บทที่ 434 เก็บดวงจันทร์เพื่อภรรยาของเขา

เวอเรียนแปลกใจและตกใจอย่างมากเมื่อเธอกับ เจลลี่ บีนมาถึงลานหน้าบ้าน

มีเฮลิคอปเตอร์จอดอยู่ที่นั่นจริง ๆ

ภายในเฮลิคอปเตอร์มีกล่องเชอร์รี่ที่ดูใหญ่ มันวาวและสด ราวกับเพิ่งเก็บมาจากสวนผลไม้

คนงานกำลังขนของลงจากเฮลิคอปเตอร์ เก็บกล่องเชอร์รี่เข้าไปในบ้าน

เจลลี่ บีนยิ้มอย่างมีความสุข ในขณะที่เธอโชว์ฟันที่เปื้อนคราบของเธอไปที่เวอเรียน “มอนตี้ หนูกินเชอร์รี่ไปหนึ่งถ้วยแล้ว! คุณอยากกินบ้างไหม?"

เจลลี่ บีนกับเซย์นี่กินเชอร์รี่ในขณะที่พวกเขาเล่น 'เกมอาเจียนเป็นเลือด' เชอร์รี่หมดไปอย่างรวดเร็ว

เวอเรียนมองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบฮีลตัน เขาไปไหนในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์กันนะ?

“คุณพ่ออยู่ไหน?”

“หนูคิดว่าคุณพ่อคงออกไปซื้อของ!”

เวอเรียนไม่รู้ว่าฮีลตันออกไปซื้ออะไร

มาดามลีอาห์ล้างเชอร์รี่และนำมันไปให้เวอเรียน เธอยิ้มและพูดว่า “นายหญิง ลองทานดูสิคะ ฉันได้ยินมาว่าเชอร์รี่เหล่านี้ถูกส่งมาจากชิลีทางเครื่องบินเลย”

"ชิลี? จากที่ไกลขนาดนั้น?”

"ใช่ค่ะ ฉันได้ยินนายน้อยพูดว่าคุณละเมอพูดถึงเชอร์รี่ตอนนอนหลับเมื่อคืนนี้ เพราะอย่างนั้น เขาจึงสั่งให้คนจากชิลีส่งเชอร์รี่มาเครื่องบินในชั่วข้ามคืน นายหญิง นายน้อยจะต้องรักคุณมากแน่ ๆ”

เวอเรียนเกือบจะไอสำลักเชอรี่ออกมา

“นายหญิง เชอร์รี่รสชาติไม่ดีงั้นหรือคะ?” มาดามลีอาห์ลูบหลังของเธอ พยายามทำให้เธอสงบลง

"ไม่ ไม่ พวกมันหวานมาก”

นอกจากนี้เชอร์รี่ยังฉ่ำมาก รสหวานอมเปรี้ยวกระจายไปทั่วปากของเธอทุกคำที่กัด พวกมันมีรสชาติที่ยอดเยี่ยม พวกมันอร่อยกว่าที่ขายตามท้องตลาดอีก

อย่างไรก็ตาม พวกมันจะต้องเพิ่งเก็บเกี่ยวก่อนที่จะส่ง และได้รสชาติที่สดมาก

“มาดามลีอาห์ เรามีเชอร์รี่เยอะมาย พวกคุณลองชิมกันบ้างหรือยัง?”

มาดามลีอาห์ยิ้ม “พวกเรากินกันหมดแล้ว เจลลี่ บีนกับเซย์นี่ก็กินมันไปเยอะมากเมื่อเช้านี้”

เวอเรียนมองไปที่ เจลลี่ บีนกับเซย์นี่ที่กำลังเล่น 'เกมอาเจียนเป็นเลือด' “พวกเขาไม่ได้กิน พวกเขาแค่กำลังเล่นกับเชอร์รี่อยู่”

รถยนต์สปายเกอร์สีดำขับเข้ามาที่ลานหน้าบ้าน ในขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่

ฮีลตันกลับมาแล้ว

เขาถือถุงพลาสติกที่ดูราคาแพงสองสามถุง ในขณะที่เขาเดินเข้ามาในบ้าน

เวอเรียนมองดูและมันดูเหมือนว่าจะเป็นอาหารเช้า เธอวิ่งไปหาเขา และถามพร้อมกับเลิกคิ้วว่า “คุณหาอาหารดี ๆ อะไรให้ฉันทานอีกล่ะ?”

ฮีลตันยกถุงพลาสติกขึ้นต่อหน้าเธอ “คุณขอเชอร์รี่ตอนกลางดึก แล้วคุณก็ขอแพนเค้กในตอนเช้า คุณนายฟัดด์ คุณนี่รู้วิธีทรมานผมจริง ๆ”

เวอเรียนพูดไม่ออก

ใบหน้าของเธอแดงก่ำ

นี่เธอคิดเรื่องของกินแม้แต่ในความฝันงั้นหรือ? เธอจำอะไรไม่ได้เลย

เมื่อมองดูคู่รักกระหนุงกระหนิงกัน มาดามลีอาห์ก็มีความสุข “นายหญิง ผู้หญิงมักจะอยากกินอาหารบางอย่างเมื่อตั้งครรภ์ ในเมื่อนายน้อยไม่รังเกียจที่นายหญิงจะกินเยอะ งั้นนายหญิงก็ให้กินให้หนำใจเลยค่ะ!”

เวอเรียนพูดไม่ออก

เธอทำให้เธอเหมือนคนที่ชื่นชอบอาหารมาก

เวอเรียนกินอาหารเช้าที่ฮีลตันซื้อมาให้เธอ เธอรู้สึกถึงความรู้สึกหวานแหววในหัวใจของเธอ พวกเขาหวานกันราวกับน้ำผึ้งจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิดออกมา

แถวบ้านของพวกเขาเต็มไปด้วยคฤหาสน์ ไม่มีร้านค้าหรือแผงขายแพนเค้กใกล้ ๆ แถวนี้

เขายังซื้อพุดดิ้งเต้าหู้สดให้เธออีกด้วย เขารู้ว่าเธอชอบอะไรอย่างดี

“คุณซื้อพวกนี้มาจากไหนเหรอ?”

ฮีลตันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ เขากำลังมองไปที่โทรศัพท์ของเขา และตอบเธออย่างเผิน ๆ ว่า “เช้านี้ผมขับรถไปตามถนนเพื่อหาซื้อพวกมัน”

"คุณตื่นกี่โมง?"

“6.30 น.”

“เช้าขนาดนั้นเลยเหรอ?”

งานก็เหนื่อยมากพอแล้วสำหรับเขา แต่เขาก็ยังตื่นนอนเวลา 6.30 น. ในวันหยุดสุดสัปดาห์แค่เพื่อไปซื้ออาหารเช้าให้เธอ เวอเรียนรู้สึกผิดอย่างมาก

เธอก้มศีรษะลงในขณะที่เคี้ยวแพนเค้ก ทันใดนั้น เธอก็เริ่มร้องไห้โดยไม่มีเหตุผล