บทที่ 44 มาที่นี่

เขาเหลือบตาขึ้นมองเธอ ทั้งสองคนจึงได้สบสายตากัน...

เธอพึมพำในใจ เหตุใดคำเรียกขานของเขาถึงได้แปลกไปเช่นนี้...

ประเด็นสำคัญไม่ได้เกี่ยวกับสิ่งที่เขาต้องการจากเธอ มันคือคำพูดว่า ‘คุณ’ ที่เขาพูดขึ้น แต่สิ่งที่หูเธอได้ยินคำถามว่าเขาแก่ไหมต่างหาก

“ประธานฟัดด์ สรรพนาม ‘คุณ’ ... ”

ก่อนที่เธอจะอธิบายจบ เขาก็ขัดจังหวะเธอในขณะที่จ้องมองเธอโดยตรงด้วยดวงตาไข่มุกสีสีเข้มของเขา เขาตั้งคำถามว่า “เธอจะเก็บว่า "คุณ" ให้แค่ เยลเลน โบดด์ เรียกใช่หรือไม่"

“นี่…” เธอหัวเราะเบา ๆ “เมื่อเทียบกับ เยลเลน ฉันอายุต่างกันแค่สองสามปี นอกจากนี้เขาก็ไม่ใช่เจ้านายของฉัน แล้วทำไมฉันถึง…”

เยลเลน? เธอพูดกับเขาอย่างใกล้ชิดสนิทสนม ด้วยท่าทีที่สบาย ๆ?

เขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานสีดำก็ลุกขึ้นยืนทันที เขายืดร่างกายที่มีเสน่ห์ของเขาขึ้น ในขณะที่เข้าใกล้เธออย่างน่ากลัว เธอรู้สึกเสียวสันหลังของเธอเล็กน้อย และก้าวถอยไปด้านหลังอย่างเร่งรีบ อย่างไรก็ตามเอวที่เรียวเล็กของเธอถูกล็อคไว้ด้วยแขนขนาดใหญ่ของเขา “คุณหมายความว่ายังไงนะ แล้วเราล่ะห่างกันกี่ปี?”

เธอเม้มริมฝีปากอย่างประหม่า เธอหยุดและนับอย่างเงียบ ๆ ในหัวของเธอ มีความแตกต่างห่างกันถึงแปดปีระหว่างทั้งคู่ดูเหมือนว่าจะห่างกันหลายปี...

อย่างไรก็ตามสองสามปีที่แตกต่างกันนั้นสำคัญจริงหรือ?

เขาสังเกตเห็นการหยุดนิ่งเธอ เขาค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาซ้อนทับเธอจนหน้าอกของทั้งคู่แนบชิดกัน กลิ่นหอมอ่อน ละมุนแบบลูกผู้ชายนั้นใกล้เข้ามามากขึ้นและหัวใจของเธอก็เริ่มเต้นเร็วขึ้น เธอหน้าแดงล่ามไปจนถึงติ่งหู ขณะที่ยกมือขึ้นดันหน้าอกของเขาออก “คุณฟัดด์ ประธานฟัดด์ ที่นี่เป็นห้องทำงาน… มันคงไม่เหมาะสมที่เราจะทำตัวแบบนี้”

แต่คำเตือนของเธอก็ไม่ส่งผลกับเขาแม้แต่น้อย สิ่งนี้ยิ่งทำให้เขาประพฤติตัวไม่เหมาะสมมากยิ่งขึ้น เขาก้มศีรษะลงและกระซิบข้างหูเธอ “ฉันเชื่อว่าเธอรู้ดีว่า ก่อนหน้านี้ฉันใช้เวลาได้นานแค่ไหน”

ลมหายใจของผู้ชายคนนั้นเป่ารดที่ข้างหูของเธอ

ภายในหัวของเธอว่างเปล่าไปหมด เธอคิดไม่ออกเลยว่าเขาหมายถึงอะไรโดย ‘ก่อนหน้านี้เป็นเวลานาน’ เธอกลัวที่จะสร้างไฟแผดเผาตัวเอง เธอจึงผลักเขาออกไปทันทีและพูดว่า “ฉัน ฉันไม่เคยคิดคุณว่าแก่!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจ และปล่อยตัวเธอไป เวอเรียน สูดหายใจเข้าลึก ๆ ขณะยกมือขึ้นมาสางผมให้เข้าที่แล้วพูดว่า “ประธานฟัดด์ คุณ... ถ้าไม่มีอะไรที่คุณต้องการแล้ว ฉันขอตัวกลับไปทำงานได้ไหมคะ?”

