บทที่ 445 นี้เรียกว่าเราคืนดีกันแล้วหรือเปล่า

หัวของเซรีนยุ่งเหยิงไปหมดเนื่องจากการกระทำของวิลสัน เธอหาข้ออ้างที่จะวิ่งกลับไปที่ห้องครัวในขณะที่ใบหน้าลุกลี้ลุกลน

เธอแตะริมฝีปากของเธอเบา ๆ ในขณะที่เธอยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ครัว เธอรู้สึกมึนงง

จากนั้นวิลสันก็เดินตามเธอเข้ามา เขากอดเธออย่างอ่อนโยนจากด้านหลังก่อนที่เขาจะวางคางบนไหล่ และต้นคอของเธอ

เซรีนหน้าแดงหนักกว่าเดิม

“ยังจำเรื่องของเราได้ไหม?”

“ฉันจำไม่ได้แล้ว ปล่อยฉันนะ ขอร้องล่ะ”

อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มกอดเธอแน่นขึ้น เขาถามว่า “ผมควรจะทำอย่างไรถ้าผมไม่อยากปล่อยคุณไป?”

เซรีนพูดไม่ออก

เขามาที่นี่เพื่อทำร้ายเธองั้นเหรอ?

วิลสันจ้องไปที่ใบหน้าที่เรียวยาวของเธอในขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกล้ำ “เซรีน ได้โปรดให้เวลาผมอีกหน่อย ผมจะกำจัดรูบี้ออกไปจากชีวิตผม”

เซรีนนึกถึงรูปที่เธอได้รับเมื่อพูดถึงชื่อของรูบี้ เธอผละออกจากเขาในขณะที่เธอรู้สึกไม่สบายใจในอ้อมกอดของเขาอีกต่อไป

“คุณทำอย่างนั้นกับรูบี้แล้ว แต่คุณยังต้องการจะหย่าอยู่อีกงั้นเหรอ? ฉันไม่สนใจคนชั้นต่ำหรอกนะ วิลสัน”

เธอชอบเขาเพราะสิ่งที่เขาแสดงออกมา เขามีความรับผิดชอบกับผู้ป่วยของเขา และดูไม่เหมือนคนชั้นต่ำที่ชอบนอกใจภรรยาของเขา!

วิลสันรู้สึกงุนงง ดังนั้นเขาจึงขมวดคิ้ว “ผมทำอะไรกับรูบี้?”

พวกเขาแต่งงานกันเพียงในนามเท่านั้น เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์อะไรกับเธอ

เซรีนกัดริมฝีปากของเธอ “คุณรู้ดีอยู่แก่ใจว่าคุณทำอะไรลงไป!”

เธออยากจะเดินออกไปหลังจากที่เธอพูดแบบนั้น อย่างไรก็ตาม วิลสันดึงเธอกลับมาหาเขาอีกครั้ง และเขาก็ตรึงเธอไว้กับเคาน์เตอร์ครัว

"ปล่อยฉันนะ!"

วิลสันขยับเข้าไปใกล้เธอแล้วถามว่า “รูบี้พูดอะไรกับคุณหรือเปล่า?”

"ไม่"

“ผมคิดว่านั่นหมายความว่าเธอทำนะ”

เซรีนพูดไม่ออก

ทำไมผู้ชายคนนั้นถึง...

“คราวนี้รูบี้โกหกอะไรอีก?” วิลสันถามเธอ

เซรีนกลืนน้ำลายในขณะที่เธอลดสายตาของเธอลง จากนั้นเธอก็พูดจาถากถางเขาว่า “งั้นเธอก็โกหกที่เธอบอกว่าพวกคุณมีอะไรกันงั้นสิ?”

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ดังนั้นเซรีนจึงคิดว่ามันเป็นการยอมรับผิด หัวใจของเธอก็รู้สึกเย็นชาขึ้นทันที ในขณะที่เธอกำลังจะผลักเขาออกไป ชายหนุ่มก็หัวเราะเบา ๆ

เซรีนขมวดคิ้วในขณะที่เธอจ้องไปที่ชายคนนั้นที่มีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเขา เธอรู้สึกหงุดหงิด เธอจึงถามว่า “คุณหัวเราะทำไม?”

มีอะไรตลกมากงั้นเหรอ?

“เซรีน คุณได้กลิ่นอะไรในอากาศไหม?”

“กลิ่นอะไร?” เซรีนไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร

เมื่อเธอถามเช่นนั้น เซรีนก็รู้สึกทันทีว่าเธอถูกแกล้ง และเขาเพียงต้องการจะเปลี่ยนเรื่องเท่านั้น 'มันจำเป็นด้วยเหรอ? กลิ่นเดียวที่มาจากครัวคือกลิ่นหอมของข้าวหุงสุก!' เซรีนคิดในใจ

วิลสันจ้องไปที่เธออย่างจริงจังก่อนจะหยอกล้อเธอ “ทั้งบ้านตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหึงหวง คุณไม่ได้กลิ่นนั้นเหรอ ที่รัก?”

ไอ้ตูดหมึก!

เซรีนพยายามผลักเขาออกไปอย่างแรง อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้เธอ และดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที เขาเอามือใหญ่กดหัวเธอแนบกับหน้าอกของเขา

จากนั้นวิลสันก็จูบที่หัวของเธอ และกระซิบว่า "ที่รัก ผมมีงานพิเศษ และมันต้องใช้ความลับอย่างมาก ผมไม่สามารถบอกอะไรคุณเกี่ยวกับมันได้ เพราะคุณจะตกอยู่ในอันตราย รูบี้เป็นเหมือนเพื่อนร่วมงาน และผมไม่เคยมีความรู้สึกหรือความผูกพันใด ๆ กับเธอเลย ใบทะเบียนสมรสเป็นเพียงเพื่อความสะดวกสำหรับงานของผมเท่านั้น"

เซรีนพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองได้มากพอที่จะฟังคำอธิบายของเขา ดูเหมือนเขาจะไม่ได้โกหกเธอ แต่มีคำถามที่ใหญ่กว่าในใจเธอ

เธอนึกถึงแผลกระสุนปืนของเขาในอิตาลีได้ เขาทำอะไรถึงได้รับบาดเจ็บ?

คนแบบไหนที่จะเข้าถึงปืนได้?

“แล้ว… งานของคุณผิดกฎหมายหรือเปล่า?”