บทที่ 394 คุณจะส่งพวงหรีดให้ผมเมื่อผมตายไหม

เวอเรียนจองห้องอีกห้องหนึ่งเพราะวิลสันได้รับบาดเจ็บ และเซรีนต้องอยู่ดูแลเขา และพวกเขาก็ยังเป็นแฟนกันด้วย ดังนั้นมันคงจะไม่สะดวกสำหรับทุกคนถ้าเวอเรียนอยู่กับพวกเขา

แม้ว่าอาการบาดเจ็บของวิลสันจะไม่ร้ายแรง แต่ก็ไม่เบาเช่นกัน

เซรีนใช้เวลาทั้งคืนดูแลเขา เธอไม่กล้าที่จะหลับตาของเธอ

วิลสันตบไปที่เตียงแล้วพูดว่า "ยัยเด็กแสบ มานี่มานอนกับผมสักแปป"

ขาของเธอจะชาถ้าเธอยังคงคุกเข่าข้างเตียงต่อไป

“ฉันต้องคอยดูอาการของคุณ ดังนั้นฉันจึงนอนไม่ได้ อาการบาดเจ็บของคุณรุนแรงมาก ฉันไม่คิดว่าฉันจะนอน ถ้าฉันปีนขึ้นไปบนเตียง ฉันจะต้องหลับแน่ ๆ

มันไม่ค่อยสบาย แต่การคุกเข่าจะทำให้เธอยังตื่นอยู่

เซรีนสังเกตเห็นว่าวิลสันยังลืมตา แต่เขาดูซีดเซียวอย่างมาก เธอวางมือของเธอบนตาของเขาแล้วพูดว่า "พักผ่อน"

วิลสันดึงมือของเธอออกก่อนที่เขาจะจับมันไว้ในฝ่ามือของเขา เขาจ้องไปที่เธอ และถามว่า “คุณไม่สงสัยหรือว่าผมได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร?”

เซรีนกัดริมฝีปากของเธอ แล้วส่ายหัว เธอพูดว่า "ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนดี"

วิลสันยิ้มในขณะที่เขาเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าที่น่ารักของเธอ เขาฉีกยิ้มกว้างตอนที่เขาถามว่า “คุณคิดว่าผมเป็นคนเลวที่สุดในใจคนอื่นใช่ไหม?”

สีหน้าของเซรีนเริ่มมืดมนตอนที่เธอพูดว่า “บางทีคุณอาจทำเรื่องที่ไม่สามารถบรรยายได้ แต่อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าคุณจะไม่ทำร้ายฉัน”

ในขณะที่หญิงสาวพูด เธอก็ลดสายตาเธอลง เธอช่างไร้เดียงสาอย่างน่าจับใจ

วิลสันกอดเธอด้วยแขนยาวของเขา เขาลดศีรษะของเธอลง และผลักเธอลงตรงหน้าเขาทันที ในขณะที่เซรีนจ้องไปที่เขาด้วยท่าทางงุนงง

“คุณเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า?”

"ไม่"

“แล้ว…”

ริมฝีปากที่เย็น และแห้งเล็กน้อยถูกกดลงบนหน้าผากของเธอ จูบที่อ่อนโยนเพียงจูบเดียวนั้นรู้สึกดูดดื่มอย่างมาก

เซรีนหน้าแดงในขณะที่เขาขยับริมฝีปากของเขา

ริมฝีปากบางของเขาอยู่ที่ปลายจมูกของเธอแล้ว มันรู้สึกจั๊กจี้มากจนเซรีนอยากจะผลักเขาออกไป

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเอื้อมมือออกไปเพื่อจะทำอย่างนั้น วิลสันก็ไออย่างรุนแรง ซึ่งทำให้เซรีนพุ่งเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว "คุณโอเคไหม?"

วิลสันดึงเธอขึ้นไปบนเตียงทันที

เขากอดเธอแน่นในอ้อมกอดของเขา

“วิลสัน ปล่อยฉันนะ ฉันอาจจะเผลอทำให้แผลของคุณฉีกนะ!”

ชายหนุ่มคลอเคลียหนังศรีษะของเธอด้วยคางของเขา แล้วถอนหายใจ “โอ้ ที่รัก หยุดขยับตัวได้แล้ว ขอผมกอดคุณสักแปปนะ ผมเหนื่อยแล้ว”

เซรีนพูดไม่ออก

ชื่อของเซรีนมีคำว่า 'ที่รัก' อยู่ในนั้น เธอไม่รู้ว่าเขากำลังเรียกเธอว่าที่รัก หรือเรียกชื่อของเธอ

อย่างไรก็ตาม คำหนึ่งคำนั้นฟังดูหวานมากเมื่อเขาใช้มันกับเธอ…

เซรีนมองไปที่ใบหน้าที่ช้ำของวิลสัน เธอเอื้อมมือไปกอดคอเขาเบา ๆ และพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “งั้นฉันก็จะงีบเหมือนกัน”

"โอเค ได้เลย"

เซรีนไม่มีคำตอบให้เขา

…

ย้อนกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ ณ คฤหาสน์ตระกูลฟัดด์

โทรศัพท์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ฮัลโหล?"

นายใหญ่ฟัดด์เป็นคนรับสาย

“พ่อ รีอาน่าอยู่ที่ไหน? ทำไมผมถึงติดต่อเธอไม่ได้เลย?”

ทันทีที่นายใหญ่ฟัดด์ได้ยินเสียงของฮีลตัน เขาก็รู้สึกเป็นห่วง และตื่นเต้นอย่างมาก “ฮีลตัน แกอยู่ที่ไหน? แกปลอดภัยไหม?”

“พ่อ ผมปลอดภัย มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

นายใหญ่ฟัดด์ตบหัวของเขา แล้วอุทานว่า “ไม่ค่อยดี เราเห็นรายงานการโจมตีของผู้ก่อการร้ายในอิตาลี เวอเรียนเป็นห่วง ดังนั้นเธอจึงไปหาแกที่โรม แกอยู่ที่ไหน? แกอยู่ที่โรมไม่ใช่หรือ?”

…

หลังจากที่ฮีลตันวางสาย เขาก็รีบบอกคุชทันทีว่า "จองเที่ยวบินไปโรมให้ฉันเดี๋ยวนี้"

คุชอึ้งเมื่อเขาได้ยินอย่างนั้น “แต่เจ้านาย พรุ่งนี้เรามีนัด”

…