บทที่ 411 ผมจะจัดการเรื่องนี้ได้แน่

วิลสันอยู่ในท่ากึ่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง และเซรีนนั่งอยู่ตรงหน้าเขา มีผ้าห่มคลุมตัวเธออยู่ เธอมองเขาด้วยน้ำตาคลอ

เขากุมมือเธอ "ผมไม่รู้ว่าจะอธิบายกับคุณยังไง เรื่องนี้มันค่อนข้างซับซ้อน แต่ผมรับประกันว่าผมจะจัดการเรื่องนี้ได้แน่"

จัดการเรื่องนี้เหรอ?

"คุณกำลังจะบอกว่า ผู้หญิงคนนั้นมีเรื่องบางอย่าง ที่ต้องทำกับคุณเหรอ?"

"เราไม่มีความสัมพันธ์กันจริง ๆ เลย"

เธอขมวดคิ้วอย่างสงสัย "...คุณสองคนไม่ได้มีความสัมพันธ์กันจริง ๆ งั้นก็หมายความว่า ความสัมพันธ์ของพวกคุณไม่ชัดเจนงั้นเหรอ?"

"ที่รัก ผมมีคุณเป็นผู้หญิงของผมเพียงคนเดียวนะ"

"...โกหก" เธอมองเขา

"ทำไมผมต้องโกหกคุณด้วย?"

เธอตอบอย่างมีเหตุผล "คุณโกหกฉัน ยังมีผู้หญิงคนอื่นอีกในชีวิตของคุณ ฉันเสียใจที่มีความสัมพันธ์กับคุณ!"

ถ้ามียาที่ทำให้เธอย้อนเวลา กลับไปแก้ไขความผิดของเธอได้ เธอคงจะไม่ปล่อยให้วิลสันแกล้งเธอเมื่อคืนนี้

วิลสันมองเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วหัวเราะ เขาสัมผัสใบหน้าที่นุ่มนวลของเธอแล้วพูด "คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ใช่คนแบบนั้น"

เขาคว้าเสื้อของเธอและนั่งลงข้างเธอ เขากล่อมเธออย่างอดทน "คุณไม่หิวรึไง? ถ้าหิวก็รีบใส่เสื้อสิ"

"ฉันไม่ต้องการให้คุณช่วย...ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ฉันใส่เสื้อเองได้..."

"อย่าขยับสิ"

เขาดูแลเธอเหมือนเด็กน้อย หลังจากใส่เสื้อให้เธอแล้ว เซรีนก็หน้าแดงด้วยความเขินอาย

เธอกำหมัดและทุบไปบนไหล่ของเขา เขาก้มตัวลง แล้วอุ้มเธอขึ้นมา

เซรีนร้องด้วยความประหลาดใจ "อ๊ะ! วางฉันลงนะ เร็วสิ!"

แต่วิลสันก็ทำเป็นไม่ได้ยิน และอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำ

รูบี้นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่น เธอรออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง แล้ววิลสันกับเซรีนก็ออกมาจากห้องนอน

ขณะที่รูบี้กำลังรอพวกเขาอยู่ มีหลายครั้งที่เธออยากจะบุกเข้าไปในห้องนอน เธออยากจะดึงผมของผู้หญิงคนนั้น แล้วโยนเธอออกไปจากบ้าน!

แต่เมื่อคิดถึงสถานการณ์ทั้งหมด เธอก็หยุดตัวเองไว้ไม่ให้ทำแบบนั้น

วิลสันโอบไหล่ของเซรีน เขาพาเธอมาที่โต๊ะอาหารแล้วกระซิบกับเธอ "ผมจะไปอุ่นอาหารให้นะ"

เขาไม่ได้มองไปที่รูบี้เลย

รูบี้กำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงข้อนิ้วหัก เซรีนก็ได้ยินเหมือนกัน เธอมองผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามเธอด้วยน้ำตาคลอ

รูบี้เป็นผู้หญิงที่ดูดี ความสวยของเธอทำให้ตะลึงได้ เซรีนไม่อาจเปรียบเทียบตัวเองกับรูบี้ได้

เซรีนรู้สึกด้อยกว่าเมื่อเธอคิด 'ผู้หญิงคนนี้ช่างมีใบหน้าที่งดงามอะไรเช่นนี้'

วิลสันมองรูบี้และพูดอย่างไร้อารมณ์ "ถ้าคุณอยากจะสู้ ก็ออกไปสู้ข้างนอก อย่ามาทำรุนแรงในบ้านผม"

รูบี้ "..."

ห๊ะ!

ทำไมล่ะ? เขากลัวว่าหวานใจของเขา จะตกใจกลัวรึไง?

รูบี้เห็นผู้หญิงที่ทำตัวใสซื่ออย่างเธอมาหลายคนแล้ว อีกไม่นานเธอคงทำให้วิลสันเห็นธาตุแท้ของเธอ!

ท้องของเซรีนส่งเสียงร้องอีกแล้ว เธอพูดเสียงเบาด้วยความอับอาย "ขอโทษนะ ฉันแค่หิวน่ะ"

เมื่อคืนนี้เธอใช้พลังงานไปหมดแล้ว ตอนนี้ก็สิบโมงเช้า และเธอก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย กระเพาะของเธอจึงส่งเสียงร้องด้วยความหิว

หลังจากอุ่นอาหารเสร็จแล้ว วิลสันก็นำอาหารมาวางไว้บนโต๊ะ เขานำเกี๊ยวนึ่งมาเสิร์ฟแค่ที่เดียว รูบี้ก็ชอบกินเกี๊ยวนึ่งเหมือนกัน เธอกำลังจะใช้ตะเกียบคีบ เขาก็รีบหยุดเธอด้วยตะเกียบของเขา

"ทำไมฉันจะกินไม่ได้?"

"มันไม่ใช่ของคุณ"

"ฉันไม่สน ฉันจะกิน!"