บทที่ 43 คุณ? ผมแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ?

เยลเลน โบดด์ หมุนกุญแจรถไปรอบ ๆ ขณะที่เขาเดินเข้าไปในห้องทำงานของ ฮีลตัน

ขณะที่เขาเปิดประตูเข้าไป ฮีลตัน ฟัดด์ และ คุซ ซาเวียร์ กำลังคุยเรื่องงานกันอยู่ เขากล่าวว่า “สวัสดีครับลุง ขอโทษที่ขัดจังหวะ”

คุซ ซาเวียร์ มองไปทางต้นเสียง ดูเหมือนเขากำลังงุนงง “คุณชายเยลเลน? คุณมาทำอะไรที่นี่?"

ฮีลตัน ฟัดด์ ปิดแฟ้มเอกสารและออกสั่งด้วยเสียงที่สงบว่า “คุณออกไปก่อน”

คุซ ซาเวียร์ พยักหน้าและยิ้มอย่างสุภาพให้ เยลเลน โบดด์ ขณะที่อยู่ด้านข้างเขา

หลังจาก คุซ ซาเวียร์ จากไป ฮีลตัน ก็ขมวดคิ้วขณะยกมือขึ้นเพื่อปรับเน็คไท เขาพูดด้วยเสียงที่ชัดเจน “นายคงจะไม่แวะมาโดยไม่มีเหตุผล นายมาทำอะไรในห้องทำงานของฉันแต่เช้าแบบนี้?”

เยลเลน โบดด์ ชะงัก ก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้เขาแล้วพูดว่า “ลุงจะกลับคำไม่ทำตามสัญญาใช่ไหม พ่อของผมได้ตกลงกับลุงแล้วว่าอนุญาตให้ผมทำงานใน ฟัดด์ กรุ๊ป ใช่ไหม?”

“พ่อของนายอนุญาตแล้ว แต่ฉันไม่เคยสัญญา”

เยลเลน โบดด์ ยิ้มกว้าง เขายิ้มอย่างช้า ๆ แทนที่จะร้อนรน “พูดตามตรงนะลุงเล็ก ลุงแค่กลัวว่าผมจะสนิทกับเวอเรียน มากขึ้นจนทำให้เธอตกหลุมรักผมแทนหรือเปล่า?”

ดวงตาของ ฮีลตัน หรี่ลง

“ฉันคิดว่านายไม่เหมาะที่จะทำงานใน ฟัดด์ กรุ๊ป”

“ลุง ผมยังไม่ได้เริ่มทำงานเลยนะ แล้วจะบอกว่าผมไม่เหมาะได้ยังไง? ลุงก็ไม่เหมาะกับ เวอเรียน มอนท์ เหมือนกัน เวอเรียนอายุแค่ยี่สิบสี่ ส่วนลุงก็สามสิบสองแล้ว พวกคุณทั้งคู่ห่างกันตั้งแปดปี จากที่ผมเห็นลุงแค่กลัวว่า เวอเรียน จะเลือกผม นอกจากนี้ใคร ๆ ก็คิดว่าผมเหมาะกับเวอเรียนมากกว่า”

ฮีลตัน ฟัดด์ เป็นคนฉลาด และคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่สังเกตว่าเด็กน้อย เยลเลน โบดด์ กำลังคิดอะไรอยู่ อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะรู้เกี่ยวกับสิ่งที่ เยลเลน โบดด์ กำลังคิดอยู่ แต่เขาก็รู้สึกเหมือนถูกเหยียดหยามจากเด็กน้อยคนนั้นโดยไม่รู้ตัว เขากล่าวว่า “แต่ถ้านายอยากทำงานใน ฟัดด์ กรุ๊ป จริง ๆ ฉันก็จะให้โอกาส แต่ถ้านายมาที่นี่เพื่อหวังว่าจะได้จีบผู้หญิงคนนั้นเพียงอย่างเดียว พวกเราก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก”

เยลเลน โบดด์ รู้สึกโล่งใจทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น เขามีรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า “ลุง! คิดว่าผมเป็นหนุ่มเจ้ารำราญใช่หรือเปล่า? แต่จริง ๆ แล้วผมหลงใหลงานศิลปะมากและอยากทำงานใน ฟัดด์ กรุ๊ป พ่อของผมยังบอกอีกว่า ถ้าผมไม่มีผลงานในช่วงหนึ่งปีที่ทำงานที่นี่ ผมต้องกลับไปสืบทอดธุรกิจของเขาทันที ผมจริงจังกับการทำงานที่นี่และต้องการแสดงหลงานบางอย่างให้กับพ่อของผมได้เห็น”

สำหรับการ ‘จีบสาว’ นั่นเป็นผลพลอยได้เท่านั้น

“ถ้าอย่างนั้น ลุงเล็ก ก็ทำงานต่อได้เลย ส่วนผมก็จะไปรายงานตัวในทีมออกแบบเลยดีไหม?”

