บทที่ 415 เขาทะนุถนอมเธอ จากก้นบึ้งของหัวใจ

เสื้อชั้นในผ้าฝ้ายสีขาว พับอย่างเรียบร้อยไว้ในลิ้นชัก

มันเป็นเสื้อชั้นในที่เซรีนถอดออกมา เพื่อพันแผลให้เขา

แม้จะผ่านไปเป็นสิบปี เขาก็ยังถนอมมันไว้อยู่

เขาไม่เคยลืมอ้อมกอดที่อ่อนนุ่มและอบอุ่น ที่หญิงสาวคนนั้นกอดเขา ในคืนที่เหน็บหนาว...

เช้าวันต่อมา เซรีนไปที่โรงพยาบาลด้วยดวงตาที่บวมและแดงเหมือนลูกพีช

ความจริงแล้ววันนี้เธออยากลาหยุด เพราะไม่อยากเจอหน้าวิลสัน แต่ถ้าวันนี้เธอหลบหน้าเขา แล้ววันอื่นล่ะ? เธอคงไม่อยากจะโดดการฝึกงานหรอกนะ?

เธอทำใจอยู่สักพัก แล้วเธอก็ตัดสินใจไปโรงพยาบาล แม้จะรู้สึกไม่อยากมาก็ตาม

เมื่อไปถึงที่โรงพยาบาล เธอก็เปลี่ยนเครื่องแต่งกาย เมื่อเธอก้าวออกมาจากห้องแต่งตัว เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของเธอก็เข้ามาแซวเธอ

"เซรีน เมื่อคืนนี้เธอไปทำอะไรมา? ทำไมถึงได้ตาบวมแบบนี้ล่ะ?"

เซรีนตอบอย่างอารมณ์ไม่ดี "ฉันไปล่าผีมา"

เพื่อนร่วมงานของเธอ หัวเราะกับมุกตลกของเธอ "เธอควรไปที่ห้องพยาบาล และประคบน้ำแข็งด้วยนะ เธอดูน่ากลัวจัง มันไม่ดีนะถ้าทำให้คนไข้ตกใจ"

"ได้เลย ไว้ฉันจะไปที่นั่นทีหลัง"

"อ้อ วันนี้ผู้อำนวยการจาร์เร็ตลาหยุด เธอจะได้เรียนกับดร.ฮอร์เนอร์ วันนี้"

เซรีนตกใจ วันนี้วิลสันไม่มาทำงานเหรอ?

น่าแปลก ที่เธอรู้สึกเจ็บปวดในใจ

เขาพยายามจะหลบหน้าเธออยู่รึไง?

แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว มันจะดีที่สุดถ้าเขาไม่มาทำงานสักสองสามวัน เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากัน และต้องมารู้สึกอึดอัดต่อกัน

เมื่อเธอนึกได้ว่าเขามีภรรยาแล้ว เธอรู้สึกหมดแรง และเจ็บปวดในใจ

เซรีนนอนไม่หลับตอนพักกลางวัน เพื่อนร่วมงานของเธอบางคน กำลังดูละครอยู่ข้างเธอ และพูดคุยกันเรื่องละคร

"เมียน้อยคนนี้มันร้ายจริง ๆ รู้ว่าเขามีเมียแล้ว ก็ยังไปเกาะแกะเขาอีก เป็นผู้หญิงที่ไม่ละอายใจบ้างเลย"

"คนเป็นเมียก็ขี้ขลาด เห็นสามีกำลังมีเซ็กส์กับเมียน้อย ยังไม่ยอมหย่าอีก ถ้าฉันเป็นเมียหลวงนะ ฉันจะรีบหย่าทันที แล้วจะแต่งงานกับไปทำไม?"

