บทที่ 406 ทำให้โกรธ

รองประธานเดินออกมาจากห้องทำงาน เขาเห็นวิลสันกับเซรีนอยู่หน้าห้อง เขารีบยิ้มและพูดกับเซรีน "ดร.ลัดด์ วันนี้เจย์เดน หลานชายของผมทำให้คุณไม่พอใจ ผมหวังว่าคุณจะไม่ถือสานะ ผมจะสั่งสอนเขาทีหลังเอง เจ้าบ้านั่นคงอยากจะโดนดี"

เซรีนทำตาโต ไม่น่าเชื่อว่ารองประธานจะมาขอโทษพวกเขา แทนที่จะทำโทษพวกเขา

วิลสันจับมือเซรีนแล้วพูดอย่างเย็นชา "ไปกันเถอะ"

เซรีนก้มตัวลงอย่างสุภาพให้กับรองประธาน ก่อนที่เธอจะพูด "ท่านประธาน พวกเราขอตัวก่อนนะคะ"

"เอาล่ะ ไปเถอะ"

เซรีนถามอย่างสงสัย ระหว่างทางที่พวกเขากลับไปที่ห้องทำงานของวิลสัน "คุณไปพูดอะไรกับรองประธานเหรอ? ท่านถึงมาอยู่ข้างเราได้!"

วิลสันอธิบายให้เธอฟัง "เหตุการณ์นี้เป็นความผิดของเจย์เดน ถ้าพวกเราสืบสวนเรื่องนี้ รองประธานเป็นห่วงว่าทางโรงพยาบาลจะมีปัญหา จึงอยากปิดเรื่องเอาไว้"

"โอ้...คุณพูดถูก แต่คนเลวอย่างเจย์เดน! ฉันล่ะอยากจะซัดเขาให้หนักไปเลย!"

วิลสันมองหญิงสาวที่กำลังกำหมัดไว้แน่น เธอโกรธมากจนพร้อมที่จะสู้ เขาคิดว่าเธอดูน่ารักดี

วิลสันยิ้มแล้วพูด "ถ้าคุณอยากจะทำแบบนั้นจริง ๆ ผมจะเรียกให้คนมาพาตัวเขาเข้าไปในซอย เราจะปิดตาเขาเอาไว้ และคุณก็ซ้อมเขาได้เท่าที่คุณต้องการ"

"ช่างมันเถอะ อย่าไปยุ่งกับเรื่องผิดกฎหมายดีกว่า"

เซรีนกัดริมฝีปาก เธอรู้สึกกลัวขึ้นมา เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วถามเสียงเบา "คุณเป็นหัวหน้าแก๊ง อันธพาลหรือเป็นอะไรรึเปล่า?"

"นี่คุณคิดว่าผมดูเหมือนหัวหน้าแก๊งอันธพาลรึไง?"

เธอมองใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มแล้วส่ายหน้า พวกหัวหน้าแก๊งอันธพาลมักจะใส่สร้อยคอและนาฬิกาเรือนเล็ก พวกเขามักจะสวมเสื้อลายดอกไม้ และกางเกงรัดรูป

แล้วอีกอย่างนึง ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอช่างดูสง่างาม เขาเหมือนนายแบบที่ใส่อะไรก็ดูดีไปหมด ไม่มีส่วนไหนของเขาที่เหมือนพวกอันธพาลเลย

แล้วเธอก็พูด "ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นแฟนฉัน แต่ฉันก็รู้สึกว่า ฉันไม่รู้จักคุณเลย"

วิลสันมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน "คุณยังมีเวลาที่จะรู้จักผมอีกเยอะ ถ้าคุณกังวลว่าผมจะเอาตัวเอง เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องผิดกฎหมายล่ะก็ ไม่ต้องห่วงหรอก ผมไม่ทำแบบนั้นแน่"

เซรีนจึงเงียบไป

ฮีลตันรับสายวิลสัน ตอนที่เขากำลังเลิกงาน

"ฉันตรวจพบไมเฟพริสโตน ผสมในอาหารที่นายส่งมาให้ตรวจสอบ"

ฮีลตันขมวดคิ้วตอนที่เขาถาม "อะไรคือ ไมเฟพริสโตน?"

วิลสันตอบ "ไมเฟพริสโตน คือส่วนประกอบในตัวยา ที่ทำให้เกิดการคลอดก่อนกำหนด มีผลต่อการคลอดถึง 90%"

ที่คฤหาสน์ตระกูลฟัดด์

ฮีลตันไม่เห็นเวอเรียนกับ เจลลี่ บีน ตอนที่เขากลับมาถึงบ้าน

"รีอาน่ากับ เจลลี่ บีน อยู่ไหน?"

มาดามลีอาห์ตอบ "คุณนายฟัดกับคนขับรถไปรับ เจลลี่ บีน ยังไม่กลับมากันเลยค่ะ"

ฮีลตันทำเสียงไม่พอใจ และมองดูนาฬิกาข้อมือ

แล้วแนนซี่ก็กลับมา เธอกำลังอุ้มเซย์นี่อยู่

เซย์นี่เรียกเขาว่า 'คุณอา' และเขาก็ลูบศีรษะของเด็กน้อย "เซย์นี่ ไปเล่นคนเดียวก่อนนะ? อามีเรื่องจะคุยกับคุณแม่"

"ได้ครับ"

แนนซี่มองฮีลตัน หลังจากเซย์นี่ออกไปแล้ว "มีอะไรจะบอกฉันรึเปล่า?"

เขาทำหน้าดุและมองเธออย่างเย็นชา แนนซี่ตกใจ

"นี่เธอ...ตาของเธอ...ตอนนี้เธอมองเห็นแล้วเหรอ?"

"ผมเพิ่งจะมองเห็นนี่แหละ"

แนนซี่หน้าซีด "เธอเพิ่งจะมองเห็นเหรอ? ทำไมถึงไม่บอกพวกเราล่ะ? คุณพ่อยังไม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหม?"

เขาไม่อยากพูดอ้อมค้อม จึงพูดเข้าประเด็น "พี่สะใภ้ ผมทนดูสิ่งที่พี่ทำกับรีอาน่ามาตลอด ตราบใดที่พี่ยังไม่ทำอะไรมากเกินไป ผมก็จะทำเป็นมองไม่เห็นในสิ่งที่พี่ทำ แต่เพราะเห็นแก่พี่ชายของผม เขาสั่งให้ผมดูแลพี่ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ เขาขอให้ผมอย่ารังแกพี่กับเซย์นี่"