บทที่ 396 จูบทักทายตอนเช้าที่น่าทึ่ง

แม้ว่าเธอจะหลับไปนานมาก แต่เปลือกตาของเวอเรียนก็ยังรู้สึกหนักอึ้ง เมื่อเธอตื่นขึ้น สิ่งที่เธอได้ยินคือเสียงน้ำไหลจากห้องน้ำ

เธอพลิกผ้าห่มและรู้สึกถึงจุดที่ยังอุ่น ๆ อยู่เล็กน้อยซึ่งเป็นที่ ๆ ฮีลตันนอนเมื่อคืนนี้ เธอยิ้ม

สองสามวันนั้นรู้สึกเหมือนฝัน เธอไล่ตามเขาตลอดทางจากนอร์ท ซิตี้จนถึงดับลิน

มันเป็นไปไม่ได้ที่คนขี้อายอย่างเธอในอดีตจะทำอะไรบ้า ๆ แบบนั้น

เมื่อฮีลตันออกมาจากห้องน้ำ ผมสั้นที่เปียกของเขาไม่ได้ตั้งอย่างที่ปกติเคยเป็น และมันดูไม่น่าเกรงขามเหมือนตามปกติ เขาดูเหมือนลูกสุนัขตัวน้อย ๆ

เวอเรียนเข้าไปใกล้ ๆ เขา กอดคอของเขาและจูบใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา

“จูบทักทายตอนเช้าเหรอ?”

เธอหน้าแดง "งั้นก็ลืมมันไปซะ"

“ตอนนี้ก็สายไปหน่อยนะ”

ในขณะที่เขาพูดฮีลตันก็เอนไปข้างหน้า เพื่อจูบริมฝีปากของเธอก่อนที่เวอเรียนจะผลักเขาออกไป “ไม่ ฉันยังไม่ได้แปรงฟัน!”

“มาดามฟัดด์ ผมไม่รังเกียจ”

จูบนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นยาวนาน และดูดดื่มมาก

เวอเรียนหายใจแรงในขณะที่เธอหน้าแดง เธอลุกขึ้นจากเตียงแล้วพูดว่า "ฉันจะไปล้างหน้าล้างตาก่อน!"

ฮีลตันยิ้มเมื่อเขารู้ว่าเวอเรียนรู้สึกเขินเล็กน้อย เขาหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดผมสั้นของเขา

ฮีลตันใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วเมื่อเวอเรียนล้างหน้าล้างตาเสร็จ

เธอพึมพำ “คุณต้องไปทำงานตั้งแต่เช้าจริง ๆ เหรอ?”

เขายังไม่ได้กินข้าวเช้าด้วยซ้ำ...

ฮีลตันยิ้มเมื่อสังเกตเห็นความผิดหวังในน้ำเสียงของเวอเรียน “ใครบอกคุณว่าผมกำลังจะไปทำงาน?”

งั้นเขาจะแต่งตัวทำไม?

“วันนี้ผมไม่มีประชุมกับหุ้นส่วนธุรกิจ รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้า ออกไปข้างนอกกันเถอะ วันนี้คุณจะได้อยู่กับผมทั้งวัน”

ดวงตาของเวอเรียนเป็นประกาย "จริงเหรอ?"

"ใช่"

“งั้นฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ!”

โชคดีสำหรับเธอ เธอเก็บเสื้อผ้ามาสองสามชิ้นในกระเป๋าเดินทาง และเสื้อผ้าทั้งหมดก็เหมาะสำหรับการออกไปข้างนอก

มีประกายในสายตาของฮีลตัน ในขณะที่เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

เขาจับมือของเธอแล้วพูดว่า "ผมมองไม่เห็นอะไรเลย เปลี่ยนตรงนี้ก็ได้"

นอกจากนี้ เขายังไม่เคยเห็นร่างกายของเธอทุกตารางนิ้วงั้นหรือ?

เวอเรียนอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ชายหนุ่มก็มีเหตุผล ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำเมื่อเขามองไม่เห็นอะไรเลย

อย่างไรก็ตาม สายตาลึก ๆ ของเขาก็ทำให้เธอรู้สึก…ประหม่า

เวอเรียนหน้าแดงก่อนจะเห็นด้วยกับเขา และเธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

ไม่สองสามนาที ฮีลตันกะพริบตาซ้ำ ๆ รูปร่างของแสงสีขาวดูเหมือนจะปรากฏต่อหน้าของเขา มีภาพเงาสีขาวพร่ามัวท่าทางผอมบางอยู่ตรงหน้าเขา

แม้ว่าเขาจะยุ่งอยู่กับงานของเขา แต่เขาก็ไม่เคยหยุดรักษาดวงตาของเขา เขายังคงกินยาอย่างต่อเนื่องด้วยเช่นกัน

เขาตาบอดมาระยะหนึ่งแล้ว

อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นครั้งแรกที่เขามองเห็นแสงสว่าง

เวอเรียนใช้เวลาไม่นานในการเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ "ไปกันเถอะ!"

ฮีลตันออกจากภวังค์ และตอบว่า "ไปกินข้าวเช้ากันก่อนเถอะ"

"ได้เลย ฉันได้ยินมาว่าอาหารเช้าแบบไอริชอร่อยมาก ไปลองกันเถอะ"

เวอเรียนคว้าแขนของฮีลตัน ในขณะที่พวกเขาออกจากห้อง

พวกเขานั่งตรงข้ามกันเมื่อมาถึงร้านอาหาร

ฮีลตันถามว่า “อะไรอยู่บนจานบ้าง?”

“ไส้กรอก เบคอน พุดดิ้งขาวดำ มันฝรั่ง ไข่ ขนมปังลูกเกด... คุณอยากกินอะไร”

“งั้นขนมปัง”

เวอเรียนหยิบขนมปังลูกเกดขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วนำไปที่ริมฝีปากของฮีลตัน

ชายหนุ่มอ้าปากของเขาอย่างเชื่อฟัง