บทที่ 399 เจ้านายฟัดด์ซื้อปลาส้มนี้ด้วยตัวเอง

เวอเรียนจมอยู่กับความเบื่อหน่าย เธอเคี้ยวแอปเปิลในขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ และอ่านประวัติกฎการแต่งงาน 100 ปีของไอร์แลนด์ในมือถือของเธอ

อย่างไรก็ตาม เธอก็ได้รู้ว่าไอร์แลนด์ได้ยกเลิกกฎหมายดังกล่าวในปี 1996 กฎการแต่งงานร้อยปีไม่มีอยู่แล้ว แต่มีกฎหมายในไอร์แลนด์ที่สามารถใช้ป้องกันการหย่าร้างได้

เวอเรียนรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น เมื่อเธอขุดลึกลงไป หลายคนอ้างว่าเป็นเพียงข่าวลือ

เธอยังคงงงอยู่ ในตอนที่ฮีลตันกลับมาที่ห้อง

“เปิดประตู รีอาน่า”

เวอเรียนวางมือถือของเธอลง แล้วรีบวิ่งไปเปิดประตู ทันทีที่เธอเปิดประตู เธอสังเกตเห็นว่าฮีลตันถือกล่องอยู่ในมือของเขา

เวอเรียนมองไปใกล้ ๆ แล้วถามว่า “คุณซื้ออะไรมา?”

เธอได้กลิ่นหอมน่าอร่อยออกมาจากกล่อง

ฮีลตันเข้ามาในห้องและกอดเธอ เขาพูดว่า "ปลาส้ม"

เวอเรียนตื่นเต้นในขณะที่เธอพูดว่า "ฮ่ะ... ปลาส้ม! คุณซื้อมาจากไหน? ดับลินมีปลาส้มด้วยเหรอ?"

เมื่อคืนเธอกระสับกระส่าย และใช้เวลาทั้งคืนบ่นเกี่ยวกับปลาส้ม บางทีเธออาจจะโหยหามันเพราะการตั้งครรภ์ของเธอ เธอต้องการอาหารรสหวานอมเปรี้ยว ดูเหมือนว่าต่อมรสชาติของเธอจะซับซ้อนมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ไอร์แลนด์ไม่เหมือนกับประเทศของพวกเขา และของว่างดี ๆ ก็หาได้ยากมาก ดังนั้นเธอจึงได้มันมา

ฮีลตันยื่นกล่องปลาส้มให้เธอ จากนั้นเธอก็วางมันลงบนโต๊ะ และไม่นานนักเธอก็เปิดมันออก ก่อนที่กลิ่นหอมอันน่าอร่อยจะอบอวลไปทั่วห้อง

"กลิ่นนี้ช่างสุดยอดจริง ๆ! ฮีลตัน ฉันอยากกินตอนนี้!"

ฮีลตันเข้ามาประสมโรงกับเธอแล้วพูดว่า "ผมค้นหามันทางมือถือนานมาก ผมกับคุชไปที่ไชน่าทาวน์หลายแห่งแถวนี้"

เวอเรียนพูดไม่ออก

เธอหยิบตะเกียบของเธอขึ้นมาในขณะที่หัวใจของเธอรู้สึกอบอุ่น แม้แต่ดวงตาของเธอก็เริ่มคลอจะร้องไห้

คำพูดง่าย ๆ เช่นนั้นทำให้เธออบอุ่นหัวใจได้ง่าย ๆ

ตาเขามองไม่เห็นอะไรเลย แต่เขาก็ไปที่ต่าง ๆ มากมายเพื่อซื้อกล่องปลาส้มมาให้เธอ?

ในขณะที่เวอเรียนกินปลาส้มไปเล็กน้อย เธอก็รู้สึกหวานแม้ว่ามันควรจะเปรี้ยวก็ตาม

ฮีลตันถามว่า "รสชาติเป็นยังไงบ้าง? ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นของจริงหรือเปล่า?"

เวอเรียนคิดว่ามันไม่ค่อยน่าชื่นชมเท่าไรนัก มันเทียบไม่ได้เลยกับปลาส้มในนอร์ท ซิตี้

อย่างไรก็ตาม เธอฉีกยิ้มพร้อมกับพูดว่า "นี่เป็นปลาส้มที่ดีที่สุดที่ฉันเคยกินมาเลย"

ฮีลตันหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่เขาลูบหัวเธอ ในขณะที่เขาปลดเนคไทด้วยมืออีกข้างหนึ่ง ในที่สุดเขาก็สามารถผ่อนคลายได้

เวอเรียนถามในขณะที่เธอกินว่า “คุณไม่กินเหรอ?”

“ผมไม่ชอบ คุณกินเถอะ”

เวอเรียนไม่ได้บังคับให้เขากิน เนื่องจากฮีลตันมักจะไม่สนใจของดองและหม้อไฟมาเสมอ

“โอ้ ใช่แล้ว วันนี้การประชุมธุรกิจของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ค่อนข้างดี ผมบอกคุชให้จองตั๋วของเรากลับไปที่นอร์ท ซิตี้ ในวันพรุ่งนี้แล้ว”

“ดีเลย ฉันไม่แน่ใจว่าเซรีน กับ ดร.จาร์เร็ตออกจากอิตาลีแล้วหรือยัง”

ฮีลตันตอบว่า "พวกเขาออกจากอิตาลีแล้ว วันนี้วิลสันโทรหาผม"

เวอเรียนพยักหน้าในขณะที่เธอมองไปที่มือถือ และจู่ ๆ เธอก็นึกถึงสิ่งที่เธอได้รู้จากอินเตอร์เน็ตในวันนั้น เธอพูดว่า "โอ้ ใช่แล้ว ชาวเน็ตเจอชื่อบัญชี WeChat ของฉันแล้ว"

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว และพูดว่า “พวกเขาโจมตีคุณแล้วเหรอ?”

เวอเรียนคิดว่าเธอจะอำเขาเล่นสักครั้ง "ใช่ พวกเขารุนแรงมาก พวกเขาบอกว่าฉันไม่สวย ไม่คู่ควรกับคุณ หรืออะไรประมาณนั้น ผู้ชายดี ๆ อย่างคุณไม่ควรมาเสียเวลากับฉัน พวกเขายังพูดเรื่องแย่ ๆ อีกหลายอย่าง"

"เมื่อเรากลับไป ผมจะให้คุชบล็อกบัญชีที่ดูถูกคุณทั้งหมด"

“แต่มันมีหลายบัญชีมากเลยนะ คุณแน่ใจหรือว่าจะบล็อกพวกเขาได้ทั้งหมด?”

ฮีลตันเลิกคิ้วในขณะที่เขาพูดว่า "คุณกำลังพูดว่าแผนกไอทีใน ฟัดด์ กรุ๊ป ไร้ความสามารถงั้นหรือ?"

โอ้ ใช่แล้ว เธอลืมไปได้อย่างไรว่าสามีของเธอเป็นมหาอำนาจในด้านนั้น? การบล็อกบัญชีพวกนั้นเป็นเรื่องกล้วย ๆ สำหรับเขา

เวอเรียนหรี่ตาของเธอในขณะที่เธอจ้องมองไปที่ท่าทางกังวลของเขา จากนั้นเธอก็หัวเราะ และพูดว่า “สามี…”

ฮีลตันขมวดคิ้วลึกในขณะที่เขายกมือขึ้นเพื่อแตะหน้าผากของเธอ เขาถามว่า "ปลาส้มผิดสำแดงหรือเปล่า?"

เวอเรียนอึ้ง