บทที่ 432 ผู้หญิงของเขาหึง

เซรีนรู้สึกมึนงง เธอทำเพียงจ้องไปที่ชายตรงหน้าของเธออย่างว่างเปล่า เธอเปิดปากของเธอ และกำลังจะตอบคำถามในขณะที่โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น

หมายเลขผู้โทรโชว์ว่าเป็นแม่ของเธอ

เธอตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่งก่อนที่จะรับสาย โดยไม่ต้องคิด เธอรู้ว่าแม่ของเธอโทรมาถามเรื่องการนัดบอดกับโจชัวอย่างแน่นอน

“เซรีน ลุดด์ แกทำอะไรกับโจชัวตอนนัดบอด? เขากลับมาบอกคุณป้าว่าแกมีชีวิตที่สำส่อน และอยู่กับพวกอันธพาล! แกกล้ามากเลยใช่ไหม? แกกล้าดียังไงไปทำร้ายเขา?”

เซรีนขมวดคิ้ว เธอกัดริมฝีปากของเธอและพูดว่า “เขาเป็นคนที่บ้ามาก”

“ต่อให้เขาจะบ้าแค่ไหน แกก็ไม่ควรไปทำร้ายเขา!”

วิลสันได้ยินเสียงจากปลายสาย เขารีบคว้ามันมาจากมือของเธอแล้วพูดว่า “คุณป้า ผมเป็นคนทำร้ายเขาเอง มันไม่ใช่ความผิดของเซรีนครับ”

แม่ของเซรีนอึ้ง “เชนนี่เหรอ?”

อย่างไรก็ตาม มีบางอย่างผิดปกติ เธอได้คุยกับเชนนี่ทางโทรศัพท์เมื่อสองสามวันก่อน แต่ตอนนี้เสียงของเขาฟังดูต่างไปจากเดิมนิดหน่อย

เกิดอะไรขึ้น?

เซรีนลุกขึ้น หยิบโทรศัพท์ของเธอคืน แล้วพูดว่า “แม่ หนูจะอธิบายทุกอย่างให้แม่ฟังเมื่อหนูถึงบ้านนะ!”

เธอวางสายทันทีหลังจากพูดจบ

เซรีนยืนอยู่บนเตียง และจ้องมองเขาด้วยความโกรธ “คุณกลับไปห่วงเรื่องของตัวเองเถอะ!”

วิลสันมองไปที่เธอ “คุณต้องพูดกับผมแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”

งั้นพวกเขาควรจะพูดกันอย่างไร?

พวกเขาไม่ได้คบกันแล้ว ใช่ไหม?

เซรีนกลืนน้ำลาย และพูดว่า “ฉันขอร้องล่ะ หยุดมาหาฉันซะที ฉันไม่อยากเป็นผู้หญิงที่ทำลายชีวิตคู่ของคนอื่น”

“ถ้าผมบอกคุณว่าผมจะหย่ากับรูบี้ล่ะ? มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น”