บทที่ 407 คุณอยากให้ผมทำอะไรกับคุณ

ที่โรงพยาบาล

วิลสันเลิกงานแล้ว เมื่อเขาออกมาจากห้องทำงาน เขาก็เห็นเซรีนถือกระเป๋าสะพายหลัง และกำลังนั่งยอง ๆ รอเขาอยู่

"ไปกันเถอะ"

ชายหนุ่มช่วยพยุงเธอให้ยืนขึ้น เธอมองเขาอย่างเขินอาย

วิลสันขมวดคิ้วมองเธอที่ยังคงยืนนิ่ง "เป็นอะไรไปล่ะ?"

"ฉัน...คืนนี้ฉันต้องไปพักกับคุณจริง ๆ เหรอ?"

เธอคิดคำถามอยู่ตลอด ตอนที่เธอกำลังรอวิลสันอยู่ และคิดว่ามันไม่เหมาะสม ที่เธอจะไปพักกับเขา แม้ว่าทั้งสองจะเป็นคู่รักกัน เธอรู้สึกว่ายังไปไม่ถึงขั้นนั้น

ยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่อยากให้วิลสันคิดว่า เธอเป็นผู้หญิงที่จะไปพักอยู่กับเขาง่าย ๆ

วิลสันก้มหน้าลงมองเธอ สายตาของเขาอ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยความขี้เล่น

"พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ และผมก็ไม่อยากอยู่คนเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ผมต้องไปรับคุณที่บ้านอีกถ้าคืนนี้คุณกลับบ้าน"

"ฉัน...ฉันขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินไปหาคุณที่บ้านพรุ่งนี้ก็ได้"

เขารีบคว้ากระเป๋าของเธอมาถือ และบังคับลากเธอไปที่ทางออก "มันไม่สะดวกหรอก"

เซรีนสะดุด ขณะที่เธอกำลังเดินตามหลังเขา แทนที่จะคว้าเธอไว้ วิลสันกลับดึงเธอเข้ามากอด พวกเขาจึงกอดกันตรงทางออกอยู่แบบนั้น

เซรีนหน้าแดง เธอรีบมองไปรอบ ๆ อย่างลนลาน "นี่...เรายังอยู่ในโรงพยาบาลนะ! เพื่อนของเราอาจจะเห็นได้! ฉันเดินเองได้น่า! ปล่อยฉัน..."

ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเลย "จะเป็นอะไรไปล่ะ ถ้ามีคนเห็นเรา? ผมทำให้คุณขายหน้าเหรอ?"

เซรีนพูดไม่ออก

เธอตอบเขา "ใช่ คุณทำให้ฉันขายหน้า พอใจรึยัง?"

วิลสันกำลังอารมณ์ดี เขายิ้มที่มุมปาก แต่ก็ยังไม่ปล่อยเธอ

เขากดศีรษะเธอ และบังคับเธอให้เข้าไปนั่งที่นั่งด้านหน้า เซรีนกอดกระเป๋าไว้แน่น

เมื่อเขาเข้าไปนั่งในรถ เขามองสีหน้าที่รู้สึกผิดของเธอ วิลสันก็อดหัวเราะไม่ได้

เขาขยับเข้ามาจะช่วยเธอคาดเข็มขัดนิรภัย แต่เซรีนก็กันเขาออกไป

"คุณจะทำอะไรน่ะ?"

"ก็...อยากให้ผมทำอะไรคุณรึเปล่าล่ะ?"

วิลสันเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาสีดำมองเธออย่างขบขัน ราวกับว่าเขากำลังแหย่เธออยู่

"ฉัน...ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ว่าคุณจะทำอะไร? ระวังหน่อยสิ เรายังอยู่ในโรงพยาบาลนะ!"

เขาค่อย ๆ เอื้อมมือมา เพื่อจะรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ และเขาก็กระซิบที่ข้างหูของเธอ "ผมอยากจะ..."

ทั้งใบหน้าและหูของเธอแดง "เอิ่ม..."

เธอใช้มือดันใบหน้าของเขาออกไป และขยับถอยหลัง "มันไม่เหมาะสมที่จะทำแบบนี้นะ!"

สายตาของเขาฉายแววขี้เล่นออกมา เซรีนได้ยินเสียงคลิ๊กดังมาจากหัวเข็มขัดนิรภัย เธอตกใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

แล้วแววตาไร้เดียงสาของเธอ ก็ประสานกับสายตาของวิลสัน

ชายหนุ่มดีดหน้าผากเธอเบา ๆ ด้วยนิ้วเรียวยาวของเขา "คุณกำลังคิดอะไรอยู่? ส่งกระเป๋ามาให้ผมสิ"

"อ้อ..."

เขารับกระเป๋าจากเธอ แล้วโยนไปที่เบาะหลัง

เซรีนเตือนเขา "เบา ๆ หน่อยสิ! แล็บท็อปของฉันอยู่ในกระเป๋านะ!"

"ผมจะซื้อเครื่องใหม่ให้คุณ ถ้ามันพัง"

หญิงสาวไม่พอใจ "คุณคิดว่าคุณดีนักหนา แค่เพราะคุณมีเงินงั้นเหรอ?"

"มีเงินใช้คนเดียว ก็ไม่ได้ภูมิใจนักหรอก"

การมีเงินควรจะเป็นสิ่งที่ภูมิใจ แต่วิลสันก็หยุดตัวเองไว้ไม่ให้พูดแบบนั้น เขาไม่อยากทำให้เธอกลัวไปมากกว่านี้

เธอบอกเขา "ฉันยังมีวิทยานิพนธ์อยู่ในแล็บท็อป อาจารย์บอกฉันเมื่อเช้านี้ ว่าฉันต้องแก้ไขงานอยู่ คุณทำให้ฉันนึกได้ ว่าต้องทำวิทยานิพนธ์คืนนี้ น่ารำคาญจริง ๆ"

เธอพิงหน้าต่างรถแล้วบ่นอย่างหดหู่ "การแก้ไขวิทยานิพนธ์ มันเป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในโลก ฉันยังต้องแก้ไขอัตราส่วนของการคัดลอก..."

วิลสันไม่ตอบคำถามของเธอ เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเธอ เขาถามเธอขณะที่กำลังขับรถอยู่ "เย็นนี้คุณอยากกินอะไรรึเปล่า?"

เธอเอียงศีรษะพิงหน้าต่าง แล้วถอนหายใจ "ฉันไม่มีอารมณ์จะกินอะไรหรอก"