ทันทีที่ชายคนนั้นกลับไปที่เก้าอี้ทำงานสีดำของเขา เขามีสีหน้าเย่อหยิ่ง และเย็นชาขณะที่เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการว่า “ทำไมเช้านี้คุณถึงมาสาย?”

เรื่องซุบซิบนินทาเกี่ยวกับเธอ แนนซี่ แซนเดอร์ นั้นช่างรวดเร็วเสียจริงที่รีบนำข่าวของเธอมารายงานให้เขาฟัง ใช่หรือไม่?

ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้กลัวและไม่ได้สนใจ เธออธิบายอย่างมั่นใจว่า “เมื่อคุณกับพี่สะใภ้ ส่งเซย์น ไปที่โรงพยาบาล มีเพียงฉันเท่านั้นที่อยู่ที่บ้าน ดังนั้นฉันจึงส่ง เจลลี่ บีน ไปที่โรงเรียนอนุบาลก่อน การที่ไปส่ง เจลลี่ บีน ไปที่โรงเรียนเป็นสาเหตุของการล่าช้าสำหรับฉันอยู่บ้าง การจราจรใน เซาท์ ซิตี้ ก็ช่างติดขัด... ”

เขาโยนคำถามกลับมาที่เธอ “ถ้าอย่างนั้นคุณนั่งรถของ เยลเลน โบดด์ มาทำงานทำไม?”

เธอ ตกตะลึง “ไม่ค่ะ เราก็บังเอิญเจอกัน ฉันไม่คาดคิดว่าเขาจะขับรถผ่านไปเส้นทางนั้นด้วย ฉันสังเกตเห็นว่ามันกำลังจะสายแล้วฉันเลย…”

“เวอเรียน มอนท์ ฉันควรเตือนเธออีกครั้งเกี่ยวกับสถานะปัจจุบันของเธอหรือไม่?”

การที่เขาไม่เชื่อใจเธอ และน้ำเสียงที่สงสัยในตัวเธอของเขา ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจเนื่องจากเขาเตือนเธอตลอดเวลาถึงสถานะปัจจุบันของเธอ แล้วเขาเคยคิดถึงสถานะของตัวเองบ้างไหม? ตอนนี้เขาเป็น ‘สามี’ ตามกฎหมายของเธอแล้วนะ แล้วเรื่องของเขากับพี่สะใภ้คืออะไรกัน?

ความคิดนี้ทำให้เธอกระวนกระวายใจมากขึ้น เธอตอบอย่างหมดความอดทนว่า “ใช่ ใช่ ใช่ นอกจากคุณจะไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด ฉันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องพูดต่อ”

เธออธิบายกับเขาในท่าทางคล้ายกับเซย์น

เมื่อสังเกตเห็นท่าทางที่ไม่พอใจของเธอเขาก็ขมวดคิ้ว ได้แต่มีรอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมริมฝีปากของเขา “เย็นนี้หลังเลิกงานไปรับ เจลลี่ บีน ด้วยกันกับฉัน”

เวอเรียน ก้มหน้าลงพร้อมด้วยดวงตาที่ใสซื่อของเธอ เธอตอบง่าย ๆ ว่า “ได้ค่ะ” หลังจากที่รวบรวมความกล้ามาสักพัก เธอกล่าวว่า “ประธานฟัดด์ค่ะ ฉันได้รับอนุญาตให้ออกไปตอนนี้ได้หรือยังค่ะ”

สายตาที่แหลมคมของเขาจ้องมองเธออย่างใจจดใจจ่ออยู่ที่ลำคอและกระดูกไหปลาร้าที่ขาวราวกับหิมะของเธอ เขาแสดงท่าทางกระดิกนิ้วชี้ขณะสั่งเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มที่มีเสน่ห์ “คุณมานี่”

เธอคอยระมัดระวังในขณะที่เธอเข้าไปใกล้เขา เขาสังเกตเห็นจังหวะที่เธอก้าวช้า ๆเข้ามาหาเขา เขาขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เขาพูดว่า “แค่ให้ขยับเข้ามาคิดว่าฉันจะกินเธอเหรอไง?”

“ ... ”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอแดงระเรื่อ ฮีลตัน ไม่ใช่คนประเภทที่แสดง ‘สัญชาตญาณดิบ’ ในที่ทำงาน!

เมื่อเธอเดินเข้ามาข้าง ๆ เขา เมื่อเขารู้ว่าเธออยู่ใกล้ ๆ เขาก็คว้าข้อมือและดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขนของเขา เธอล้มลงบนตักของเขาทันทีหลังจากที่เสียการทรงตัว!

“... คุณกำลังจะทำอะไรคะ?”