บทที่ 430 คุณใส่ชุดนี้เพื่อนัดบอดเหรอ

เซรีนกำหมัดและต่อยไปที่หน้าอกเขาสองสามครั้ง “วิลสัน! ไอ้เลว! ปล่อยฉัน! ถ้าไม่ปล่อยฉันจะร้องให้คนช่วย!”

หญิงสาวตัวเล็กคนนี้เบิกตาที่กลมโตและใสของเธอจ้องมองที่เขาอย่างโกรธแค้น!

อย่างไรก็ตามวิลสันไม่อยากปล่อยเธอไป “ถ้างั้นก็ตะโกนขอความช่วยเหลือ แม้ว่าเสียงของคุณจะแหบแห้งจากการตะโกน ผมเกรงว่าแถวนี้จะไม่มีใครได้ยินคุณ รถของผมเก็บเสียงได้อย่างสมบูรณ์”

เซรีนสูญเสียคำพูดไปชั่วขณะ

เธอฉุนเฉียวมากจนใบหน้าขาวเนียนของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ

“ปล่อยฉัน!”

มือของเขาอยู่บนเอวบางของเธอขณะที่เขามองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างตั้งใจ “คุณกำลังสวมชุดที่เป็นทางการขนาดนี้ คุณไปเจอใครมา?”

“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย? อย่าลืมว่าคุณเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้ว!”

“ผมจะหย่ากับรูบี้”

“แต่ในตอนนี้ คุณยังไม่ได้หย่ากับเธอ! ไม่ใช่หรือไง!”

เซรีนอยากจะร้องไห้อย่างสิ้นหวัง ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เห็นได้ชัดว่าเป็นความผิดของเขา เขายังใจเย็นและรบกวนชีวิตของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าได้ยังไงกัน?

มันใช้เวลานานพอสมควรกว่าที่เธอจะบรรเทาความเศร้าโศกจากการเลิกราของพวกเขาได้ แล้วตอนนี้ ทำไมเขาถึงได้ตัดสินใจมาปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกครั้ง?

น้ำตาร่วงจากดวงตาของเธอในความสิ้นหวังและความโกรธ

วิลสันตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและยกนิ้วขึ้นเพื่อลูบไล้ใบหน้าที่เปื้อนรอยน้ำตาของเธอ "ผมจะหย่ากับรูบี้ให้เร็วที่สุด อย่าร้องไห้”

เซรีนกัดริมฝีปากของเธอและสลัดมือของเขาออก เธอจ้องมองเขาด้วยความโกรธ “มันไม่ใช่เรื่องของฉันไม่ว่าคุณจะหย่าหรือไม่!”

“ทำไมคุณถึงลาออกจากโรงพยาบาล?”

“ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ!”

โทรศัพท์ของเซรีนดังขึ้นและเธอก็รับมันทันที

คนที่อยู่ในสายโทรศัพท์คือ หลานชายของป้าเกรซ โจชัว แคนเทรลล์

“นี่เซรีนหรือเปล่า? คุณมาถึงหรือยัง? ผมมองไปรอบ ๆ ร้านอาหาร แต่หาคุณไม่เจอ”

เซรีนหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับความเครียดของเธอ เธอใช้หลังมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ "ฉันขอโทษนะ คุณช่วยรออีกหน่อยได้ไหม? ฉันจะไปถึงในเร็ว ๆ นี้”

วิลสันได้ยินว่านั่นเป็นเสียงของผู้ชายผ่านทางโทรศัพท์และหน้าผากของเขาก็ย่นด้วยความไม่พอใจ

เมื่อเซรีนตัดสายโทรศัพท์ วิลสันก็ถามเธออย่างเย็นชาว่า “นั่นใคร?”

“มันเกี่ยวอะไรกับคุณ? เราเลิกกันแล้ว!”

ตอนนี้เขาใช้ความอดทนกับเซรีนจนหมดแล้ว มือแกร่งของเขาจับต้นคอของเธอไว้ เขาก้มศีรษะลงจนหน้าผากของพวกเขาชนกัน “เซรีน อย่าทดสอบความอดทนของผมเลยดีกว่า”

เธอกลั้นน้ำตาแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้ต้องการทดสอบความอดทนของคุณ เป็นคุณที่ท้าทายขีดจำกัด ของฉันมาตลอด! ฉันจะไม่กลายเป็นเมียน้อยอย่างแน่นอน!

“ใครบอกว่าผมจะปล่อยให้คุณกลายเป็นเมียน้อย?”

น้ำเสียงของวิลสันอ่อนโยนกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เซรีนไม่อยากที่จะมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไปและพูดกับเขาอย่างตรงไปตรงมาว่า “คุณจาร์เร็ต ฉันมีเรื่องที่ต้องทำ กรุณาปลดล็อครถของคุณและปล่อยให้ฉันออกไป!”

“เรื่องอะไร? ผมจะไปส่งคุณที่นั่น”

“มันเป็นนัดบอด คุณยังจะไปส่งฉันอีกเหรอ?” น้ำเสียงของเซรีนเย็นชาและการแสดงออกของเธอก็เฉยเมย

อารมณ์ของวิลสันถูกคนเข้าด้วยกันเหมือนกับคลื่นที่อยู่ใต้สายตาอันดำมืดของเขา “คุณใส่ชุดนี้เพื่อนัดบอดเหรอ?”

“ไม่ได้เหรอ?”

“ไม่ได้”

วิลสันจูบที่ริมฝีปากเธอด้วยความโกรธ

ช่องปากของเซรีนอ้าออกเล็กน้อยก่อนที่เขาจะกัดริมฝีปากของเขาอย่างรุนแรงขณะที่เขาจูบเธอ กลิ่นของโลหะในเลือดคลุ้งเต็มโพรงปากของเธอ อย่างไรก็ตาม วิลสันดูเหมือนไม่มีแผนที่จะปล่อยเธอไปเลย เขายังคงปลดชุดกี่เพ้าของเธอต่อไป

เซรีนกลัวมาก เสียงของเธอสั่น “เราทำไม่ได้… ปล่อยฉันไป…”

เสียงทุ้มลึกของชายหนุ่มอ่อนโยน “เซรีน ทำไมเราจะทำไม่ได้? หื้ม?"

“คุณมีภรรยาแล้ว… ปล่อยฉันไป… โอ้” วิลสันจูบเธออีกครั้ง

อะไรคือความแตกต่างระหว่างสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ตอนนี้และการคบชู้!

“รูบี้และผมไม่เคยเป็นสามีและภรรยากันจริง ๆ ไม่มีอะไรระหว่างเรา เราเป็นแค่คู่แต่งงานในนาม”