บทที่ 440 เซรีนกลับไปทำงานที่นอร์ท ซิตี้

เธอต้องตัดสัมพันธ์กับวิลสันทั้งหมด

เซรีนเคยคิดจะทำแบบนั้น แต่เธอไม่มีความกล้าที่จะทำอย่างนั้น เธอไม่สามารถตัดสินใจทำแบบนั้นได้

แม้ว่าเธอจะอยู่กับเชนนี่มานานกว่าวิลสัน แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าทำไมเธอถึงไว้ใจคนที่มาทีหลังมากกว่า

อาจเป็นเพราะวิลสันให้ความรู้สึกปลอดภัยกับเธออย่างมากตอนที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน มากเสียจนเมื่อมันถูกพรากออกไป เธอรู้สึกเหงาและอ่อนแอ

เมื่อเธอเห็นว่าลูกสาวของเธอยังคงนิ่งเงียบ แม่ของเซรีนก็พูดว่า “เซรีน ผู้ชายคนนั้นมีภรรยา และครอบครัวแล้ว ตอนนี้เขากลับไปใช้ชีวิตที่เป็นของเขาแล้ว แล้วแกล่ะ? แกยังจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่แกคิดว่ายังอยู่ด้วยกันอีกงั้นเหรอ?"

“แม่ แม่ช่วย… ให้เวลาฉันหน่อยได้ไหม ตอนนี้ฉัน…”

“เซรีน ลุดด์! ถ้าแกจะไม่ตัดสัมพันธ์กับผู้ชายคนนั้น งั้นแกก็ตัดสัมพันธ์กับฉันซะ!”

ลูกสาวของเธอยังคงลังเล ดูเหมือนว่าเธอยังติดอยู่กับผู้ชายคนนั้นอยู่ ดังนั้นแม่ของเซรีนจึงตัดสินใจที่จะขู่เธอด้วยความหวังว่าเธอจะยุติเรื่องนี้ได้ในทันที อย่างไรก็ตาม เซรีนหน้าซีด

แม่ของเซรีนไม่เคยรุนแรงกับเธอขนาดนี้ เธอไม่เคยขู่เธอด้วยคำพูดแบบนั้นมาก่อน พ่อของเธอก็อึ้งไปด้วยเช่นกัน เขาขมวดคิ้ว และพูดว่า “คุณกำลังพูดถึงอะไร? มันก็แค่เรื่องผิดพลาด ตราบใดที่เธอยอมรับความผิดพลาดของเธอทุกอย่างก็จะเรียบร้อย ทำไมคุณถึงพูดเรื่องการตัดสัมพันธ์ด้วย? คุณจะตัดสัมพันธ์กับครอบครัวของคุณแบบนั้นได้อย่างไร?"

“ยอมรับความผิดพลาดของเธองั้นเหรอ? ดูเธอสิ คุณคิดว่าเธอจะเปลี่ยนงั้นเหรอ? ฉันคิดว่าเธอคลั่งไคล้ผู้ชายคนนั้นมาก!”

เซรีนไม่ฟังบทสนทนาที่เหลือของพวกเขา เธอซ่อนตัวเองอยู่ในห้องของเธอเกือบสองวัน เธอแทบจะไม่กินอาหารเลยด้วยซ้ำ

พ่อของเธอเป็นห่วงเธอ “เซรีน ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป ร่างกายของลูกจะพังนะ ลองคิดดูใหม่นะ อย่าดื้อนักเลย ตกลงไหม?”

แม่ของเซรีนคิดว่าเธอจะไม่พูดกับเธอ ดังนั้นเธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ปล่อยให้เธออดอาหารประท้วงไป ถ้าเธอยังคิดถึงผู้ชายคนนั้นอยู่อีก ก็ปล่อยให้เธออดตายไปซะ”

"โอ้ ไม่เอาน่า!"

ทันใดนั้นเซรีนก็ออกมาจากห้องนอนของเธอในขณะที่พวกเขาคุยกันอยู่ เธอดูซีดเซียว และริมฝีปากของเธอก็มีรอยแตก อาจเป็นเพราะเธอไม่ได้พูดมาสักพักหนึ่งแล้ว เสียงของเธอฟังดูแหบเล็กน้อยเมื่อเธอพูด

“พ่อ แม่ หนูเข้าใจแล้ว”

พ่อแม่ของเธออึ้งในขณะที่ความสับสนประกายไปทั่วดวงตาของพวกเขา “แกเข้าใจอะไร?”

“หนูจะทำตามที่แม่พูด และตัดสัมพันธ์กับเขา หนูจะไม่เจอเขาอีกแล้ว”

แม่ของเซรีนกังขาเกี่ยวกับเรื่องนั้น “จริงเหรอ? แกไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม?”

เซรีนพยักหน้าอย่างแน่วแน่

เธอไม่มีอนาคตกับวิลสัน

แม่ของเธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอพึมพำในขณะที่ตักข้าวใส่ถ้วยของเซรีน “ดีที่แกเข้าใจ เลิกพูดถึงอดีตกันเถอะ เราควรเรียนรู้บทเรียนของเราและไม่ทำผิดซ้ำอีกในอนาคต”

พวกเขาทานอาหารได้ครึ่งทางแล้ว ตอนที่จู่ ๆ เซรีนก็พูดขึ้นมาว่า “พ่อ แม่ หนูคิดว่าจะกลับไปนอร์ท ซิตี้ ในอีกสองสามวัน”

แม่ของเซรีนอึ้ง เธอค่อนข้างไม่พอใจ และเธอก็สงสัยในสิ่งที่เซรีนพูดก่อนหน้านี้

“แกอยากกลับไปทำงานที่นอร์ท ซิตี้จริง ๆ หรือว่าแกคิดจะไปที่นั่นเพื่อไปหาไอ้สารเลวนั่นกันแน่?”

“แม่ หนูจะไม่ไปหาเขาอีกแล้ว”

พ่อของเซรีนให้เหตุผลเกี่ยวกับเรื่องนี้ “ปล่อยเธอไปเถอะ เธอสัญญากับคุณแล้วว่าจะไม่ไปหาเขา ยิ่งกว่านั้น ผมไม่เคยเห็นด้วยกับคุณ ตอนที่คุณสั่งให้เซรีนทำงานที่นี่ เธอเรียนอย่างหนักเพื่อเข้ามหาวิทยาลัยแพทย์ คุณจะบอกให้เธอทำงานที่ศูนย์การแพทย์หลังจากเรียนจบจากมหาวิทยาลัยที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้นได้อย่างไร? อีกอย่าง ตอนนี้เซรีนก็โตเป็นสาวแล้ว เป็นการดีสำหรับเธอที่จะได้สำรวจโลก”

แม่ของเซรีนทิ่มข้าวในชามด้วยตะเกียบ “แน่นอน สำรวจโลก ความจริงคือเธอไปสำรวจโลกแล้วเธอก็โดนหลอก”

“เซรีน อย่าไปฟังแม่ของลูกเลย กลับไปทำงานในเมืองเถอะ พ่อจะสนับสนุนลูกเอง”

แม่ของเธอกลอกตาไปที่พ่อของเธอ “คุณคิดว่าเธอจะกลับไปทำงานง่าย ๆ เพียงเพราะเธอต้องการงั้นเหรอ? คุณคิดว่าเธอสามารถหางานทำได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”