เซรีนเอามือท้าวคาง เธอกำลังฟังเพื่อนร่วมงานวิจารณ์ตัวละครกันอยู่

เมื่อเธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เธอยิ่งรู้สึกอับอาย

แล้วโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมา เป็นสายจากคนที่ไม่อยู่ในรายชื่อ

เมื่อเธอรับสาย เสียของผู้หญิงที่คุ้นหูก็ดังมาจากปลายสาย

"คุณลุดด์ ฉันคุณนายจาร์เร็ตนะ ออกมาเจอแล้วคุยกันหน่อย"

แม้ผู้หญิงคนนั้นจะเรียกตัวเองว่าคุณนายจาร์เร็ต แต่เธอก็ไม่อยากเรียกชื่อของเซรีน

มันชัดเจนแล้ว เธอเป็นผู้หญิงที่น่ากลัว และไม่ใช่คนที่จะทำให้โกรธง่าย ๆ

เซรีนไปร้านกาแฟที่พวกเธอนัดพบกัน ซึ่งมันอยู่ไกล เธอเห็นรูบี้นั่งดื่มกาแฟอยู่บนโต๊ะ เหมือนว่าเธอจะรอมาสักพักแล้ว

"คุณนายจาร์เร็ต"

"นั่งสิ" รูบี้บอกเธอ

เซรีนนั่งตรงข้ามกับรูบี้ เธอรู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้สึกผิดที่ทำลายความสัมพันธ์ของรูบี้ เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าวิลสันแต่งงานแล้ว ถ้าเธอรู้เธอก็คงไม่ไปใกล้ชิดกับเขา ไม่ต้องพูดถึงเรื่อง...ที่มีเซ็กส์กับเขาด้วย

รูบี้ใช้เวลาในการผสมกาแฟของเธอ ด้วยช้อนสีทอง แล้วเธอก็เริ่มบทสนทนา ด้วยท่าทางหยิ่งยโส "ที่ฉันมาเจอคุณวันนี้ ฉันไม่อยากจะพูดอ้อมค้อม ในเมื่อฉันเป็นภรรยาของวิลสัน เมื่อฉันจับได้ว่าเขา ไปมีเซ็กส์กับผู้หญิงคนอื่น ในเมื่อคุณเป็นผู้หญิง คุณคงเข้าใจนะว่าฉันรู้สึกยังไง"

เซรีนกลืนน้ำลาย เธอรู้สึกกระวนกระวายและกลัว เธอรู้สึกกังวลมาก ลึก ๆ แล้วยังรู้สึกผิดอยู่ในใจ

เธอก้มหน้าพูดขอโทษ ด้วยความรู้สึกอาย "ฉันขอโทษด้วย คุณนายจาร์เร็ต ฉันไม่รู้ว่าวิลสันแต่งงานแล้ว ฉัน..."

"ในเมื่อคุณรู้ว่าเขามีครอบครัวแล้ว ก็อย่าติดต่อกับเขาอีก อ้อ แล้วอีกอย่าง ฉันได้ยินมาว่าคุณกับเขาทำงานที่โรงพยาบาลเดียวกัน เป็นเรื่องจริงรึเปล่า?"

เซรีนตกใจ เธอกำลังคิดว่าจะตอบรูบี้ยังไง แล้วรูบี้ก็หยิบบัตรออกมาจากกระเป๋าถือแล้วส่งให้เธอ "รหัสผ่านคือ 0000 เงินที่อยู่ในนี้คงพอจะช่วยคุณได้ ลาออกจากงานแล้วออกไปจาก นอร์ท ซิตี้ ซะ อย่าให้เขาเจอคุณอีก"

"คุณนายจาร์เร็ต..."

"ทำไมล่ะ? มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ?"

เซรีนสูดลมหายใจเข้า ดวงตาของเธอเริ่มแดง เธอคืนบัตรให้รูบี้ "ฉันรับบัตรนี้ไม่ได้ คุณไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น...ฉันรับรองว่าจะไมติดต่อกับวิล...คุณจาร์เร็ตอีก"