ตอนที่ 405
บทที่ 405 กลับบ้าน และผมจะดูแลคุณเอง
October 22, 2026
ด้วยความตื่นตระหนก เซรีนลากวิลสันออกมา และทั้งคู่ก็หนีออกมาจากห้องคนไข้
“คุณหักแขนเขาทำไม? ถ้าหากเขาฟ้องคุณจริง ๆ ล่ะ? คุณจะแย่นะ!”
วิลสันจ้องไปที่หญิงสาวตรงหน้าเขาอย่างใจเย็น เสียงของเขามั่นคง และเขาก็ไม่ตื่นตระหนกเลย “ไม่มีกล้องวงจรปิดในห้องคนไข้ ยิ่งกว่านั้น แม้ว่าผมจะหักแขนของเขา ผมไม่ได้พูดว่าผมจะไม่รักษาเขาสักหน่อย”
เซรีนพูดไม่ออก และตกตะลึง
เธอจับหัวของเธอไว้ในมือเล็ก ๆ ของเธอ ด้วยความวิตกกังวลอย่างมาก “ตอนนี้เราควรจะทำอย่างไรดี? ถ้าหากเจย์เดนบอกรองประธานเกี่ยวกับเรื่องของเราจริง ๆ ล่ะ? ถ้าหากรองประธานต้องการไล่พวกเราออกล่ะ?”
วิลสันถอดถุงมือออกอย่างใจเย็น แล้วโยนมันทิ้งลงในถังขยะ จากนั้นเขาก็จับมือเธอ และพูดว่า “งั้นก็ลาออก กลับบ้านแล้วผมจะดูแลคุณเอง”
เซรีนพูดไม่ออก
เซรีนเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเฉยเมย จากนั้นเธอก็กะพริบตามองเขา ในขณะที่เธอยืนเขย่งเท้าและเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเขา
“ตอนนี้คุณไม่ได้พร่ำเพ้อ ใช่ไหม?”
วิลสันเอามือของเธอออกจากหน้าผากของเขา และพยายามทำให้เธอใจเย็นลง “ไม่ต้องกังวล เจย์เดนจะไม่กล้าทำอะไรคุณ ถ้าเขาทำ ผมจะฆ่าเขา”
ท่าทางอาฆาตประกายไปทั่วในตาของชายหนุ่ม เซรีนยังคงตัวสั่นอยู่
วิลสันดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดของเขาในขณะที่น้ำเสียงของเขาก็อ่อนโยนขึ้น จากนั้นเขาก็พูดด้วยเสียงต่ำว่า “ไม่ต้องกลัวนะ”
หญิงสาวถอนหายใจยาว ๆ “วิลสัน คุณเป็นใครกันแน่? อย่าบอกฉันนะว่าคุณเป็นหนึ่งในอาชญากรโหดที่ทางการต้องการตัวมากที่สุด”
วิลสันกดศีรษะของเธอลงเบา ๆ ในขณะที่ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะลงแล้วถามว่า “คุณจะกลัวผมไหม ถ้าผมเป็นคนเลวที่ทำเรื่องโหดเหี้ยม?”
"แน่นอน!" เซรีนตอบเขาตามความจริง
เซรีนกลอกตาไปมาในขณะที่เธออยู่ในอ้อมกอดของเขา เธอยังคงคิดถึงเจย์เดน “ถ้าหากเจย์เดนฟ้องเราจริง ๆ ล่ะ? เราควรจะทำอย่างไร?”
