ตอนที่ 435
บทที่ 435 ที่รัก ตามผมกลับไปที่ นอร์ท ซิตี้ ตกลงนะ
October 22, 2026
ณ เมืองเคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์
หลังจากนอนไม่หลับทั้งคืน เซรีนก็กลับไปทำงานที่ศูนย์การแพทย์ประจำหมู่บ้าน
เธอเห็นวิลสันที่ทางเข้าศูนย์การแพทย์
เขากำลังยืนอยู่ข้างรถของเขาและสูบบุหรี่ ดูเหมือนว่าเขากำลังรอเธออยู่
เธอต้องการที่จะเมินเฉยเขา แต่เขาก็ได้ดับก้นบุหรี่ของเขา แล้วกำลังก้าวเข้ามาหาเธอเพื่อขวางเธอ
"คุณกำลังทำอะไร? คุณกำลังขวางทางฉันอยู่”
เขาลดสายตาของเขาลงเพื่อมองเธอ น้ำเสียงของเขาฟังดูแหบแห้ง “เมื่อวานคุณหนีไปทำไม? ผมคิดว่าผมบอกให้คุณรอผม ไม่ใช่หรือ?”
เซรีนกัดริมฝีปากของเธอและก้มหัวลง เธอไม่กล้าสบตาเขาเพราะกลัวว่าเธอจะไม่สามารถรั้งตัวเองไว้ได้
“ทำไมฉันต้องฟังคุณด้วย? เราไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรต่อกันอีกแล้ว”
วิลสันขมวดคิ้ว มีร่องรอยของความหงุดหงิดประกายไปทั่วดวงตาของเขา เขาเหลือบมองที่ทำงานของเธอและพูดว่า “ไม่เป็นไรถ้าคุณอยากจะอาละวาด แต่ทำไมคุณต้องลาออกจากโรงพยาบาลด้วย? คุณจะไม่สามารถได้ใช้ทักษะที่คุณได้เรียนรู้มา และที่ผมได้สอนคุณในศูนย์การแพทย์เล็ก ๆ แบบนี้”
ในอีกมุมหนึ่งคือ เขาพยายามจะบอกว่ามันเป็นการสูญเปล่าที่คนมีความสามารถอย่างเซรีนจะทำงานในที่แบบนี้
เซรีนกำหมัดและพูดว่า “ฉันไม่อยากอยู่ห่างจากพ่อแม่ของฉันมากเกินไป ฉันรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำงานที่นี่เช่นกัน”
เธอกำลังจะเดินอ้อมเขาไปและเข้าไปในศูนย์การแพทย์ ในขณะที่เขาคว้าข้อมือของเธอแล้วหยุดเธอ "คุณแน่ใจเหรอ?"
"ปล่อยฉันนะ หยุดดึงดันฉันในที่สาธารณะนะ”
มีคนรู้จักเธออยู่ทั่วเมือง มันคงจะไม่ดีถ้ามีคนมาเจอพวกเขาแบบนี้
“ที่รัก กลับกับผมนะ โอเค?”
"ฉันไม่…"
ในขณะที่เธอเริ่มจะพูด ก็มีเสียงแหลมแสบแก้วหูของหญิงวัยกลางคน ดังขึ้นมาอีกฝั่งของถนน
“เซรีน แกนี้มันช่างน่าเหลือเชื่อ ดูแกสิ แกไม่ชอบหลานชายของฉัน และตอนนี้แกกำลังกอดผู้ชายอีกคนอยู่ที่หน้าโรงพยาบาล!”
เซรีนอึ้ง เธอมองไปที่ทิศทางของเสียง “ป้าเกรซ…”
เธออยากจะผลักวิลสันออกไป แต่ชายหนุ่มกลับกอดเธอแน่นขึ้น เขารั้งเธอไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแรงแต่ผอมเพรียวของเขา
ชายหนุ่มหันสายตาที่คมเข้มของเขาไปที่ เกรซ เจคอป
อาจเป็นเพราะออร่าของวิลสันแรงเกินไป จึงทำให้เกรซใจสั่น อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้ส่งผลต่อแรงผลักดันของเธอที่จะยืนหยัดเพื่อหลานชายของเธอ โจชัว แคนเทรลล์
“งั้น แกคงเป็นคนรักลับ ๆ ของเซรีนสินะ?”
เซรีนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินอย่างนั้น “ป้าเกรซ คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?”
“มันไม่จริงงั้นหรือ? เซรีน แกดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงที่ดี ใครจะคิดว่าชีวิตส่วนตัวของแกมันช่างยุ่งเหยิง แกยังไม่ได้แต่งงาน แต่แกก็นอนกับคนอื่นไปทั่วโดยไม่ได้อะไรเลย! ฉันผิดหวังในตัวแกจริง ๆ!”
ดวงตาของวิลสันเย็นชาในขณะที่เขาพูดว่า “หลานชายของคุณไม่คู่ควรกับเซรีนเลยแม้แต่น้อย”
เซรีนมองไปที่วิลสันโดยไม่รู้ตัว เขามีสีหน้าเคร่งขรึมในขณะที่เขาพูดอย่างนั้น
เกรซโมโหมาก เธอชี้นิ้วไปที่วิลสัน และเซรีนในขณะที่เธอตะโกนใส่พวกเขา “อีคู่รักโสมม ฟังตัวเองพูดเข้าสิ! ฉันมันตาบอดที่คิดว่าแกเป็นผู้หญิงที่ดี นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันแนะนำหลานชายของฉันกับเด็กเหลือขออย่างแก!”
เซรีนรู้สึกไม่ถูกที่ถูกพูดออกมาแบบนั้น ด้วยความอับอายขายหน้าอย่างท่วมท้น เธอจึงพูดด้วยดวงตาแดงก่ำว่า “หลานชายของคุณมันบ้า! มันคงแปลกถ้าเขามีแฟนได้จริง ๆ!”
“อีเด็กเหลือขอ! แกกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร?”
เกรซกำลังจะวิ่งเข้าไปดึงผมของเซรีนเหมือนหญิงบ้า แต่วิลสันดึงเซรีนเข้ามาในอ้อมกอดของเขา แล้วเขาก็จับมือของเกรซไว้อย่างแรงและพูดว่า “ผมไม่อยากทำร้ายหญิงวัยกลางคน ดังนั้นคุณควรถอยกลับไปเสียดีกว่า!”
"แก!"