บทที่ 446 ผมไม่ได้กอดคุณมานานมากแล้ว

วิลสันจับมือที่โดนลวกของเซรีนไปทาครีม จากนั้นเขาก็ผลักเธอเบา ๆ แล้วพูดว่า "เดี๋ยวผมทาให้เอง"

เซรีนจ้องมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “แล้วถ้ารูบี้ไม่ตกลงหย่าด้วยล่ะ?”

ในขณะนั้น เซรีนรู้สึกเห็นแก่ตัว วิลสันแต่งงานกับรูบี้แล้ว แต่เธออยากจะให้พวกเขาหย่ากัน

เธอคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ดี แต่ผู้หญิงดี ๆ คนไหนจะขโมยสามีของคนอื่นได้ล่ะ? พวกเธอจะไม่ทำตัวเห็นแก่ตัวแบบนี้

อย่างไรก็ตาม สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไปเมื่อเธอได้พบกับวิลสัน

เธอลดสายตาลงในขณะที่เธอยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ครัว เธอจ้องมองไปที่นิ้วที่แดงก่ำของเธอ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเธอถูกแผดเผาเช่นกัน

วิลสันเดินไปที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับข้าวต้มสองชามในมือของเขา จากนั้นพวกเขาก็นั่งตรงข้ามกัน ในขณะที่พวกเขาทานอาหารอย่างเงียบ ๆ

ระหว่างมื้ออาหารของพวกเขา วิลสันกล่าวว่า "ผมจะหย่ากับเธอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"

“ถ้าไม่มีฉัน คุณจะหย่ากับเธอไหม?”

วิลสันยิ้ม “ผมจะไม่มีวันอยู่กับรูบี้ แม้ว่าคุณจะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผม เราแต่งงานกันเพื่อทำภารกิจ ทำไมสิ่งนั้นจะต้องมาผูกมัดผมไว้ตลอดชีวิตที่เหลือของผมด้วยล่ะ?”

เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าเซรีนไม่กินข้าวต้มของเธอ เขาเลยกระตุ้นเธอ "กินข้าวให้หมด"

…

ตกกลางคืน แต่วิลสันยังไม่ได้กลับ อย่างไรก็ตาม มีห้องนอนเพียงห้องเดียวในอพาร์ตเมนต์ของเซรีน

แม้ว่าพวกเขาจะเคยนอนด้วยกันแล้ว แต่เซรีนไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่ามีคนอื่นนอนกับวิลสัน แม้ว่าการแต่งงานของพวกเขาจะเป็นเรื่องปลอมก็ตาม ดังนั้นวิลสันจึงต้องนอนบนโซฟา

เซรีนกำลังนอนตะแคงในขณะที่เธอเล่นนิ้วของเธออยู่ เธอรู้สึกขัดแย้ง เธอควรจะไล่เขาออกไป หรือปล่อยให้เขาอยู่ต่อดี?

จู่ ๆ เตียงเล็ก ๆ ของเธอก็จมลงใต้น้ำหนักของอีกคน และมีมือใหญ่โอบรอบเอวของเธอก่อนจะล๊อคเธอไว้ในอ้อมแขน จากนั้นชายหนุ่มก็เอาคางของเขาดุนไปที่ท้ายทอยของเธอ

เซรีนตัวแข็งทื่อในขณะที่เธอพยายามดิ้นเพื่อลุกขึ้นนั่ง เธอพูดตะกุกตะกัก ในขณะที่เธอกอดหมอนไว้แน่น “นี่ คุณอยากนอนบนเตียงแล้วให้ฉันไปนอนบนโซฟางั้นเหรอ?”

ชายหนุ่มจ้องไปที่เธอด้วยสายตาเข้ม และหยอกเย้าของเขา เขาลุกขึ้นเช่นกันก่อนที่เขาจะหยอกล้อเธอด้วยสายตา “คุณกลัวเหรอ?”

“ใครกลัว? ตอนนี้คุณไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าผู้ป่วยขี้โรคหรอก แต่เตียงนี้มันเล็กเกินไปสำหรับเราทั้งคู่…”

ชายหนุ่มดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันทีก่อนที่จะกอดเธอไว้แน่น เขาสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของเธอ และพูดว่า “ผมไม่ได้กอดคุณนานมากแล้ว”

ชายหนุ่มหมายความตามความหมายนั้นจริง ๆ ทั้งหมดที่เขาต้องการคือกอดเธอแล้วหลับไป ดังนั้นมันจึงใช้เวลาไม่นานจนกระทั่งเซรีนได้ยินเสียงกรนดังมาจากข้างหลังเธอ

เธอไม่กล้าที่จะขยับอย่างกะทันหันเพราะเธอไม่ต้องการปลุกเขาให้ตื่น เธอกระซิบ “วิลสัน คุณหลับอยู่หรือเปล่า?”

ชายหนุ่มข้างหลังเธอไม่ตอบ

จากนั้นเซรีนก็ขยับแขนของเขาในขณะที่เธอค่อย ๆ ลุกจากเตียงช้า ๆ เธอหยิบผ้าห่มแล้วเดินไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่น

เธอครุ่นคิดตลอดทั้งคืน ดังนั้นเธอจึงนอนไม่ค่อยหลับตลอดทั้งคืน

เป็นเวลากลางดึกแล้ว เมื่อเธอได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวในห้องน้ำ

เซรีนสะดุ้งตื่น เธอรีบไปที่ห้องน้ำ และเคาะประตู เธอพูดว่า "วิลสัน? คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้น?"

ประตูถูกล็อค

เซรีนพยายามเปิดประตูอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล เธอเริ่มกระวนกระวายมากขึ้นในขณะที่เธอเรียกเขา “วิลสัน ขอร้องล่ะ เปิดประตูที! เกิดอะไรขึ้น?”

เธอได้ยินเขาอาเจียนอย่างรุนแรงในห้องน้ำ เซรีนมองเห็นเงาจาง ๆ ของชายหนุ่มที่หมอบอยู่เหนือโถส้วมผ่านประตูกระจกโปร่งแสงของเธอ

“วิลสัน! ท้องของคุณเจ็บหรือเปล่า? ฉันจะเรียกรถพยาบาล!”

วิลสันนั่งอยู่ในห้องน้ำ เขารู้สึกดีขึ้นหลังจากล้างปากด้วยน้ำก๊อก และสาดน้ำเย็น ๆ ใส่หน้าของเขา

เซรีนรู้สึกกระวนกระวาย เธอคว้าโทรศัพท์ของเธอเพื่อโทรหารถพยาบาล แต่มีคนแย่งโทรศัพท์ของเธอออกจากมือก่อนที่เธอจะได้โทรออก