เธอไม่กล้าหาญเหมือนเขา เธอกลัวติดคุกและตกงาน ยิ่งกว่านั้นเธอกำลังจะเรียนจบอีกไม่นาน มันเป็นช่วงเวลาที่สำคัญสำหรับเธอ ทั้งชีวิตของเธอจะต้องพังพินาศถ้าเธอติดอยู่กับปัญหาใหญ่เช่นนี้
วิลสันก้มศีรษะลง และจูบที่หน้าผากของเธอในขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า “ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง ไม่ต้องกังวลนะ”
เพื่อนร่วมงานสองสามคนเดินผ่านพวกเขาทั้งสองคน และเซรีนก็ผลักวิลสันออกไปทันที
เพื่อนร่วมงานของพวกเขายังไม่รู้ว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน
พวกเขาจะต้องแซวเธออย่างแน่นอนหากพวกเขารู้
วิลสันเห็นเธอหน้าแดง และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็มากยิ่งขึ้น
…
หลังจากกลับไปที่แผนกศัลยกรรม วิลสันสั่งให้แพทย์ไปรักษาแขนที่หักของเจย์เดน
ดร.วอร์เนอร์ งุนงงและถามว่า “ผมคิดว่า เจย์เดน เฟน แค่กระดูกสโพกร้าวซะอีก? ทำไมจู่ ๆ แขนของเขาถึงหักล่ะ?”
เซรีนยิ้มอย่างเก้ ๆ กัง ๆ และพูดว่า “ดร.วอร์เนอร์ คุณควรรีบไปดีกว่า อย่าปล่อยให้ผู้ป่วยรอนานเกินไป ฉันได้ยินมาว่าเขาได้รับบาดเจ็บค่อนข้างหนัก ดังนั้นคุณควรไปตรวจเขาโดยเร็วที่สุด”
ทันใดนั้น วิลสันที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ก็โพล่งออกมาว่า “ไม่ต้องรีบหรอก ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันสมควรได้รับแล้ว ให้เขาทรมานสักหน่อย เขาไม่ตายหรอก”
ทั้งดร.วอร์เนอร์ และเซรีนต่างพูดไม่ออก
ผู้ชายคนนั้นโหดเหี้ยมมาก!
เซรีนต้องการตามดร.วอร์เนอร์เพื่อไปดูเขารักษาแขนของเจย์เดน แต่วิลสันหยุดเธอไว้
"คุณกำลังจะไปไหน?"
เซรีนพูดในขณะที่เธอยิ้มว่า “ฉัน… ฉันจะไปดู ดร.วอร์เนอร์”
“คุณไม่กลัวเหรอว่าเขาจะเริ่มแตะต้องคุณอีกหลังจากที่แขนของเขาหายดีแล้ว?”
“ฉันพนันได้เลยว่าเขาจะไม่กล้าแตะต้องฉันอีก ฉันเตะเขาค่อนข้างแรงที่ท้องก่อนหน้านี้”
ความกลัวยังคงแฝงอยู่ในจิตใจของเซรีน ในขณะที่เธอนึกถึงฉากที่เธอเตะเจย์เดนก่อนหน้านี้ ตระกูลเฟนจะไม่มีวันปล่อยเธอไปหากเจย์เดนพิการ หรือเป็นหมันเพราะการเตะของเธอ
วิลสันมองดูร่างเล็ก ๆ ของเซรีน และคิดว่าเธอต้องมีแรงเยอะมาก ๆ แน่นอน อย่างไรก็ตาม เธอขาดทักษะการต่อสู้ และจะต้องพ่ายแพ้ในทันทีหากเธอเผชิญหน้ากับพวกอันธพาล
“วันหยุดสุดสัปดาห์คุณมีแผนจะไปไหนหรือเปล่า?”
“ฉันจะไปซื้อของกับเพื่อน”
ช้อปปิ้งงั้นเหรอ? ช่างเป็นเรื่องไร้สาระอะไรเช่นนี้
วิลสันพูดทันทีว่า “ยกเลิกนัดของคุณซะ”
เซรีนปฏิเสธทันที และพูดว่า “ทำไมล่ะ? ฉันผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมากในการทำวิทยานิพนธ์ของฉันให้เสร็จ และฉันเพิ่งจะมีเวลาพักผ่อนบ้าง มันนานมากแล้วที่ฉันไม่ได้ไปช้อปปิ้ง…”
วิลสันลุกขึ้น และเดินผ่านเธอไป จากนั้นเขาก็จ้องไปที่ใบหน้าของเธอด้วยสายตาที่เร่าร้อนของเขา "ผมขอจองวันหยุดสุดสัปดาห์ของคุณ"