บทที่ 398 เขาช่างเป็นสามีที่ประเสิรฐขนาดไหนกันนะ

เมื่อพวกเขากลับมาถึงโรงแรม เวอเรียนจ้องไปที่ทะเบียนสมรสไอริช และหัวใจของเธอก็แทบละลาย

เวอเรียนไม่แม้แต่ได้ยินฮีลตันตอนที่เขาเรียกเธอหลายครั้งในขณะที่เขาออกมาจากห้องอาบน้ำ

จนกระทั่งฮีลตันเดินเข้ามาจับตัวเธอ เธอจึงหลุดจากภวังค์ เธอพยายามเอาทะเบียนสมรสหลบออกไป

“คุณทำอะไรอยู่? คุณไม่ได้ยินที่ผมเรียกคุณเหรอ?”

“ไม่มีอะไร คุณอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันไปอาบบ้าง”

เวอเรียนพยายามอย่างเต็มที่ที่จะปลีกตัวออกไป

เมื่อพวกเขานอนบนเตียงในตอนกลางคืน เวอเรียนสัมผัสเพชรก้อนโตในขณะที่เธอถามด้วยความสงสัยว่า "ฮีลตัน คุณคิดว่าแหวนเพชรเม็ดใหญ่ขนาดนี้จะมีมูลค่าเท่าไร?"

"มีอะไร? คุณจะขายมันเหรอ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

หญิงสาวในอ้อมกอดของเขาตอบว่า “ไม่แน่นอน ฉันแค่สงสัยเฉย ๆ ถ้าฉันไม่ขายมัน เพชรเม็ดโตก็จะกลายเป็นแค่หินก้อนใหญ่ถ้าฉันแค่เก็บมันไว้ที่บ้าน คุณก็รู้ ฉันไม่ค่อยเข้าใจ… โลกของคนรวยแบบคุณ”

ฮีลตันหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่ก้มศีรษะลงจูบขมับของเธอ เขากระซิบว่า "คำพูดนั้นมันไม่สมเหตุสมผลเลย เพราะคุณเป็นภรรยาของคนรวย"

เวอเรียนหัวเราะในขณะที่เธอกอดเขา “ฉันไม่ใช่คนสูบเลือดสูบเนื้อนะ คุณก็รู้”

ฮีลตันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมพวกเขาทั้งสองคน “เอาล่ะงั้น เดี๋ยวผมจะเป็นคนสูบเลือดสูบเนื้อในความสัมพันธ์นี้เอง คุณสามารถนั่งสบาย ๆ และเพลิดเพลินกับชีวิตของคุณ ตอนนี้นอนก่อนเถอะ เลิกจ้องทะเบียนสมรส กับแหวนเพชรนั้นได้แล้ว คุณยังมีเวลาจ้องมองพวกเขาอีกในอนาคต"

เวอเรียนหน้าแดงเมื่อเขาเปิดโปงเธอ “คุณรู้ได้อย่างไรว่าฉันทำอย่างนั้น?”

“ไม่เอาน่า คุณกำลังพยายามจะโกหกผมอยู่เหรอ? หรือคุณชอบที่จะถูกโกหกมากกว่า” ชายหนุ่มเย้ยหยัน

เวอเรียนทำหน้ามุ่ย "คนอื่นจะโกหกฉันยังไงก็ได้ แต่คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ทำอย่างนั้น"

“ถึงผมทำ คุณก็คงไม่รู้”

“ฮีลตัน!”

“เอาล่ะ มาดามฟัดด์ นายฟัดด์เหนื่อยมากหลังจากออกไปเที่ยวชมกับคุณมาทั้งวัน พรุ่งนี้เช้าผมยังมีประชุมกับหุ้นส่วนอีก ดังนั้นพรุ่งนี้ผมจะไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนคุณ เป็นเด็กดีนะ โอเค?"

เวอเรียนพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “โอเค” จากนั้นเธอก็ถามว่า "เราจะกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ กันเมื่อไหร่?”

“ถ้าพรุ่งนี้ทุกอย่างราบรื่น เราก็ควรจะได้กลับวันมะรืนนี้”

“เร็วขนาดนั้นเลย?”

ฮีลตันคลอเคลียผมนุ่มของเธอด้วยคางของเขา และพูดด้วยเสียงต่ำว่า “เดิมทีผมวางกำหนดการไว้แน่น แต่เนื่องจากผู้ก่อการร้ายโจมตีอิตาลี และตอนนี้คุณก็อยู่ที่นี่ด้วย ตารางงานของผมก็พังยับเยิน ผมจึงตัดสินใจจะปล่อยตลาดไปก่อนตอนนี้"

เวอเรียนรู้สึกผิดเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องนั้น “ฉันไม่ควรมาเหรอ?”

ชายหนุ่มจูบหน้าผากของเธอ และปลอบเธอว่า “ไม่ คุณมาได้ ผมดีใจที่คุณอยู่ที่นี่ รีอาน่า ผมมีความสุขมาก”

ภรรยาที่พร้อมจะยืนเคียงข้างไม่ว่าสถานการณ์จะยากเย็นเพียงใด

…

หลังจากฮีลตันรับประทานอาหารเช้ากับเวอเรียนแล้ว เขาก็ออกไปกับคุชเพื่อไปประชุมหุ้นส่วนธุรกิจของเขา เวอเรียนยังคงอยู่ในโรงแรม เนื่องจากฮีลตันไม่อนุญาตให้เธอออกไปข้างนอกคนเดียว เพราะเขากังวลว่าเวอเรียนจะไปเจอคนต่างชาติที่ไม่ดีอีก ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงเล่นอินเทอร์เน็ตอยู่ในห้องเท่านั้น

ขณะที่เธอเลื่อนดู Weibo เธอสังเกตเห็นกระแสไวรัลพูดคุยเกี่ยวกับราคาของมงกุฏของเจ้าหญิงบางคนจากประเทศหนึ่ง จากนั้นเธอก็นึกถึงแหวนเพชร 10 กะรัตที่ฮีลตันมอบให้เธอเมื่อวันก่อน

เธอถ่ายรูปแหวนวงนั้น และอัปโหลดโพสต์บนกระดานสนทนาด้วย แอดเคาท์หลุม

“สามีของเพื่อนฉันรวยมาก และเขาเพิ่งมอบแหวนเพชรเม็ดโตให้เธอ เธออยากรู้ว่ามันมีค่าแค่ไหน แต่สามีของเธอไม่บอกเธอ มีใครรู้บ้างว่าแหวนเพชรนี้มีมูลค่าเท่าไร?”

บางทีโพสต์อาจมี 'ความหมาย' ซ่อนอยู่มากเกินไป เนื่องจากมันใช้เวลาไม่นานในการที่ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตบางคนจะมาตอบ

"โอ้ แม่เจ้า! มันใหญ่มาก! มันน่าจะประมาณสิบกะรัต!"