บทที่ 400 เราควรโชว์ความรักของพวกเราด้วยกันไหม

ฮีลตันอุ้มเวอเรียนไปที่เตียง เขาก้มศีรษะลงจูบริมฝีปากของเธอ ซึ่งทำให้เวอเรียนรู้สึกสับสน

"ไม่สำคัญว่าอินเทอร์เน็ตจะพูดอะไร สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเรามีทะเบียนสมรสร้อยปี"

แม้ว่าเวอเรียนจะรู้สึกสับสน แต่เธอก็ยังเชื่อใจฮีลตัน เธอพูดว่า "จริงเหรอ? แต่รัฐบาลบอกว่ามันเป็นข่าวลือ"

“จริงสิ ให้ผมเป็นหมาเลย ถ้าผมโกหกคุณ”

"ก็ได้ ถ้าอย่างงั้น"

หลังจากที่พวกเขาอาบน้ำเสร็จแล้ว พวกเขาก็นอนลงบนเตียง เพื่อเข้านอน

เวอเรียนพึมพำในอ้อมแขนของฮีลตัน “ที่รัก พวกเขาบอกว่าพวกเขาอิจฉาเรา”

"พวกเขา?" ฮีลตันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"ใช่ พวกชาวเน็ต พวกเขาเดาได้ว่า เจลลี่ บีน เป็นลูกสาวของเรา"

ฮีลตันหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่เขาลูบผมของเธอเบา ๆ เขากล่าวว่า "ชื่อบัญชี WeChat ของคุณมันชัดเจนเกินไป ใคร ๆ ก็เดาได้"

"พวกชาวเน็ตยังต้องการให้เราโชว์ความรักของเราทางออนไลน์มากขึ้น พวกเขาอยากเห็นมัน"

“ตกลง งั้นมาดามฟัดด์ เราควรจะทำในสิ่งที่พวกเขาร้องขอเมื่อใดก็ตามที่เราว่างนะ”

เสียงของชายหนุ่มฟังดูอ่อนโยนและอบอุ่นเป็นพิเศษ เมื่อเวอเรียนจ้องมองไปที่รอยยิ้มอันแสนหวานของเขา เธอก็ยิ้มในขณะที่พูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่นว่า “โอเค”

"พวกเขายังแนะนำด้วยว่า เราควรจะไปออกรายการทีวีสำหรับคู่รักที่แต่งงานแล้ว"

ฮีลตันขมวดคิ้วและพูดว่า "ผมไม่ชอบที่จะอวดชีวิตส่วนตัวของผมต่อหน้าผู้ชม"

“ค่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบมัน แต่ฉันแค่บอกคุณให้รู้เฉย ๆ”

“นอนได้แล้ว เรายังต้องรีบไปขึ้นเครื่องกลับนอร์ท ซิตี้ พรุ่งนี้เช้า”

"ฝันดีค่ะ ที่รัก"

…

หลังจากนั่งเครื่องบินนานกว่าสิบชั่วโมง เวอเรียนก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างเต็มที่เมื่อมาถึงนอร์ท ซิตี้ เธอนอนอยู่ในอ้อมแขนของฮีลตันและหลับไปนานมาก เธอตื่นขึ้นเมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้าน

เวอเรียนซื้อช็อคโกแลต และของเล่นที่สนามบินสำหรับ เจลลี่ บีน และเซย์นี่ เธอมอบมันให้กับเด็ก ๆ

"หนูชอบพวกมันไหม?"

เจลลี่ บีน กอดเวอเรียนด้วยแขนทั้งสองข้าง ในขณะที่เธอตอบด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาของเธอว่า "หนูชอบทุกอย่างที่มอนตี้มอบให้หนูเลยค่ะ!"

