บทที่ 444 ผู้หญิงไร้ยางอาย

“เซรีน ผมรู้แล้วว่าผมไม่สามารถลืมคุณได้ และในเมื่อคุณก็ทำไม่ได้เหมือนกัน ทำไมเราไม่กลับมาคบกันอีกล่ะ?”

เซรีนคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกเมื่อเธอได้ยินคำขอไร้ยางอายของเชนเนอร์ เขาคิดว่าเขาเป็นใคร? เขาอยากจะขอคืนดีหลังจากที่เขาเลิกกับเธอไปแล้วงั้นเหรอ?

เซรีนวางมือของเธอไว้ที่ประตูในขณะที่เธอพูดกับเขาด้วยท่าทางเย็นชา “ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณมานานแล้ว ฉันไม่อยากมีความสัมพันธ์อะไรกับคุณอีก ดังนั้น ไปใช้ชีวิตมีความสุขกับเกว็นซะเถอะ!”

ในขณะที่เธอกำลังจะปิดประตู เชนเนอร์ก็ยืนอยู่หน้าทางเข้าเพื่อขวางทาง “เชื่อผมเถอะเซรีน ผมอยู่กับเกว็นก็แค่เพื่ออาชีพการงานของผมเท่านั้น เมื่อมันดีขึ้น เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง คุณช่วยรอผมได้ไหม ขอร้อง?”

“คุณคบกับคุณซูเพื่ออาชีพการงานของคุณงั้นเหรอ? คุณอาจจะมีผู้หญิงอีกคนแม้ว่าเราจะคืนดีกันแล้วก็ตาม”

เซรีนไม่รู้สึกอะไรกับชายแปลกหน้าคนนั้น เธอยังรู้สึกรำคาญเขาอีกด้วย

เชนเนอร์คว้ามือของเธอทันที และสารภาพความในใจด้วยท่าทางที่ไม่คาดคิด “ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณคือเรื่องจริง!”

“ปล่อยฉันนะ! เชนเนอร์! ฉันไม่อยากกลับไปหาคุณ! ฉันจะตะโกนนะถ้าคุณไม่หยุดทำแบบนี้!”

“ผมได้ยินมาว่าคุณกำลังคบกับดร.จาร์เร็ตงั้นเหรอ? เขาเทียบกับผมได้ไหม?”

เซรีนรู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรกับชายหนุ่ม เธอตะคอกว่า "นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณ!"

“สถานะความสัมพันธ์ของคุณถึงขั้นไหนแล้ว? พวกคุณนอนด้วยกันหรือยัง?”

เซรีนอึ้งมากจนเธอไม่มีคำตอบให้เขา

…

เซรีนหน้าแดง เธอไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอายหรือโกรธอยู่ แต่เธอตะคอกว่า "ออกไปซะ เชนเนอร์!"

ชายหนุ่มยังคงมีความใคร่ในตัวเธอ และเขาก็มาที่นั่นด้วยเจตนาไม่ดีอีกด้วย ความโกรธของเขาทำให้เขาทำในสิ่งต่อไป

“เราคบกันมานานมาก แต่คุณไม่ยอมให้ผมแตะต้องคุณเลยด้วยซ้ำ คุณบอกผมว่าคุณต้องการเก็บมันไว้หลังแต่งงาน เกิดอะไรขึ้น? จู่ ๆ คุณก็เปิดกว้างเมื่อคุณคบกับผู้ชายคนอื่นงั้นเหรอ?” คุณไม่แม้กระทั่งพูดล้อเล่นกับผม แต่ผมก็ยังคิดถึงคุณมาก เซรีน!”

“เชนเนอร์ คุณมันคนน่าขยะแขยง!”

"น่าขยะแขยงงั้นเหรอ? ผมมันน่าขยะแขยงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ทันใดนั้น เชนเนอร์ก็ใช้แรงบังคับกอดเธอ ดูเหมือนว่าเขาต้องการจะข่มขืนเธอในคืนนั้น เซรีนดิ้นรนอย่างเต็มที่ แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอไป ราวกับว่าเขาเป็นบ้าไปแล้ว

“เชนเนอร์! ไอ้สารเลว!”

…

วิลสันได้ที่อยู่ของเซรีนมาจากเวอเรียน เธออาศัยอยู่ในสถานที่ห่างไกล เขาต้องใช้เวลาในการค้นหาสถานที่นั้นพอสมควร แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ยังหามันพบ ทันทีที่เขาเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของเธอ เขาได้ยินคนร้องขอความช่วยเหลือจากห้องนอนชั้นบน

มันคือเสียงของเซรีน!

วิลสันพุ่งขึ้นไปชั้นบนและดึงเชนเนอร์ออกจากเซรีนทันที และต่อยไปที่หน้าของเขา!

“แม่งเอ้ย! ใคร...”

เชนเนอร์อยู่ในความงุนงงหลังจากหมัดนั้น เขาถุยเลือดออกจากปากของเขา และสบถออกมา

วิลสันโยนเสื้อแจ็คเก็ตของเขาลงไปบนพื้นทันที และดึงตัวเขาขึ้นมาก่อนจะตะโกนว่า "ดูเหมือนว่าแกอยากจะตายมาก!"

จากนั้นเขาก็กระหน่ำใส่เชนเนอร์ ลงไปกองจมเลือดกับพื้น!

เซรีนกังวลว่าจะมีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้น เธอจึงรีบวิ่งไปหยุดพวกเขาทันที "หยุด วิลสัน หยุด!"

เมื่อเธอจับมือเขาวิลสันก็หยุด เขาจ้องไปที่เชนเนอร์ด้วยสายตาที่เย็นชา และมืดมนอย่างน่ากลัวก่อนจะเตือนเขาว่า “ถ้าแกกล้ามายุ่งกับเซรีนอีก ฉันจะหักขาแก!”

วิลสันหยิบเสื้อแจ็คเก็ตของเขาขึ้นจากพื้น และปัดฝุ่นมันก่อนที่จะโอบแขนของเขารอบ ๆ เซรีน จากนั้นเขาก็พาเธอเข้าไปข้างใน และกระแทกปิดประตูอย่างแรง

…

เมื่อพวกเขาเข้ามาในห้อง วิลสันก็โยนเสื้อแจ็คเก็ตของเขาไปข้าง ๆ และสวมกอดเซรีน จากนั้นเขาก็จ้องไปที่เธอด้วยแววตากังวล และพูดว่า "ไอ้สารเลวนั่นทำอะไรคุณหรือเปล่า? เธอบาดเจ็บตรงไหนไหม?"

เซรีนส่ายหัว

วิลสันยังคงกังวลอยู่ ดังนั้นเขาจึงขมวดคิ้ว “ผมเป็นห่วงคุณนะ เมื่อคุณอยู่ที่นี่คนเดียว”

สถานที่นั้นห่างไกลมากและมันก็ไม่ปลอดภัย ทางเข้าก็ไม่มียาม มีเมืองเล็ก ๆ ที่มีคนพลุกพล่านอยู่ใกล้ ๆ และหากมีใครอยากจะทำร้ายคุณ คงจะทำได้ง่าย ๆ

เซรีนยังคงนิ่งเงียบในขณะที่เธอทำหน้าบึ้ง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอก็พึมพำเบา ๆ ว่า "มันเป็นอุบัติเหตุ... มันก็แค่เรื่องบังเอิญที่คุณเจอมัน"