บทที่ 431 การนัดบอดแปลก ๆ

เซรีนเป็นคนโกหกไม่เก่ง และเธอก็ไม่ตั้งใจที่จะปิดบังความจริงกับเขา ด้วยเหตุนี้เธอจึงพูดตามความจริงว่า “ใช่”

“คุณเคยคบมาแล้วกี่คน?”

โจชัวมักจะเป็นคนก้าวร้าวอยู่เสมอ และโดยปกติแล้วเขาค่อนข้างเป็นคนบ้าบิ่น อย่างไรก็ตาม เซรีนเป็นคนร่าเริงอยู่เสมอ ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นการนัดบอดและเธอก็มาไกลถึงขนาดนี้แล้ว ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องปกติที่อีกฝ่ายจะถามคำถามแบบนี้กับเธอ

"สองคน"

โจชัวขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบของเธอ ความไม่พอใจประกายไปทั่วดวงตาของเขา

“คบสองคน… คุณคงมีประสบการณ์มากมายในการออกเดทแน่ ๆ”

มีความเย้ยหยันแฝงอยู่ในน้ำเสียงของเขา

เซรีนรู้สึกไม่ค่อยดี "คุณแคนเทรลล์ มันเป็นเรื่องผิดปกติงั้นหรือที่คนอายุอย่างฉันจะเคยเดทกับผู้ชายอย่างน้อยสองคน?”

"คุณลุดด์”

จู่ ๆ โจชัวก็เรียกเธออย่างสุภาพ ทำให้เธออึ้งเล็กน้อย “ขอโทษนะครับ แต่คุณยังบริสุทธิ์อยู่หรือเปล่า?”

เซรีนพูดไม่ออก

ในขณะที่นั่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงและขาวในเวลาเดียวกัน ในขณะนั้นเธอทั้งโกรธและอาย

มือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นขึ้นทันที เธออยากจะหยิบน้ำชามะนาวที่ตั้งอยู่บนโต๊ะสาดใส่หน้าเขา

แต่เซรีนไม่ใช่คนประเภทที่ปล่อยผ่านสิ่งต่าง ๆ ออกไปง่าย ๆ เธอกัดริมฝีปากของเธอแล้วถามว่า “แล้วคุณล่ะ? คุณยังบริสุทธิ์อยู่ไหม?"

โจชัวไม่คิดว่าเซรีนจะย้อนถามกลับมา

ในจิตใต้สำนึกของเขา ผู้หญิงไม่ได้รับอนุญาตให้ถามคำถามแบบนี้ เธอไม่ละอายใจตัวเองงั้นเหรอ?

“มันไม่สำคัญว่าผมจะบริสุทธิ์หรือไม่ อย่างไรก็ตามมันต่างกันสำหรับผู้หญิง คุณกำลังจะทำให้ตัวเองเสื่อมเสีย!”

เซรีนพูดไม่ออก

เธอคิดว่าเธอไม่จำเป็นต้องคุยกับเขาอีกต่อไป ค่านิยมของเธอกับเขานั้นต่างกัน

เธอลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกไป

โจชัวหยุดเธอ "คุณลุดด์ เราสามารถหาทางออกให้กับเรื่องนี้ได้ แม้ว่าคุณจะไม่บริสุทธิ์ก็ตาม คุณจะต้องจ่ายเงินครึ่งหนึ่งสำหรับค่าเรือนหอของเราในอนาคต ยังไงซะผู้หญิงที่ใช้งานแล้วอย่างคุณไม่คู่ควรกับของหมั้นมากมายหรอก”

"คุณแคนเทรลล์ ผู้หญิงที่ใช้งานแล้วอย่างฉัน ไม่อยากจะทำลายชีวิตชายหนุ่มที่ดีเลิศอย่างคุณหรอกค่ะ!”

เซรีนคว้ากระเป๋าของเธอ หันหลังและกำลังจะกระทืบเท้าเดินออกไป

โจชัวกระโจนขึ้นมาจากเก้าอี้ของเขา “คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง? มีผู้หญิงมากมายที่อยากจะมานัดบอดกับผม ถ้าไม่ใช่เพราะคุณขอผม คุณไม่มีทางจะได้พบผมหรอก”

เซรีนหัวเราะอย่างเย็นชา “ในเมื่อคุณคิดว่าฉันไม่ดีพอสำหรับคุณ ก็อย่าเสียเวลากับฉันเลย”

"คุณ!"

“อีกอย่าง คุณแคนเทรลล์ คุณรู้ไหมว่าปากคุณเหม็นมาก? ถ้าคุณว่างฉันแนะนำให้คุณไปพบหมอฟันนะ ไปตรวจดูว่าคุณมีโรคในช่องปากอะไรหรือเปล่า”

"คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร? หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!"

โจชัวกำลังจะไปจับไหล่ของเธอ ในขณะที่วิลสันที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะของพวกเขา ยกมือขึ้นจับข้อมือของเขา

ดวงตาของเซรีนสั่น เธอไม่เคยคิดเลยว่าวิลสันจะนั่งอยู่ใกล้โต๊ะของพวกเขา

ดังนั้นเขาจะได้ยินที่โจชัวพูดทำให้เธอขายหน้าก่อนหน้านี้หรือเปล่า?

หน้าอกของเซรีนรู้สึกหนักอึ้ง เธอหันหลังและรีบเดินออกจากร้านอาหารโกลเด้น ชอร์ อย่างรวดเร็ว

โจชัวจ้องไปที่วิลสัน "แก! แกต้องการอะไร?"

วิลสันสะบัดมือของเขาออกอย่างรุนแรง เขามองไปที่เขาด้วยสายตาที่หยิ่งผยองประหนึ่งว่าเขากำลังมองดูกองขยะ และพูดอย่างเย็นชาว่า “ขยะอย่างแกไม่คู่ควรกับผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมอย่างเซรีนหรอก”

“แก… เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่ใช้งานแล้ว แกเรียกใครว่าขยะ?”

ผัวะ!

วิลสันเหวี่ยงแขนปล่อยหมัดไปกระแทกกรามของเขาอย่างแรง

โจชัวเอามือปิดใบหน้าที่ถูกต่อยของเขา และเริ่มที่จะตื่นตระหนก “แก! แกตีฉันได้ยังไง? ถ้าแกเข้ามาใกล้อีกก้าว ฉันจะแจ้งตำรวจ”

วิลสันคว้าคอเสื้อของเขา และเตือนเขาโดยพูดเน้นแต่ละคำว่า “อยู่ให้ห่างจากเซรีน และอย่าให้ฉันเห็นแกอีก!”

…

วิลสันก้าวออกจากร้านอาหารโกลเด้นชอร์ และเห็นเซรีนกำลังจะขึ้นรถบัส

เขาไล่ตามรถบัส และหยุดมันไว้