บทที่ 395 เก็บเธอไว้ในสายตาของเขา

หลังจากเวอเรียนทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เธอก็เดินไปที่ห้องของเพื่อนเธอ และเคาะประตู

เซรีนรีบไปเปิดประตู

“เธอกินข้าวเช้าหรือยัง เวอเรียน?”

เวอเรียนพยักหน้า “ฉันมาที่นี่เพื่อถามอะไรกับ ดร.จาเร็ตบางอย่าง”

วิลสันตอบว่า "ฮีลตันอาจจะไม่ได้อยู่ที่โรม คุณไม่ต้องกังวล"

เมื่อคืนก่อนวิลสันได้รับบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นเวอเรียนจึงไม่อยากที่จะถามเขา อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกกังวลมาก

“ตอนนี้เขาจะอยู่ที่ไหนคะ?”

"เขาน่าจะอยู่ที่ดับลิน"

…

เวอเรียนยืนกรานที่จะไปดับลิน แม้ว่าเซรีนอยากจะไปกับเธอ แต่เธอก็ไม่สามารถทิ้งวิลสันไว้ตามลำพังได้เนื่องจากว่าเขาบาดเจ็บ

ดังนั้นเวอเรียนจึงมุ่งหน้าไปยังดับลินด้วยตัวเธอเอง

ไอร์แลนด์ยังคงสงบ ดังนั้นเธอจึงไม่น่าจะมีปัญหาในการเดินทางคนเดียว

…

ฮีลตันรีบเดินทางไปที่โรมจากดับลิน

คุชพยายามโทรหาเวอเรียนแต่โทรศัพท์ของเธอปิดอยู่

“เจ้านาย โทรศัพท์ของมาดามยังคงปิดอยู่ จะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอหรือเปล่า?”

แม้ว่าปกติฮีลตันมักจะใจเย็นและมีสติ แต่ตอนนี้เขาเกือบจะตื่นตระหนก มีผู้ก่อการร้ายในโรม และหากเธอบังเอิญไปเจอพวกมัน...

“โทรหาวิลสันเดี๋ยวนี้!”

"ครับท่าน"

สัญญาณมือถือยังคงแย่มากในโรม การโทรนั้นขาด ๆ หาย ๆ

คุชมีช่วงเวลาที่ยากลำบากมากก่อนที่จะ ในที่สุดเขาก็สามารถโทรหาวิลสันได้

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่วิลสันบอกเขา...

“เจ้านาย เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนมาดามบินมาที่ดับลินแล้วครับ”

ฮีลตันพูดไม่ออก

งั้นตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอก็ไม่เป็นไร!

…

เป็นเวลากลางคืนแล้วเมื่อเวอเรียนมาถึงที่ดับลิน

อุณหภูมิค่อนข้างต่ำเนื่องจากมันเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ และลมหนาวพัดมาในตอนกลางคืน เวอเรียนไม่ได้สวมเสื้อผ้ามาหลายชั้น ดังนั้นเธอจึงพยายามกอดเสื้อคลุมขนสัตว์ของเธอไว้อย่างแน่น เธอยังคงหนาวและฟันของเธอก็สั่น

เธอยังไม่หยุดพยายามโทรหาฮีลตันทันทีที่เธอมาถึงสนามบิน

อย่างไรก็ตาม โทรศัพท์ของฮีลตันปิดอยู่

เธอวิตกกังวลและหนาว เธอรู้สึกอยากจะร้องไห้

ไม่มีการจู่โจมของผู้ก่อการร้ายในดับลิน และเสาสัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่ได้ถูกทำลาย ดังนั้นทำไมเธอถึงไม่สามารถติดต่อเขาได้อีก?

เธอคงโกหก ถ้าเธอบอกว่าเธอไม่กลัวการอยู่คนเดียวในต่างแดนตอนกลางคืน

เธอนั่งอยู่ในสนามบินเป็นเวลานานมาก และใช้เวลาในการโทรศัพท์นานมาก จนโทรศัพท์ของเธอเกือบจะแบตหมด ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจพักค้างคืนในโรงแรมหนึ่งคืน และจะโทรหาฮีลตันต่อในเช้าวันพรุ่งนี้

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เธอก้าวออกจากสนามบิน คนแปลกหน้าก็ตะโกนเรียกเธอ

เวอเรียนพยายามหลบเลี่ยง และซ่อนตัวจากคน ๆ นั้น เธอตื่นตระหนก และเริ่มที่จะพูดปนภาษาต่าง ๆ เข้าด้วยกัน

“อยู่ให้ห่างจากฉันนะ! ฉันจะเรียกตำรวจถ้าคุณยังไม่หยุดคุกคามฉัน! ปล่อยฉันนะ!”

คน ๆ นั้นคว้าแขนของเธอ และกำลังจะดึงเธอขึ้นแท็กซี่ เวอเรียนตื่นตระหนกในขณะที่เธอกรีดร้อง และตะโกนขอความช่วยเหลือ อย่างไรก็ตาม ไม่มีคนพื้นเมืองคนไหนต้องการจะช่วยหญิงชาวเอเชีย

“ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน!”

เวอเรียนตีและเตะชายคนนั้น แต่มันก็ไม่ได้หยุดเขา เขากำลังจะผลักเธอเข้าไปในรถแท็กซี่ ทันใดนั้นคุชก็พบเวอเรียน เขาเดินตามหลังฮีลตันในขณะที่พวกเขาก้าวออกมาจากสนามบิน

“เจ้านาย นั่นมาดาม!”

คุชรีบวิ่งไปหาเธอทันที และผลักคนพึ้นเมืองคนนั้นออกไป จากนั้นเขาก็ตรึงชายคนนั้นลงกับพื้น

เวอเรียนเห็นฮีลตันทันทีที่เธอหันกลับมา!

เธอรีบวิ่งไปหาเขาทันที

“ฮีลตัน…”