บทที่ 438 หักขาเธอซะถ้าเธอไม่ฟัง

แม่ของเซรีนโกรธอย่างมากจนเกือบเป็นลม พ่อของเซรีนอยากจะห้ามเธอ แต่เธอก็ได้เดินเข้าไปหาเซรีนแล้ว และถามเธอด้วยน้ำเสียงขึงขังว่า “ที่คุณรูบี้พูดจริงหรือเปล่า?”

“แม่ มันไม่จริง...”

“แล้วความจริงคืออะไร? บอกฉันมา เกิดอะไรขึ้น? ทำไมแกถึงอยู่กับสามีของเพื่อนของแก?”

เซรีนอ้าปาก แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่มีอะไรจะอธิบาย “หนู...แม่ หนูขอโทษ”

ทันใดนั้น แม่ของเซรีนก็ตบหน้าของเธอ!

“เซรีน ลุดด์! แกเอาศีลธรรมที่ฉันสอนให้แกตั้งแต่เด็กเอาไว้ที่ไหน? แกทำลายชีวิตแต่งงานของคนอื่นได้อย่างไร?!”

แม่ของเซรีนกำหน้าอกของเธอในขณะที่จ้องไปที่ลูกสาวของเธออย่างโมโห

มีรอยฝ่ามือสีแดงบนใบหน้าของเซรีน เธอรู้สึกเพียงความแสบร้อนที่แก้มของเธอ และความรู้สึกแตกสลายในหัวใจของเธอ

พ่อของเซรีนพูดด้วยความเป็นห่วงว่า “ไม่มีประโยชน์ที่จะตีเธอ เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว คุณ...”

“หุบปาก! ถ้าคุณไม่ได้ตามใจเธอ เธอคงจะไม่ทำตัวแบบนี้!”

รูบี้เพลิดเพลินกับเรื่องดราม่าของครอบครัวของพวกเขา เธอพูดว่า “คุณป้า อย่าโกรธเลยนะคะ มันไม่ดีต่อสุขภาพของคุณ ฉันยกโทษให้เซรีนแล้ว ตราบใดที่เธอไม่มาเจอกับสามีของฉัน ทุกอย่างก็จะดีเอง”

แม่ของเซรีนรู้สึกเหมือนเป็นหนี้บุญคุณกับรูบี้ “อย่ากังวลไปเลย คุณรูบี้ ถ้าเธอยังไปยุ่งวุ่นวายกับสามีของคุณอีก ฉันจะหักขาเธอเอง!”

ครอบครัวลุดด์ทนไม่ได้ต่อเรื่องน่าอับอาย และความอัปยศอดสู!

ลูน่าได้รับชัยชนะในครั้งนั้น ก่อนที่เธอจะกลับ เธอเหลือบไปที่มองเซรีนที่กำลังหดหู่ใจ เธอแปลกใจที่เธอกลับเห็นใจเห็นใจเซรีน

ช่างน่าสงสารจริง ๆ แต่นั่นก็เป็นผลจากการที่มาขโมยผู้ชายของ รูบี้ ลูน่า!

…

มีเพียงความเงียบในบ้านของครอบครัวลุดด์

แม่ของเซรีนตัวสั่นไปด้วยความโกรธในขณะที่เธอจับหน้าผากของเธอ และพูดว่า “เซรีน ลุดด์ แกทำเรื่องที่ร้ายแรงแบบนี้ได้อย่างไร? แกไม่มีความละอายใจเลยหรือไง?”

เซรีนรู้สึกชาในขณะที่น้ำตาพรั่งพรูมาจากดวงตาของเธอไม่หยุด

พ่อของเซรีนต้องการจะปกป้องเธอ แต่แม่ของเธอก็สวนกลับไปหาเขาทันที

เธอยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อเซรีนเอาแต่นิ่งเงียบ เธอไม่แม้แต่จะพยายามพูดแก้ตัวตัวเลยด้วยซ้ำ เธอเดินไปที่ห้องครัว หยิบไม้กวาดแล้วตีเซรีนอย่างแรง!

พ่อของเซรีนพยายามรั้งเธอไว้ แต่อาวุธก็ยังกระหน่ำใส่เซรีนอย่างหนัก

“หยุดตีเธอได้แล้ว! จะตีเธอไปเพื่ออะไร? เซรีน ออกไปจากที่นี่เร็วเข้า!”

แม่ของเซรีนกำลังอาละวาด “อย่าห้ามฉัน ปล่อยฉันนะ เธอจะไม่เรียนรู้ความละอายถ้าฉันไม่ตีเธอในวันนี้! เธอไม่รู้วิธีประพฤติตัวเป็นผู้หญิงที่เหมาะสม! ทำไมฉันถึงคลอดคนไม่เอาไหนแบบนี้มาด้วย?”

ไม้กวาดตีลงบนหลังของเซรีนอีกสองสามทีในขณะที่แม่ของเธอตะโกนใส่เธอ

พ่อของเซรีนทนไม่ได้ที่จะเห็นลูกสาวของเขาเป็นแบบนั้น เนื่องจากเขาไม่สามารถหยุดภรรยาของเขาได้ เขาจึงทำได้เพียงผลักเซรีนออกไปข้างนอก

“ออกไปเดี๋ยวนี้!”

พ่อของเซรีนปิดประตูอย่างรวดเร็วหลังจากที่เขาผลักเซรีนออกไปนอกประตู!

เซรีนยืนอยู่ข้างนอกในขณะที่เธอฟังการโต้เถียงของพวกเขาข้างใน มีเพียงความยุ่งเหยิงในใจเธอ บาดแผลบนร่างกายของเธอนั้นเทียบไม่ได้กับสิ่งที่เธอรู้สึกในขณะนั้น

เธอเช็ดน้ำตา และวิ่งออกไปจากโถงทางเดิน

…

วิลสันโทรหาเซรีนไม่หยุดทันทีที่เขามาถึงเคลียร์ริเวอร์ทาวน์ แต่ก็โทรไม่ติด

วิลสันตรงไปที่บ้านของเธอด้วยความวิตกกังวล

ความรักใคร่ของพ่อแม่ของเซรีนที่มีต่อวิลสันหายไปหมดแล้ว

แม่ของเซรีนเป็นคนแรกที่ถามเขา “ทำไมคุณถึงมายุ่งกับเซรีนในเมื่อคุณมีครอบครัวแล้ว?”

“คุณป้า มันยากที่ผมจะอธิบายเรื่องนี้ในตอนนี้ได้ แต่เซรีนเธอไม่รู้เรื่อง เธอไม่รู้ว่าผมแต่งงานแล้ว”

ความเจ็บปวดพุ่งเข้าใส่หัวใจของแม่ของเซรีนเมื่อเธอได้ยินสิ่งที่เขาพูด “นี่คุณกำลังจะบอกว่าคุณโกหกเซรีนงั้นเหรอ?”

“ครับ ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น”