บทที่ 443 เลิกหลบหน้าผมสักที ยัยตัวแสบ

หลังจากที่ฮีลตันกับเวอเรียนมาถึงห้องของวิลสัน เวอเรียนก็ส่งกระติกเก็บความร้อนสีชมพูให้เขา

“ดร.จาร์เร็ต คุณอยากจะกินโจ๊กสักหน่อยไหม?”

วิลสันนิ่งเงียบไม่ตอบ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากกินอะไรเลย ดังนั้นฮีลตันจึงพูดอย่างใจเย็นว่า "มีบางคนบอกให้เราเอาอันนี้มาให้นาย นายจะไม่กินมันจริง ๆ เหรอ?"

เวอเรียนอึ้งเมื่อฮีลตันพูดแบบนั้น

ดวงตาสีเข้มของวิลสันเป็นประกายอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

เวอเรียนเทโจ๊กลงในชามแล้วยื่นมันให้วิลสัน

คนป่วยสงสัยเกี่ยวกับมัน ดังนั้นเขาจึงรับมันมา เขากินโจ๊กไปเกือบครึ่งหนึ่ง

…

เมื่อเซรีนตรวจคนไข้ตากปกติของเธอเสร็จ เธอก็ยังมีเวลาเหลือ เธอจึงเดินเรื่อยเปื่อยไปที่แผนกเวชระเบียนโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเธอมาถึงหน้าห้องเบอร์ 63 เธอจึงรู้ว่าเธออยากจะไปเยี่ยมวิลสัน

ฮีลตันกับเวอเรียนกลับไปแล้ว วิลสันนอนอยู่บนเตียง และเขาก็ถือกระติกเก็บความร้อนสีชมพูในมือเรียวยาวของเขา ดูเหมือนว่าเขาจ้องมองมันมาระยะหนึ่งแล้ว

เซรีนจ้องมองไปที่เขาด้วยเช่นกัน แต่เธอมองจากนอกประตู

เธอสงสัยว่าเขาจะรู้ว่าใครเป็นเจ้าของกระติกเก็บความร้อนสีชมพูนั่น

อย่างไรก็ตาม เธอรู้ว่าเวอเรียนจะไม่มีวันหักหลังเธอ

มันคงจะดีกว่าถ้าเธอยืนมองเขาจากระยะไกล เธอคิดถึงเขา ดังนั้นเธอจึงสามารถไปเยี่ยมเขาอย่างลับ ๆ ในขณะที่เขาอยู่ที่นั่น

เซรีนกำลังจมอยู่ในความคิดของเธอจนกระทั่งมีคนมาพูดกับเธอ

“ดร.ลุดด์ คุณมาทำอะไรที่นี่?”

เสียงนั้นทำให้เธอสะดุ้งจากภวังค์ และเธอก็กังวลว่าวิลสันจะได้ยิน เธอพูดอย่างลนลานว่า “ฉันไม่ได้ทำอะไร ฉันแค่เดินผ่านมา ตอนนี้ฉันควรกลับไปได้แล้ว!”

เพื่อนร่วมงานของเธอเหลือบไปมองชายหนุ่มรูปงามในห้องนั้น จากนั้นเธอก็มองไปที่เซรีนด้วยรอยยิ้มล้อเลียน “ข่าวของคนไข้ห้องเบอร์ 63 คงจะลอยไปถึงแผนกของเธอสินะ มาที่นี่เพื่อดูเหรอ?”

“อะไร? ไม่แน่นอน”

เซรีนรีบหันหลังทันที และเดินจากไปทันที

วิลสันได้ยินเสียงแอะอะอยู่หน้าห้องของเขา แต่เขามองไม่เห็นใครเลยเมื่อเขาหันไปมอง

เขาดึงสายน้ำเกลือออกจากมือของเขาแล้วลุกขึ้นจากเตียง อย่างไรก็ตาม หมอได้หยุดเขาในขณะที่เขาเปิดประตู

“คุณจาร์เร็ต คุณลุกจากเตียงทำไม?”

"ผมต้องไปทำอะไรบางอย่าง"

วิลสันผลักหมอออกไปทันที และก้าวออกไปข้างนอกในชุดของผู้ป่วย

…

เมื่อเซรีนเดินมาถึงหน้าลิฟต์ เธอสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวของเธอ อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเหลือบไปมองเงาสะท้อนของประตูลิฟต์ เธอก็อึ้งกับสิ่งที่เธอเห็น

มันเป็นภาพสะท้อนของชายหนุ่มรูปงามที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ

เธอกำหมัดแน่น…

เธอไม่กล้าหันกลับไปมองในขณะที่เธอกำลังรอลิฟต์ อย่างไรก็ตาม ลิฟต์ใช้เวลานานกว่าจะมาถึง เมื่อเธอเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้เธอ เธอจึงพุ่งไปที่บันได

วิลสันไล่ตามเธอไป แต่เขาก็ไม่เจอเธอ เมื่อเขาไปถึงบันไดหนีไฟ

เซรีนกำลังซ่อนตัวอยู่ในที่แคบ ๆ เธอมองเห็นเงาของชายหนุ่มผ่านช่อง

วิลสันรู้ว่าเธอกำลังซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ ดังนั้นเขาจึงพูดขึ้นเบา ๆ ว่า “เซรีน ผมรู้ว่าคุณไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผมอีก แต่ผมอยากเจอคุณจริง ๆ ขอร้องล่ะ ออกมาได้ไหม?”

เซรีนใช้มือปิดปากของเธอ ในขณะที่น้ำตาของเธอไหลออกมาจากหางตาอย่างเงียบ ๆ