บทที่ 442 กระเพาะอาหารของใครบางคนมีเลือดออก

เซรีนได้รับข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก

มันเป็นภาพถ่ายส่วนตัวของคู่รัก และเธอสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดอย่างมากของพวกเขาผ่านโทรศัพท์ของเธอ

ชายในภาพคือวิลสัน

ผู้หญิงที่อยู่กับเขาในรูปคือรูบี้ภรรยาของเขา

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเป็นเรื่องปกติที่คู่สามีภรรยาจะแสดงความใกล้ชิดกัน แต่เธอก็ยังบีบโทรศัพท์ของเธอจนนิ้วมือซีด

เธอรู้ว่ารูบี้ต้องการที่จะกดดันเธอ

เซรีนบล็อกหมายเลขนั้นทันที

เธอไม่ต้องการรับข้อความที่เกี่ยวกับรูบี้กับวิลสันมากไปกว่านี้อีก

…

วิลสันตื่นขึ้นด้วยอาการปวดร้าวที่ศีรษะอย่างรุนแรงในเช้าวันรุ่งขึ้น จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่ารูบี้ก็อยู่ที่นั่นด้วย และเธอก็กำลังเดินไปมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา

“ในที่สุดคุณก็ตื่น ฉันทำโจ๊กเห็ด คุณอยากกินไหม?”

วิลสันแสดงสีหน้าขมขื่น ในขณะที่เขาจ้องมองไปที่เธอด้วยสายตาที่เย็นชา และคุกคาม “ใครอนุญาตให้คุณสวมเสื้อของผม?”

“เป็นอะไรไป? คุณลืมว่าเมื่อคืนคุณทำอะไรกับฉันไปแล้วงั้นเหรอ?”

“รูบี้ ลูน่า อย่ามาหลอกผม ผมไม่ใช่คนโง่ ผมจะมีแรงอะไรไปทำอะไรกับคุณ ในเมื่อผมเมาขนาดนั้น?”

วิลสันจ้องไปที่เธอก่อนที่เขาจะลุกขึ้นจากเตียง จากนั้นเขาก็พูดอย่างใจเย็นว่า “ผมจะไปอาบน้ำ ผมไม่อยากเห็นคุณอีกเมื่อผมอาบเสร็จแล้ว”

รูบี้ขวางทางของเขา และจ้องไปที่เขาด้วยสายตาจองหอง

วิลสันขมวดคิ้ว มีความโกรธในดวงตาของเขาในขณะที่เขาพูด "คุณต้องการอะไร?"

หญิงสาวจ้องกลับไปที่เขาก่อนที่เธอจะปลดกระดุมเสื้อของเขา "ฉันอยากจะทำต่อจากที่เราค้างไว้เมื่อคืนนี้"

“ประสาท!”

วิลสันผลักเธอออกไปจากตัวเขาก่อนที่เขาจะเข้าไปในห้องน้ำ และกระแทกปิดประตู

รูบี้ลุกขึ้น และเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยเช่นกัน เธอต้องการจะเดิมตามเขาเข้าไป แต่เธอก็เห็นว่าประตูถูกล็อคอยู่

เขาเกลียดเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?

…

แม้ว่าเซรีนจะเพิ่งเริ่มทำงานที่โรงพยาบาลแห่งที่สอง แต่เธอก็ได้ทำงานกะกลางคืนสองสามกะติดต่อกัน คืนนั้น เธอทำงานของเธอเสร็จแล้ว เธอได้เปลี่ยนเป็นชุดลำลอง และกำลังจะเดินออกไป ในขณะที่พวกเขาเข็นผู้ป่วยเข้าไปในอาคารของโรงพยาบาล

เมื่อเซรีนมองไปที่รถเข็น เธอก็เห็นว่าคนไข้คนนั้นคือวิลสัน

เขาดูซีดเซียวอย่างรุนแรงในขณะที่เจ้าหน้าที่พยาบาลเข็นเขาเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

เซรีนตัวสั่น เธอได้คว้ามือของพยาบาลบางคน และถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายคนนั้นเหรอ?”

“โอ้ ท้องของเขาเลือดออก มันดูค่อนข้างสาหัส!”

เขาเลือดออกในช่องท้อง…

เซรีนเดินกลับบ้านด้วยความงุนงง

เธอกำลังต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในขณะที่ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ครัว อาการเจ็บแบบฉับพลันก็ทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ เธอบังเอิญทำน้ำร้อนหกใส่มือของเธอ

เธอชอบกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาก และเธอก็หิวอยู่เหมือนกัน อย่างไรก็ตาม เธอไม่หลงเหลือความอยากอาหารอีกต่อไป แม้แต่กลิ่นหอมของบะหมี่ก็ไม่อาจดึงดูดใจเธอได้

เธอยังคงเห็นภาพวิลสันบนรถเข็น

เธอส่ายหัว มันน่ารำคาญเกินไปสำหรับเธอ แม้ว่าวิลสันจะมีอาการสาหัส แต่ภรรยาของเขาควรจะเป็นคนดูแลเขา ทำไมเธอต้องเป็นห่วงเขาด้วย?

เมื่อเธอทานข้าวเสร็จ เธอก็อาบน้ำ และนอนลงบนเตียง เธอไม่แน่ใจว่าเธอคิดมากเกินไปเกี่ยวกับเหตุการณ์หรือเปล่า แต่เธอนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาตลอดทั้งคืนในขณะที่เธอนอนไม่หลับ

วิลสัน...จะไม่เป็นไรใช่ไหม?

…

เซรีนตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษในวันต่อมา และด้วยเหตุนี้เธอจึงมาถึงเร็วกว่ากะของเธอด้วยเช่นกัน

หลังจากที่เธอเปลี่ยนชุดแล้ว เธอก็รีบไปที่แผนกทางเดินอาหารเพื่อตรวจสอบหมายเลขห้องของวิลสัน

มันคือห้อง 63

เซรีนตัดสินใจไปดูห้องนั้น

เมื่อเธอเดินผ่านห้อง 63 เธอมองผ่านบานหน้าต่างเล็ก ๆ และเห็นวิลสันอยู่บนเตียง