บทที่ 414 อ้อมกอดอันอบอุ่นของเธอ

เซรีนวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน เธอหายใจหอบและยืนอยู่ข้างหน้าต่าง

เธอกำลังแอบดูชายที่ยืนอยู่ข้างล่าง

เธอเอามือปิดปากและสะอื้นอยู่เงียบ ๆ

ทำไมเขาต้องมาล้อเล่นกับความรู้สึกของเธอด้วย ทั้งที่เขาก็แต่งงานแล้ว?

เมื่อมาคิดดูอีกที เธอก็ไม่ได้เข้าใจวิลสันมากนัก เธอไม่รู้เรื่องครอบครัวของเขาเลย

แม้ว่าเขาจะน่ารังเกียจ เธอก็โง่และไร้เดียงสาเกินไป

เธอเช็ดน้ำตา และดึงผ้าม่านปิดอย่างโกรธเคือง เธอไม่อยากจะมองคนข้างล่างอีกแล้ว

คน ๆ นั้น...ต่อไปนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็ไม่เกี่ยวข้องกับเธออีกต่อไป

เธอไม่ได้ต่ำต้อย จนต้องไปเป็นเมียน้อยของใคร เธอมีการศึกษาและมีขอบเขตในจริยธรรม

วิลสันยืนพิงรถ และจุดบุหรี่อีกมวน

ตรงที่เขายืนอยู่ มีแต่ก้นบุหรี่ทิ้งไว้

การที่เขาเป็นหมอ เขาจะดูแลสุขภาพอยู่เสมอ และไม่ได้เสพติดนิโคติน แต่ตอนนี้เขาต้องพึ่งบุหรี่ เพื่อให้ผ่านความทรมาน สายตาของเขาจ้องมองห้องที่มีแสงสว่างผ่านหน้าต่าง

หลังจากผ่านไปสักพัก แสงไฟก็ดับลง

วิลสันโยนบุหรี่ลงบนพื้น และเหยียบด้วยรองเท้าหนัง

เขาได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงเดินมาแต่ไกล

ตอนที่วิลสันเปิดประตู และกำลังจะเข้าไปในรถ เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกเขาจากข้างหลัง

"ดร.จาร์เร็ตคะ?"

ด้วยความสงสัย เขาจึงหันไปมองคนที่เรียกเขา

เชอร์ลี่ย์สะพายกระเป๋าใบเล็กบนไหล่ของเธอ เธอวิ่งมาหาวิลสันด้วยความตื่นเต้น "ดร.จาร์เร็ต ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ได้คะ? อ้อ ฉันส่งข้อความวีแชทอวยพรปีใหม่ไปให้คุณ ทำไมคุณไม่ตอบฉันล่ะคะ?"

วิลสันไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะสนใจเธอ เมื่อเธอพยายามจะจีบเขา เขาตอบอย่างไม่ค่อยประทับใจ "ผมลืม"

"ดร.จาร์เร็ต คุณจะไปแล้วเหรอ? ไม่ขึ้นไปนั่งข้างบนก่อนเหรอคะ?"

"ไม่เป็นไร"

วิลสันเข้าไปนั่งในรถและสตาร์ทเครื่องยนต์ทันที เขาทำเมินใส่เชอร์ลี่ย์ เธอจึงเดินขึ้นบันไดไป

เมื่อเธอขึ้นมาข้างบน เธอเดินผ่านห้องของเซรีน เธอเปิดประตูห้องแล้วถามเซรีน "เซรีน เธอหลับรึยัง?"

เซรีนกำลังร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม เธอพึมพำตอบ "ใช่" ตอนนี้เธอไม่อยากจะคุยกับใครทั้งนั้น

"ฉันบังเอิญเจอ ดร.จาร์เร็ตข้างล่าง เขามาส่งเธอเหรอ?"

เซรีนนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่ม เธอกัดริมฝีปากและไม่พูดอะไร

เมื่อเชอร์ลี่ย์ไม่ได้คำตอบจากเธอ เธอจึงคิดว่าเซรีนหลับไปแล้ว "ช่างมันเถอะ เธอนอนต่อเถอะ"

เซรีนร้องไห้จนตาบวม มือของเธอกำผ้าห่มไว้แน่น เมื่อเชอร์ลี่ย์ปิดประตูแล้ว เธออดไม่ได้ที่จะลุกออกจากเตียง และแอบเปิดผ้าม่านเล็กน้อย เธอแอบมองหาวิลสันข้างล่างผ่านช่องของผ้าม่าน แต่เขาไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

เขาไปแล้ว

หลังจากวิลสันกลับมาที่คอนโด โคซทัล ซิตี้ เขาก็จิบไวน์ขาวแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงาน เขาปลดล็อคลิ้นชักโต๊ะทำงาน แล้วดึงกล่องโลหะออกมา

เขาแกะผ้าที่ห่อกำไลข้อมือสีขาวสามชิ้นออกมา มันเป็นกำไลลูกปัดที่แกะสลักคำว่า 'เซรีน ลุดด์'

เขาเก็บกำไลข้อมือนี้ไว้เกือบสิบปี

เมื่อสิบปีก่อน องค์กรส่งเขาไปสังหารสายลับคนหนึ่ง แม้ว่าการสังหารนั้นจะประสบความสำเร็จ แต่เขาก็ติดกับดักของศัตรูและถูกยิง

เขาหลบหนีออกมาได้แล้วซ่อนตัวอยู่ในป่า แต่รอยแผลจากกระสุน ก็ทำให้เขาหมดสติ เพราะความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

เมื่อเขาได้สติแล้วฟื้นขึ้นมา เขาก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงเรียกเขา

"ตื่นสิ! นี่! ตื่นสิ!"

ในเวลานั้นท้องฟ้ามืดแล้ว หญิงสาวพยายามปลุกให้เขาตื่น เธอบังเอิญไปโดนแผลของเขา เธอมองมือที่เปื้อนเลือดและล้มลงไปบนพื้น เธอถอยหลังด้วยความกลัว

วิลสันพยายามลืมตาที่หนักอึ้ง เขามองเห็นใบหน้าของหญิงสาว ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาไม่ค่อยชัด