เขาสังเกตเห็นท่าทางเย็นชาของ ฮีลตัน ฟัดด์ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเขาเลย เขาจึงตัดสินใจออกมาในทันที เขากังวลว่า ฮีลตัน จะเอาคืนในสิ่งที่เขาพูด

หลังจาก เยลเลน โบดด์ จากไปและ คุซ ซาเวียร์ เดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารบางอย่างแทน เขาสังเกตเห็น ฮีลตัน ขมวดคิ้วด้วยสีหน้ามืดครึ้มเขาพูดว่า “เจ้านายครับ คุณชาย เยลเลน สร้างปัญหาให้คุณหรือเปล่า”

ฮีลตัน ฟัดด์ ตั้งคำถามและครุ่นคิด “ห่างกันแปดปี? นั่นเป็นความแตกต่างที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ หรือ?”

คุซ ซาเวียร์ งงงวย “เจ้านายหมายถึงความสัมพันธ์ของคุณ กับคุณมอนท์ ใช่หรือเปล่าครับ?”

ฮีลตัน ยังคงแสดงออกอย่างนิ่งเฉย เขาเงียบ คุซ ซาเวียร์ หัวเราะเบา ๆ และพูดทันทีว่า “มันจะแตกต่างกันอย่างไรล่ะครับ คุณอายุสามสิบสองและเธออายุยี่สิบสี่ ยิ่งไปกว่านั้นคุณอยู่ช่วงที่ผู้ชายจะมีความมั่นคง ประสบความสำเร็จ และสง่างามในสายตาของผู้หญิง มีสาว ๆ มากมายใน เซาท์ ซิตี้ ที่ออกเดทกับผู้ชายที่อายุเท่าคุณ ในขณะที่พวกเธออายุเพียงแค่สิบแปดเท่านั้น อายุของคุณในตอนนี้เหมาะสำหรับสาว ๆ อย่าง คุณมอนท์ อย่างไม่ต้องสงสัยเลยครับ”

แต่ถึงอย่างนั้น นี่ก็ไม่ใช่เรื่องปกติ มีคนหนึ่งเคยกล่าวว่าสามปีเท่ากับหนึ่งช่วงอายุ ห่างกันแปดปี นั่นหมายความว่าเขาห่างกันถึงสองช่วงอายุคน เป็นเรื่องปกติที่จะเห็นผู้ชายที่มีอายุมากกว่าออกเดทกับคู่ขาที่อายุน้อยกว่าในวงสังคมของเขา นอกจากนี้ถึงเขาจะยืนอยู่ข้าง เวอเรียน มอนท์ แต่พวกเขาก็จะไม่ถูกจัดประเภทเป็นหนึ่งในคู่รักเหล่านั้น

หาก ฮีลตัน ฟัดด์ ยืนอยู่คนเดียว การมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ ความสง่างามตามแบบของผู้ชาย แบบพร้อมใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา ไม่ต้องพูดถึง เวอเรียน มอนท์ ที่อายุยี่สิบสี่ปีแม้แต่ผู้หญิงอายุสิบแปดปีก็เหมาะกับเขา

หลังจากสังเกตเห็นการแสดงออกที่ไม่เปลี่ยนแปลงของเจ้านาย คุซ ซาเวียร์ พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “เจ้านายครับ ยังมีชายในวัยเจ็ดสิบคบกับหญิงสาวอายุสิบแปดปีตามที่ข่าวรายงาน ดังนั้นไม่มีปัญหาอะไรกับการที่คุณคบกับผู้หญิงอายุยี่สิบสี่ปี เป็นเรื่องปกติมากครับคุณก็รู้”

เจ้านายของเขาเลิกคิ้วและถามว่า “คุณกำลังบอกว่า เวอเรียน มอนท์ กำลังเดทกับผู้ชายที่แก่กว่าใช่ไหม?”

คุซ ซาเวียร์ พูดติดอ่าง เขาจะหมายถึงอย่างนั้นได้อย่างไร เขากล่าวว่า “ผม ผม… ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น คุณและ คุณมอนท์ ไม่สามารถนับเป็นหนึ่งในโคแก่กินหญ้าอ่อนนั้นได้ คุณสองคนเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบมากครับ!”

คุซ ซาเวียร์ กำลังเหงื่อตก เรื่องราวของความรักสามารถเปลี่ยนให้ผู้ชายคิดเล็กคิดน้อยได้มากขนาดนี้เลยเหรอ?