เวอเรียนยิ้มอย่างอบอุ่นก่อนที่จะจูบไปที่ใบหน้าของคนพาลตัวน้อย

เมื่อเซย์นี่รับช็อกโกแลต และหุ่นยนต์ของเล่นทรานส์ฟอร์มเมอร์ส เขาก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณเวอเรียน "ขอบคุณครับ คุณป้า"

"ไม่เป็นไรจ๊ะ" เวอเรียนลูบหัวของเซย์นี่

แนนซี่ออกมาจากห้องของเธอด้วยใบหน้าขมขื่น "มานี่ เซย์นี่"

เซย์นี่เดินไปหาเธอพร้อมกับของขวัญของเขา อย่างไรก็ตามแนนซี่ตัดสินใจยึดของขวัญทั้งหมดที่เวอเรียนมอบให้เซย์นี่ เธอกล่าวว่า "กินช็อคโกแลตเยอะ ๆ ไม่ดีสำหรับลูก และการเล่นของเล่นมากเกินไปก็จะทำลายสมองของลูก"

เซย์นี่กัดริมฝีปากของเขาและดูเหมือนเศร้ามาก แต่เขาก็ยังนิ่งเงียบ

เวอเรียนทนเห็นความเศร้าบนใบหน้าของเขาไม่ได้ เธอจึงพูดว่า “พี่สะใภ้ ลูกยังเด็กอยู่ และมันก็ไม่มีปัญหากับการเล่นของเล่นในบางครั้ง ช็อกโกแลตก็ไม่เป็นไรเหมือนกันเพราะยังไงเขาก็ไม่ได้กินทุกวันอยู่แล้ว”

แนนซี่ตะคอกกลับไปที่เธอ “ฉันรู้ว่าจะดูแลลูกชายของฉันอย่างไร ไม่จำเป็นสำหรับท่าทางอวดรู้ของเธอหรอก”

เจลลี่ บีน ได้เปิดกล่องช็อกโกแลตนานแล้ว เธอเลือกสองชิ้น แล้วยัดมันเข้าปากของเธอทันที ฟันของเธอเปื้อนสีดำเพราะช็อกโกแลต เธอดูน่ารักเป็นพิเศษเมื่อเธอยิ้ม

เจลลี่ บีนขมวดคิ้วใส่แนนซี่ “คุณป้า ช็อคโกแล็ตที่มอนตี้ซื้อมาอร่อยมาก ได้โปรดให้พี่ใหญ่ลองชิมดูสักชิ้นนะคะ!”

เจลลี่ บีน รีบวิ่งไปหาลูกพี่ลูกน้องของเธอพร้อมกับช็อกโกแลตในมือแล้วยื่นมันให้เซย์นี่ เธอขยิบตาให้เขา เด็กชายกลืนน้ำลายในขณะที่จ้องมองไปที่ชิ้นช็อกโกแลต และรู้สึกอยากจะกินสักชิ้นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม แนนซี่คว้ามือเล็ก ๆ ของเซย์นี่ และดุเขา “ลูกเป็นลูกชายคนโตของตระกูลฟัดด์ ทำไมลูกถึงอ่อนแอขนาดนี้?”

เจลลี่ บีน เงยหน้าขึ้น แล้วถามว่า "ทำไมลูกชายคนโตถึงกินช็อกโกแลตไม่ได้คะ? ลูกชายคนโตหมายความว่าอะไรเหรอคะ?"

แนนซี่อึ้งกับคำถามนั้น

เวอเรียนเกือบจะหัวเราะออกมาดัง ๆ

เจลลี่ บีน ขมวดคิ้วและพูดอย่างไร้เดียงสาว่า “รีบกินเร็วพี่ใหญ่ ช็อคโกแลตกำลังจะละลายนะ และเมื่อมันละลาย มันก็จะไม่อร่อยอีกต่อไป!”

เจลลี่ บีน ไม่ใส่ใจแนนซี่อย่างสิ้นเชิง และเธอยืนกรานโดยยกแขนเล็ก ๆ ของเธอขึ้นไปในอากาศ

เซย์นี่เอื้อมมือออกไปอย่างลังเล และก่อนที่เขาจะคว้ามัน แนนซี่ก็ตะโกนใส่เขาว่า "เซย์นี่ ฟัดด์!"

ฮีลตันลงมาที่ชั้นล่างในขณะนั้น