

พวกเขาย้ายเข้าไปที่โรงแรมขนาดเล็ก ทันทีที่พวกเขาเข้ามาในห้อง วิลสันก็แนะนำให้เซรีนกับเขาร่วมมือกันเอากระสุนออก

เซรีนรู้สึกกลัวมาก เธอไม่เคยมีประสบการณ์ปฏิบัติจริง เธอแค่เคยชันสูตรศพเท่านั้น เธอไม่เคยทำกับคนที่มีชีวิตมาก่อน

“คุณแน่ใจหรือว่าต้องการให้ฉันช่วยคุณเอากระสุนออก? ฉันไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อน…”

“ผมจะแนะนำคุณ แค่ทำตามที่ผมบอก ไม่ต้องกังวล ผมเชื่อใจคุณ”

เซรีนพูดไม่ออก