บทที่ 397 แหวนเพชรแต่งงาน 10 การัต คบกันร้อยปี

เวอเรียนยังคงงุนงงเมื่อรถแท็กซี่มาถึงที่สถานทูต

ฮีลตันลากเธอออกมาจากรถ และพาพวกเขาไปที่ทำเนียบรัฐบาล

“ฮีลตัน เรามาทำอะไรกันที่นี่?”

เวอเรียนรู้สึกกลัวเล็กน้อยเพราะชายหนุ่มพาเธอมาที่ทำเนียบรัฐบาลในประเทศอื่นโดยไม่มีเหตุผลที่ชัดเจน

ฮีลตันไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียวตลอดทางที่พวกเขาเดิน จากนั้นเขาก็พูดว่า "ผมมองไม่เห็นที่ ๆ ผมจะไป ดังนั้นคุณจะต้องนำทางผม"

“โอ้ โอเค ทางนี้ เดินต่อไป เดินระวัง ๆ นะ ช้าลงหน่อย”

เมื่อพวกเขาเข้ามาในอาคาร เจ้าหน้าที่ชาวจีนก็ทักทายพวกเขา

ฮีลตันถามอย่างสุภาพว่า "สวัสดี เคาน์เตอร์จดทะเบียนสมรสอยู่ที่ไหน?"

เวอเรียนอึ้งเมื่อเขาพูดแบบนั้น “ฮีลตัน พวกเราไม่ได้แต่งงานกันแล้วเหรอ?”

ทำไมเขาถึงต้องการแต่งงานกับเธออีกครั้งในไอร์แลนด์?

เจ้าหน้าที่สังเกตเห็นว่าพวกเขาทั้งสองเป็นชาวจีน เขาจึงถามพวกเขาเป็นภาษาอังกฤษว่า "มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?"

“ผมมาขอจดใบทะเบียนสมรส”

เวอเรียนเริ่มตื่นตระหนกในขณะที่เธอจ้องมองไปที่เขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “ฮีลตัน ทำไมเราถึงจะขอใบทะเบียนสมรสอีกอันล่ะ?”

จู่ ๆ โทรศัพท์ของพนักงานก็ดังขึ้น จากนั้นท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปหลังจากการรับสาย ในขณะที่เขาจ้องไปที่ฮีลตันตามสัญชาตญาณ และสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของเขา

“คุณมาที่นี่เพื่อขอจดทะเบียนสมรสของชาวไอริช ใช่ไหมครับ?”

ฮีลตันตอบว่า "ใช่"

เวอเรียนรู้สึกงุนงง ทำไมเขาถึงต้องการจดทะเบียนสมรสของชาวไอริชด้วย?

"คุณได้นำเอกสารที่เกี่ยวข้อง อย่างเช่น หนังสือเดินทาง และวีซ่ามาด้วยหรือไม่?"

ฮีลตันหยิบเอกสารที่ต้องใช้ทั้งหมดออกจากกระเป๋าของเขาในขณะที่เวอเรียนจ้องมองไปที่เขา ผู้ชายคนนี้พกเอกสารทั้งหมดนั้นมากับเขาด้วยงั้นหรือ? เขานัดหมายระหว่างวันงั้นหรือ?

เจ้าหน้าที่ดูชื่อบนหนังสือเดินทางของพวกเขา จากนั้นเขาก็ยิ้ม และถามว่า “คุณฟัดด์ คุณมอนท์ คุณวางแผนจะสมรสกันนานแค่ไหนครับ?”

เวอเรียนรู้สึกงุนงง การสมรสมีการจำกัดเวลานานแค่ไหนด้วยหรือ?

เจ้าหน้าที่อธิบายว่า "ก็ถ้าแค่ปีเดียว ค่าดำเนินการก็จะแพงกว่ามาก มันจะถูกกว่าถ้าระยะเวลานานขึ้น มันจะแค่ประมาณ 60 เพนนีเท่านั้น ถ้าคุณเลือกที่จะสมรสหนึ่งร้อยปี"

เวอเรียนพูดไม่ออกเมื่อได้ยินแบบนั้น

เวอเรียนมองไปที่ฮีลตัน และถามว่า “เราควรเลือกนานแค่ไหน?”

ฮีลตันตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ร้อยปี"

"ฮีลตัน เราคงจะไม่อยู่ได้นานขนาดนั้น"

ถ้าพวกมันยังมีชีวิตอยู่หลังจากผ่านไปร้อยปี จากนั้นพวกเขาก็จะเป็นสัตว์ประหลาดคนแก่หนังเหี่ยว

สายตาของฮีลตันดูลึกซึ้งและจริงจัง จู่ ๆ เขาก็ลุกขึ้นยืน และก่อนที่เวอเรียนจะได้ตอบสนอง ฮีลตันก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งในขณะที่เขาจับมือของเธอ เขาพูดว่า “นางสาวเวอเรียนมอนท์ คุณตกลงที่จะสมรสกับนายฮีลตัน ฟัดด์ เป็นเวลาร้อยปีหรือไม่?”

เวอเรียนอึ้งสุดขีด

เธอไม่เคยคาดคิดว่าฮีลตันจะขอแต่งงานที่นั่น

ฮีลตันไม่เคยขอเธอแต่งงาน และตอนที่พวกเขาไปจดทะเบียนสมรส ก็เป็นเพียงขั้นตอนง่าย ๆ และมันทำโดยที่ไม่มีพิธีการใด ๆ

“ฉัน... ฉัน…”

“คุณไม่เต็มใจเหรอ?”

เวอเรียนไม่รู้จะพูดอะไร

เธอตกใจมาก!

เวอเรียนรู้สึกซาบซึ้งมากจนเธอเริ่มร้องไห้ เธอเอามือปิดปากของเธอ

เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างเธอบอกเธอเป็นภาษาอังกฤษว่า "แค่ตอบตกลง! คุณทั้งคู่จะมีชีวิตแต่งงานที่มีความสุขไปตลอดชีวิต!"

เธอสะอึกสะอื้นในขณะที่เธอพูดติด ๆ ขัด ๆ ว่า “ฮีลตัน… ฉันตกลง ฉันตกลงที่จะทำอย่างนั้น”

เธอจะไม่เต็มใจได้อย่างไร?

จากนั้นฮีลตันก็หยิบกล่องลายลูกไม้สลับซับซ้อนออกจากกระเป๋าของเขา เขาเปิดมันออก เผยให้เห็นแหวนเพชรข้างในนั้น

อย่างไรก็ตาม มันเป็นเพชรเม็ดใหญ่!

ฮีลตันสวมแหวนบนนิ้วของเธอ เวอเรียนอยู่ในอารมณ์ที่ยุ่งเหยิง เธอหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “เพชรเม็ดนี้ใหญ่ และหนักมาก!”

“ผมให้สัญญากับคุณแล้วว่าสิบกะรัต”