บทที่ 441 ผมจะตายถ้าไม่มีเซรีน

เวอเรียนนอนอยู่บนเตียงหลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จ เธอกำลังมาส์กหน้าและกำลังเล่นกับโทรศัพท์ของเธอ

นั่นคือสิ่งที่ฮีลตันเห็นเมื่อเขาเดินเข้ามาในห้อง

ชายหนุ่มเดินไปที่เตียงด้วยขายาวของเขา จากนั้นเขาก็นั่งลงบนเตียงก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์จากเธอ และเขาก็โยนมันไปด้านข้าง

เวอเรียนดึงที่มาส์กหน้าของเธอออกแล้วถามว่า "คุณแย่งโทรศัพท์ฉันไปทำไม?"

ฮีลตันมองไปที่ความชุ่มชื้นบนใบหน้าของเธอ "โทรศัพท์ปล่อยรังสี และมันก็ไม่ดีต่อดวงตาของคุณ"

เวอเรียนชอบเล่นโทรศัพท์มือถือบนเตียง ฮีลตันเตือนเธอหลายครั้งแล้ว แต่เธอก็ไม่สามารถเลิกนิสัยแบบนี้ได้

“ฉันกำลังเล่นเกมกับใครอยู่ มันไม่ดีถ้าจะออกกลางเกม”

ในขณะที่เธอพูด เวอเรียนก็คลานไปที่โทรศัพท์มือถือของเธอ อย่างไรก็ตาม ฮีลตันดึงเธอกลับ และกอดขาของเธอไว้ “คุณกำลังเล่นเกมกับใครอยู่? ทำไมไม่เล่นเกมกับสามีของคุณแทนล่ะ?”

ดวงตาของเวอเรียนเป็นประกาย “คุณก็อยากเล่นเกมมือถือเหมือนกันเหรอ? ฉันจะลงทะเบียนให้คุณ แล้วเราจะได้เล่นด้วยกัน ฉันคิดว่าคุณไม่ชอบเล่นวิดีโอเกมซะอีก”

ฮีลตันเป็นพวกบ้างาน ดังนั้นเขาจะสนใจเล่นวิดีโอเกมได้อย่างไร?

นัยน์ตาของฮีลตันหรี่ลงในขณะที่เขาจ้องมองไปที่ผิวขาวอ่อนโยนของเธอ และกระซิบว่า “ผมอยากเล่นกับคุณ แต่ผมชอบเกมที่เราเล่นบนเตียงมากกว่า”

“คนเกเร!”

เธอหน้าแดง และคลานออกจากอ้อมกอดของเขา จากนั้นเธอก็โยนหมอนใส่เขา แต่เขารับมันได้แล้วโยนกลับไปที่เธอ “รอก่อนนะที่รัก ผมจะไปอาบน้ำแล้วจะรีบกลับมานะ”

จากนั้นเขาก็หันไป และเดินตรงไปที่ห้องน้ำ อย่างไรก็ตาม ทันใดนั้นเวอเรียนก็กระโดดขึ้นไปบนหลังของเขา

ฮีลตันกังวลว่าเธออาจจะลื่นล้ม ดังนั้นเขาจึงจับเธอไว้ทันที เขาพูดว่า “มาดามฟัดด์ ผมไม่คิดว่าคุณจะตื่นเต้นขนาดนี้นะ?”

"คุณนี้มันใจร้อนจริง ๆ นะ!" เวอเรียนตอกกลับเขา “หลบหน่อย ฉันต้องไปล้างหน้า มันเหนียว และอึดอัดมาก”

…

ฮีลตันสังเกตเห็นว่าเวอเรียนกลับไปเล่นเกมบนมือถือของเธออีกแล้ว ตอนที่เขาออกมาจากห้องน้ำ เขายังได้ยินเสียงผู้ชายจากโทรศัพท์มือถือ

ฮีลตันขมวดคิ้ว จากนั้นเขาก็ขึ้นไปบนเตียง และนอนอยู่ข้าง ๆ เธอ เขาเหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอด้วยดวงตาที่มืดหม่น และถามว่า "คุณกำลังเล่นเกมกับใครอยู่?"

"สองสามคน"

“ใครเป็นคนพูดก่อนหน้านี้?”

เวอเรียนอึ้ง แต่เธอมองไปที่เขาด้วยท่าทางตลก ๆ แล้วพูดว่า “คุณหึงเหรอ?”

ชายหนุ่มแย่งโทรศัพท์ของเธอมาทันที

เวอเรียนกล่าวว่า "ฮีลตัน อย่าเป็นคนไม่มีเหตุผลนะ!"

“ช่วยไม่ได้ ปกติผมก็เป็นคนไม่มีเหตุผลอยู่แล้ว”

ฮีลตันมีสีหน้าสบาย ๆ ราวกับว่าเขาต้องการจะเยาะเย้ยเธอ เธอไม่สามารถทำอะไรได้ถ้าเขาจะไม่อนุญาตให้เธอใช้โทรศัพท์ของเธอ

เวอเรียนไม่รู้จะพูดอะไรกับเรื่องนี้

เธอตัดสินใจที่จะไม่สนใจเขา และดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอง

เธออยู่ภายใต้ผ้าห่มอยู่นาน อย่างไรก็ตาม ฮีลตันก็ไม่สนใจเธอเช่นกัน เขาปิดไฟแล้วนอนหันหลังให้เธอ

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เวอเรียนก็แอบมองเขาจากใต้ผ้าห่ม เธอคิดว่าเขากำลังโกรธ เธอจึงขยับเข้าไปใกล้เขาเพื่อกอดเขาด้วยแขนทั้งสองข้าง “ก็ได้ ต่อไปฉันจะไม่เล่นกับใครอีกแล้ว แต่คุณเล่นกับฉันแทนได้ไหม?”

ชายหนุ่มฉีกยิ้มท่ามกลางความมืด

ฮีลตันชอบเวลาที่เวอเรียนอ้อนเขา

เวอเรียนล้อเลียนเขาอย่างระมัดระวัง เธอเรียกเขาในใจว่าคนเย่อหยิ่งไร้เหตุผล

ฮีลตันหันมา และดึงเธอเข้าไปใกล้ก่อนที่เขาจะกอดเธอ "นอนเถอะ"

“ฉันนอนไม่หลับ เซรีนกลับมาที่นอร์ท ซิตี้แล้ว แต่ดูเหมือนว่าเธอจะมีปัญหาในการหางาน และดูเหมือนว่าเธอจะเลิกกับดร.จาร์เร็ตแล้ว”

ฮีลตันจูบที่หน้าผากของเธอ และพูดว่า "อย่าไปยุ่งกับเรื่องของคนอื่น"

เราไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาความสัมพันธ์ของคนอื่น มันจะสร้างปัญหามากเกินไป

“ฉันไม่ยุ่งหรอก แต่เซรีนเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนของฉัน แน่นอน ฉันต้องช่วยเธอถ้าเธอมีปัญหา”

ฮีลตันไม่ได้พูดอะไร ดังนั้นเวอเรียนจึงคิดว่าเขาไม่ต้องการที่จะได้ยินเรื่องนี้ เธอแค่พูดถึงมันเท่านั้น เธอไม่ได้คาดหวังจะให้ฮีลตันมาช่วยเพราะว่าเซรีนไม่ได้ขอให้ช่วย

หลังจากที่เวอเรียนหลับไป ฮีลตันก็หยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา และส่งข้อความถึงวิลสันทันที