บทที่ 439 ตัดสัมพันธ์กับวิลสัน

เช้าวันรุ่งขึ้น เซรีนเดินออกจากห้องนอนของเธอด้วยดวงตาที่แดงและบวม

พ่อแม่ของเซรีนยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของเธอ ในขณะที่พวกเขาพยายามฟังการเคลื่อนไหวของเธอในห้อง พวกเขาตกใจเมื่อเซรีนเปิดประตูออกมา แต่พวกเขาแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเดินจากไป

"ที่รัก วันนี้เรามีอะไรเป็นอาหารเช้าคะ?"

“กินข้าวต้มกันเถอะ แล้วลูกล่ะ ยัยตัวแสบ? ลูกอยากกินอะไร?”

เซรีนเม้มปากแล้วพูดว่า “พ่อแม่กินเถอะ ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”

แม่ของเซรีนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “เมื่อคืนแกไม่ได้กินอะไรเลย และตอนนี้แกยังจะงดอาหารเช้าอีก แกอยากจะเป็นโรคกระเพราะงั้นเหรอ?”

พ่อของเซรีนส่งสัญญาณให้ภรรยาของเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่แม่ของเซรีนเป็นคนอารมณ์ร้อน นอกจากนี้ เธอก็กำลังโกรธอยู่ ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของเธอได้เลย

ด้วยความเหนื่อยใจ เซรีนเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาตัวเอง เสียงกริ่งประตูดังขึ้นในตอนที่เธอล้างหน้าล้างตาเสร็จ

พ่อของเซรีนดันแม่ของเซรีนไปที่เก้าอี้ แล้วพูดว่า “นั่งลง เดี๋ยวผมจะไปเปิดประตู”

พ่อของเซรีนเปิดประตู และเห็นวิลสันอยู่ตรงหน้าของเขา

เขาลังเลอยู่สองสามวินาที เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะปล่อยให้เขาเข้ามาในบ้านไหม มันเป็นสิ่งที่เขาควรคิดก่อนที่เขาจะตัดสินใจใด ๆ

“ที่รัก ใครมาน่ะ?”

ครอบครัวลุดด์ไม่มีบ้านหลังใหญ่นัก แม่ของเซรีนเอียงหัวไปที่ประตูก่อนที่เธอจะเห็นไอ้สารเลวที่หลอกลูกสาวของเธอ ใบหน้าของเธอก็มืดลงทันที

"ปิดประตู"

แม่ของเซรีนสั่งสามีของเธอ เธอไม่ต้องการให้วิลสันเข้ามาในบ้านของเธอ

พ่อของเซรีนกำลังจะปิดประตู แต่วิลสันขวางเขาไว้ “คุณลุง คุณป้า ผมมาเพื่ออธิบายเรื่องทั้งหมดให้คุณฟัง”

แม่ของเซรีนเมื่อเธอได้ยินสิ่งที่เขาพูด เธอพุ่งไปที่ประตูด้วยท่าทางที่น่าเกรงขาม “อธิบายงั้นเหรอ? คุณอยากจะบอกอะไรกับเราอีก? คุณอยากจะบอกเราว่าคุณแต่งงานแล้ว แต่คุณรักเซรีนแทนที่จะเป็นภรรยาของคุณ ดังนั้นคุณเลยต้องการให้เซรีนเป็นเมียน้อยของคุณงั้นเหรอ?”

เซรีนเดินออกมาจากห้องน้ำเมื่อเธอได้ยินเสียงของเขา หัวใจของเธอสั่นเมื่อสายตาของเธอจ้องมองไปที่วิลสันที่ยืนอยู่ข้างประตู

สายตาของพวกเขาสบกัน

ดวงตาของวิลสันเต็มไปด้วยความเวทนา

อย่างไรก็ตาม เซรีนหลบสายตาของวิลสัน

“คุณลุง คุณป้า เป็นความผิดของผมเองกับสิ่งที่เกิดขึ้น ผมรู้ว่ามันยากสำหรับคุณที่จะเข้าใจว่าทำไมผมถึงยังเกาะติดกับเซรีนอยู่ในเมื่อผมแต่งงานแล้ว แต่การแต่งงานของผมกับลูน่ามีอยู่ในนามเท่านั้น”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมคุณถึงแต่งงานกับเธอตั้งแต่แรก? ภรรยาของคุณมาหาเราเมื่อวานนี้ เธอบอกเซรีนให้อยู่ห่าง ๆ จากคุณ ดูเหมือนว่าเธอจะรักคุณ และเธอก็ให้อภัยคุณแล้ว ฉันแนะนำให้คุณกลับไปใช้ชีวิตกับภรรยาของคุณดีกว่า”

วิลสันรู้ว่าเขาไม่สามารถโน้มน้าวพวกเขาด้วยคำอธิบายของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขามีความคิดและความเชื่อแบบคนแก่ พวกเขาไม่มีทางจะยอมรับคำตอบของเขาได้

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ไม่สามารถบอกพ่อแม่ของเซรีนถึงเหตุผลที่แท้จริงเบื้องหลังการแต่งงานของพวกเขาได้ แม้ว่าเขาจะบอกรายละเอียดทุกอย่างแก่พวกเขา แต่พ่อแม่ของเธอก็คงคิดว่าเขาเป็นแค่คนโกหก

วิลสันไม่เคยรู้สึกท้อแท้ขนาดนี้มาก่อนตลอดอายุ 32 ปีของเขา เขาแข็งแกร่งอยู่เสมอ แม้กระทั่งตอนที่เขาเผชิญหน้ากับศัตรูหรือนักแม่นปืนที่มีอำนาจมากที่สุด แต่เขากลับสูญเสียความเข้มแข็งทั้งหมดไปต่อหน้าคนปกติอย่างพ่อแม่ของเซรีน

สำหรับพ่อแม่ของเซรีน เขาเป็นเพียงคนเลวที่นอกใจภรรยาของเขา แม้แต่เซรีนก็ยังคิดว่าเขาเป็นไอ้สารเลว ความรักที่เธอมีให้เขาอาจจะหายไปหมดแล้ว

แม่ของเซรีนจ้องไปที่วิลสันด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เธอกล่าวว่า “ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะเป็นใคร หรือว่าคุณจะเป็นเชนเนอร์หรือไม่ก็ตาม โปรดออกไปเดี๋ยวนี้ เราไม่ต้อนรับคุณที่นี่ เซรีนจะไม่มีวันได้เจอคุณอีก คุณควรยอมแพ้ซะ ในฐานะคนที่มีประสบการณ์ ฉันขอแนะนำคุณ ดูแลภรรยาของคุณให้ดี ไม่เช่นนั้นคุณจะต้องเสียใจ”

วิลสันสูดหายใจเข้าลึก ๆ และเหลือบมองไปที่หญิงสาวที่ดูซีดเซียวที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