บทที่ 412 สิ่งมีค่าของเขาหลุดมือไป

เซรีนวิ่งร้องไห้ออกมาจากคอนโดมิเนียม โคซทัล ซิตี้ เธอวิ่งออกไปบนถนนจนเกือบจะถูกรถชน

โชคดีที่วิลสันมาทันเวลา เขารีบดึงเธอเข้ามากอด เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องน่าเศร้า

คนขับรถตู้สีขาวหยุดรถและสาปแช่งเซรีน "นี่คุณไม่มีตารึไง? ถ้าอยากตายก็ไปตายที่อื่นสิ อย่าวิ่งตัดหน้ารถแล้วทำให้คนอื่นมีปัญหาสิ!"

วิลสันจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา เมื่อคนขับรถเห็นว่า วิลสันไม่ใช่คนที่ควรทำให้โกรธเขาจึงรีบขับรถออกไป

เซรีนผลักเขาออกไป สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง และขยะแขยงในตัวเขา

"ปล่อยฉันนะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! คุณมันเลว! คุณมีเมียแล้ว ทำไมยังมาทำเจ้าชู้กับฉันอีก!"

ไม่เพียงแต่เขาจะทำเจ้าชู้กับเธอ แต่เขายังนอนกับเธอด้วย!

เซรีนตัวสั่นด้วยความโกรธ เธอรู้สึกเหมือนมีมีดแทงเข้าไปในหัวใจ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกเฉือนเป็นชิ้น ๆ ด้วยเลือดที่พุ่งออกมาจากหัวใจ

วิลสันปล่อยให้เธอทำร้ายเขาเท่าที่เธอต้องการ "ที่รัก รูบี้กับผมไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริง ๆ นะ"

"อย่าเรียกฉันว่าที่รักอีกนะ! วิลสัน จาร์เร็ต ฉันจะไม่เชื่อคำพูดของคุณอีก! คุณคิดไหมว่าการเป็นชู้มันเป็นยังไง?! ฉันเป็นคนดี และฉันก็ไม่เคยคิดจะเป็นเมียน้อยใคร สิ่งที่คุณทำเมื่อวานนี้และเรื่องที่เคยเกิดขึ้น แค่คิดว่าเราทำเรื่องผิดพลาดก็แล้วกัน ฉันขอร้องคุณ ไม่ต้องตามฉันมาอีก ฉันไม่อยากกลายเป็นเมียน้อยของคุณ!"

เซรีนกัดริมฝีปาก น้ำตาไหลลงอาบแก้ม เธอหันหลังแล้วเดินจากไป

วิลสันยืนอยู่ตรงนั้นและสูดหายใจเข้า เขาถูคิ้วและรู้สึกโมโห บ้าชะมัด รูบี้สร้างปัญหาให้เขาจริง ๆ!

วิลสันมองหญิงสาวร่างเล็ก ที่กำลังเดินจากไป เขายังคงเป็นห่วงเธอและไม่อยากปล่อยเธอไป เขาตัดสินใจที่จะตามเธอไปอีก

"ผมไปส่งคุณกลับบ้านนะ"

เธอปัดมือของเขาออกไป "อย่ามาแตะต้องฉันนะ! คุณแต่งงานแล้ว! คุณจาร์เร็ต ช่วยระวังการกระทำของคุณด้วย!"

ดวงตาของเธอแดง มันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ความเศร้า และความเสียใจ...

วิลสันรู้สึกสิ้นหวัง เขารู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ ราวกับว่า มีคนมาชกที่หน้าอกของเขาอย่างแรง "ก็ได้ ผมจะไม่แตะต้องคุณ แต่ดูจากสภาพของคุณในตอนนี้ ผมรู้สึกไม่สบายใจที่จะปล่อยคุณไว้แบบนี้ ผมอยากจะเห็นว่าคุณกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย"

"สภาพของฉันตอนนี้เหรอ? มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ!"

เธอเช็ดน้ำตาแล้วก้มหน้าเดินจากไป

วิลสันตามเธอมาจากข้างหลัง เธอไม่มีทางเลือกจึงเรียกให้คนช่วย

แต่ในตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าจะโทรหาใคร มีแต่เพื่อนร่วมงานเพียงไม่กี่คนที่สนิทด้วย พวกเขารู้จักวิลสันแค่คำพูดที่พูดกัน มันไม่ได้มีประโยชน์เลย มีเพียงเวอเรียนที่เป็นฟางเส้นสุดท้าย ที่ช่วยเธอได้

"เวอเรียน เธออยู่ไหน? มารับฉันได้ไหม?"

เวอเรียนกำลังจะเตรียมตัวเข้านอน เมื่อเธอรับสาย แต่เมื่อเธอได้ยินเสียงร้องไห้ของเซรีนในโทรศัพท์ เธอเป็นห่วงและไม่ได้ถามอะไร เธอถามที่อยู่ของเซรีน เธอเรียกคนขับรถมาและออกไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เวอเรียนก็มารับเซรีน

ขณะที่เวอเรียนอยู่ในรถ เธอลดกระจกลงและทักวิลสัน "ดร.จาร์เร็ต งั้น...พวกเราไปก่อนนะคะ"

เซรีนรีบบอกเวอเรียนอย่างหมดความอดทน "ไปกันเถอะ"

เธอไม่อยากจะเห็นเขานานกว่านี้ แม้แต่วินาทีเดียว

มันเป็นเรื่องโกหกเรื่องใหญ่! เขาหลอกเธอด้วยความรู้สึกของเธอ!

เวอเรียนเหลือบมองเซรีน และมองวิลสันอีก เธอจะอยู่ข้างเซรีนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม แล้วเธอก็สั่งคนขับรถ "ลุงลูอิส ไปกันเถอะค่ะ"

"ครับ มาดาม"

เซรีนใช้กระดาษทิชชูในรถไปทั้งกล่อง เธอร้องไห้และจมูกเธอแดงจากการสั่งน้ำมูก

เวอเรียนปลอบใจเธอ "เซรีน อย่าร้องไห้เลยนะ ตาเธอบวมหมดแล้ว"

เซรีนบ่น "แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่นี่...ทำไมฉันถึงได้โง่แบบนี้นะ...เวอเรียน ฉันอยากจะบีบคอตัวเองตายตอนนี้เลย!"

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่? วิลสันแกล้งเธอเหรอ?"

เซรีนยังคงเงียบ แต่น้ำตายังคงไหลออกมาไม่หยุด

เวอเรียนพยายามถามเธอ "ถ้าวิลสันแกล้งเธอ ฉันจะบอกฮีลตันให้ไปคุยกับเขาให้นะ?"